جام‌جهانی می‌تواند چیز خیلی بی‌رحمی باشد. مهم نیست که تیم شما در این رقابت‌ها چطور کار کند، نیازی به یک بازی یا یک نیمه بد هم ندارید تا حذف شوید چون یک دقیقه بد هم کافی است.
فوتبال تیم برزیل در جام‌جهانی گذشته در آفریقای‌جنوبی شاید به مذاق همه خوش نیامده باشد ولی در نتیجه، این تیم 2 سال فوق‌العاده را پشت‌سر گذاشت تا پای به این تورنمنت بگذارد و تا بازی یک‌چهارم نهایی مقابل هلند نیز کمتر کسی حاضر می‌شد علیه پسران سامبا شرط ببندد اما چند دقیقه به هم ریختگی در همه 5 مسابقه آنها در جام‌جهانی 2010 کافی بود تا برزیلی‌ها برتری یک بر صفر را با شکست 2بر یک مقابل نارنجی‌ها عوض کنند و با نخستین هواپیما به خانه بازگردند. اگر فکر می‌کنید این تصادف بود در اشتباهید چون در نخستین جام‌جهانی پس از جنگ جهانی یعنی زمانی که برزیل برای نخستین‌بار میزبان جام شد نیز اتفاقی مشابه برای برزیلی‌ها رخ داده بود. در سال 1950 در ورزشگاه تازه‌ساز و بزرگ ماراکانای ریودوژانیرو، همین بلا بر سر برزیل آمد، این بار توسط اروگوئه. در حالی که تیم بلندپرواز آبی‌پوش (آن موقع هنوز خبری از پیراهن زرد طلایی نبود) در گروهی 4 تیمی، سوئد و اسپانیا را 7 بر یک و 6 بر یک در هم شکسته بود و تنها به یک تساوی مقابل اروگوئه برای صدرنشینی و قهرمانی جهان احتیاج داشت اما این حسرت به دل 150هزار برزیلی روی سکوهای ماراکانا ماند. فلاویو کاستا، سرمربی وقت برزیل تقریبا نیم‌قرن بعد اعتراف کرد: «هیچ راهی برایم باقی نمانده بود تا بازیکنان را سرجایشان بنشانم». پسران سامبا در روز آخر مقابل اروگوئه هم جلو افتادند اما به قول کاستا: «اروگوئه یک سوراخ در دفاع ما پیدا کرد.» و البته آلسیدس گیگیا بال راست اروگوئه‌‌ای دوباره از همان سوراخ برزیلی‌ها را گزید و کاستا را لب خط تنها باقی گذاشت. خوشبختانه سرمربی برزیل در جام‌جهانی 2014 یک مزیت نسبت به همتای 1950 خود دارد؛ تعویض! در سال 1950،کاستا نمی‌توانست تعویض انجام دهد وگرنه حتما یک دفاع پوششی اضافی برای دفاع چپ خود تمهید می‌دید. در عوض هر کسی در سال 2014 روی نیمکت برزیل نشسته باشد با همه مزیت‌هایش با مشکلی به نام فشار 7/24 در دنیای مدرن روبه‌رو است، فشاری که رسانه‌های امروز در هر 24 ساعت 7 روز هفته روی سرمربی پرافتخارترین تیم ملی دنیای فوتبال وارد می‌کنند. در سال 1950 برزیل هنوز هیچ جام جهانی‌ای را بالای سر نبرده بود اما در 2014 نه‌تنها 5 جام قهرمانی برزیل به رخ سرمربی نگونبختش کشیده می‌شود بلکه از نظر مردم و رسانه‌ها، هر دستاوردی الا قهرمانی طلایی‌ها در جام 2014 در خانه خودشان، بی‌ارزش خواهد بود. مانو منزس، سرمربی فعلی برزیل آرامشی اسطوره‌ای در مقایسه با سرمربی گذشته تیم ملی دارد اما او هم سه‌شنبه گذشته پس از گل به خودی دیرهنگام بوسنی و هرزگوینی‌ها که موجب پیروزی 2 بر یک برزیل شد، دیوانه‌وار شادی می‌کرد. تصورش را بکنید در یک بازی دوستانه، برزیل با گل به خودی بوسنیایی‌ها در واپسین لحظات به زور پیروز شود و آنها جشن بگیرند. البته منزس یک چیز را می‌دانست که فقط سرمربیان پیش از او در سلسائو می‌دانند و آن اهمیت نتیجه‌گیری است. جشن قهرمانی مردم برزیل در نخستین جام جهانی (1958) تفاوتی با آخرین فستیوال شادی قهرمانی سلسائو در سال 2002 ندارد اگرچه قضاوت و لحن رسانه‌ها ممکن است تفاوت زیادی در این 2 مقطع کرده باشد. به همین دلیل منزس حتی با وجود پیروزی در آن بازی دوستانه هفته پیش، باید خود را به پزشک قلب برساند و کاردیوگرافی کند البته این بار دلیل مراجعه سرمربی به پزشک هر چه بوده باشد وظایف هجومی داوید لوئیز جوان تازه‌وارد نبوده که در قلب دفاع در کنار تیاگو سیلوا، به خوبی جلوه کرد. او توپ را به خوبی از دفاع به جلو می‌برد و اراده بالایی برای جلو نگه داشتن دیگر اعضای تیم و گرفتار کردن حریف در یک سوم انتهایی زمین دارد. این برای برزیل که در جام 2014 با رقبایی بسیار منطقی و ناشناخته روبه‌رو می‌شود بسیار سودمند است. اما وظایف داوید لوئیز در دفاع شاید علت اصلی مراجعه سرمربی به بیمارستان قلب باشد چون دفاع جوان چلسی با وجود همه استعدادهای خود یک دفاع ذاتی نیست. عملکرد دفاعی او مقابل بوسنی بسیار نگران کننده بود و شرمساری بسیاری در تک‌گل دریافتی برزیلی‌ها در آن بازی نصیب او شد که او البته باید آن را با ژولیو سزار تقسیم کند.