شادی رستمی: «فرشته‌ها... » فیلمی است شریف و تاثیرگذار که در این وانفسای سینمای ایران جای بسی تامل دارد. فیلمی ساده و خوش‌ساخت از یک کارگردان جوان و کار اولی(حامد محمدی) که پیش از این چند فیلمنامه خوب نوشته، مثل «طلا و مس» و «حوض نقاشی» که در سینمای حرفه‌ای با استقبال مواجه شده بود. به عنوان کارگردان هم چند تجربه در زمینه فیلم مستند و کوتاه و حتی سریال‌های مستند داشته است. او با حمایت و اعتبار پدرش، منوچهر محمدی، تهیه‌کننده آثار شاخص و معتبری چون طلا و مس، میم مثل مادر، مارمولک، ارتفاع پست و زیر نور ماه، قدم در راه سینمای حرفه‌ای گذاشت و فیلم قابل قبول و خوبی ساخته که به‌رغم تکراری بودن برخی مضامین، بسیار دیدنی و جذاب از کار درآمده است. در این فیلم که امضای محمدی پدر را بر خود دارد، داستان زندگی طلبه‌ای جوان و همسرش روایت می‌شود که با تنگدستی و تنهایی زندگی می‌کنند و به یکباره صاحب 3 دختر سه‌قلو می‌شوند. «فرشته‌ها.. » انگار روایت دومی از «طلا و مس» همایون اسعدیان است که محمدی به عنوان مشاور کارگردان در این فیلم نیز حضور داشته است. در طلا و مس طلبه جوان با مشکلات همسر بیمارش دست به گریبان بود و اینجا با 3 فرزند که یکی از آنها بیمار است. چالش بر سر تهیه دارو، لباس، مواد غذایی، مطالعه دروس حوزوی و نوع نگاه مردم جامعه به لباس روحانیت، همه و همه قبلا در طلا و مس مطرح شده بود جز اینکه این بار زهر فیلم گرفته شده و لطافت و آرامش معنوی خاصی به جایش نشسته است. شاید بسیاری مضمون فیلم را شعارزده تلقی کنند و به این همه حس مثلا عرفانی و ساده‌انگاری معترض باشند اما با همه اینها «فرشته‌ها...» فیلمی است که به دل می‌نشیند. حتی اگر بدون هیچ منطقی طلبه جوان قصه سر از سینما و دنیای بازیگری درآورد و عکسش به سرعت روی جلد مجلات سینمایی برود! به نظر نگارنده حتی ریتم کند و کشدار فیلم از ارزشش نمی‌کاهد و بار معنوی را به خوبی منتقل می‌کند؛ اینکه می‌توان با همه مشکلات حس آرامش و خوشبختی داشت و با تکیه و امید به خانواده به جنگ مشکلات رفت. این تعابیر، چیزی است که ما سال‌هاست در سینما و تلویزیون گم کرده‌ایم و فیلمسازان تنها به گلایه و سیاه‌نمایی بسنده کرده‌اند. احمد، روحانی جوان فیلم(با بازی به یادماندنی جواد عزتی) چنان غیرت و همتی نسبت به خانواده‌اش دارد که می‌تواند درس خانواده‌دوستی باشد برای تمام همسران جوان، جایی که با همه سختی‌ها و مشکلات شخصی به کار در سینما تن می‌دهد که مورد پسندش نیست و در قشر و شأن اجتماعی او مطرود است، هم درس می‌خواند و هم کار می‌کند و پس از بازگشت به خانه به همسرش در نگهداری بچه‌ها کمک می‌کند. صحنه اشک ریختنش بر سجاده نماز و زمانی که دختر نوزادش را در آغوش گرفته و دوان دوان به سوی بیمارستان می‌رود، بسیار عالی از کار در آمده‌اند و همذات‌پنداری مخاطب را برمی‌انگیزد. جذابیت کاراکتر احمد از آنجا ناشی می‌شود که هر مرد جوان ایرانی می‌تواند فارغ از نوع تحصیلات و کلاس اجتماعی خود را به جای او بگذارد و اگر صحنه‌های حوزه علمیه را حذف کنیم او یک جوان معمولی است مثل میلیون‌ها جوان دیگر که خیلی زود تشکیل خانواده داده‌اند. لیلا(نازنین بیاتی) همسر باگذشت و مهربانی است که به‌رغم مشکلات در کنار همسرش قرار دارد و کاستی‌ها و خطای او را می‌بخشد. دختر همسایه‌ای (الهام کردا) که با مهربانی و بی‌منت به یاری زوج می‌شتابد و صاحبخانه زرنگی(رضا ناجی) که به‌رغم مادی بودن، برخلاف انتظار مخاطب اجاره بیشتری از زوج جوان طلب نمی‌کند؛ این خصایص و اتفاقات با وجود کمیاب شدن در جامعه هنوز هم مطلوب و خواستنی هستند و دیدنشان در این فیلم حال مخاطب را خوب و او را امیدوار می‌کند و به همراهی وامی‌دارد. دیدن «فرشته‌ها... » برای آن دسته از بینندگانی که به دنبال تماشای اثری معمولی ولی لطیف، مهربان و «حال خوب‌کن» هستند بشدت توصیه می‌شود.