توماس رونسرو:
کمی تعصبات را فراموش کنید و با خونسردی این آمار را آنالیز کنید. در 21 بازی اخیر لالیگا تیم مورینیو 20 تا را برده است. فقط در میانه راه در الکلاسیکو در برنابئو باخته و در 10 بازی قبل و بعد از آن به 20 برد رسیده است. آمار گلزنی هم مشخص است: 75 گل زده و 18 گل خورده. اما جدا از آمار، بازی تیم هم نشاندهنده بهترین صدرنشینی است که حافظهام اجازه میدهد یادآور نامزدهای بزرگ بردن چمپیونزلیگ و جام باشگاههای جهان باشم. هیچ گزینهای بهتر از این رئالمادرید نیست. بارسا هم میآید اما توانایی کار در فضاهای بلند و کوتاهی که رئال دارد یا همین طور حس تیمی و تعصب این تیم را به هیچوجه در خود ندارد. آنها در خارج از خانه در دام میافتند و به زحمت فقط میگریزند. پلاتینی از جایگاه ویژه تماشاگر بازی بود. بیتردید وقتی به دفترش در مقر یوفا بازگردد، میگوید :« اولالا، عجب رئالی.» 10 امتیاز همانطور که گوآردیولا و اینیستا گفتند به خاطر داوریها نیست به خاطر این است که رئال مادرید بهتر از هر چیز و هر کسی است. اگر بنزما نباشد، ایگوآین گل میزند. وقتی دیماریا جایش خالی باشد، کاکا یادآور بهترین دورانش در میلان میشود. اگر کاروالیو در حد و اندازههای خود نباشد، این واران جوان است که جایش را میگیرد تا سالها بتواند در ترکیب باشد و وقتی گرهای مقابل راه تیم قرار میگیرد، کریستیانو حاضر است. کریستیانو در ماههای اخیر نشان داده آماده دریافت توپ طلاست. سخاوتمندی او در برابر اسپانیول را میتوان در مدارس برای استعدادهای آینده به عنوان یک کلاس درس ارائه داد. پس از زدن سیامین گل لالیگایی خود در این فصل، حواسش مدام به ایگوآین، کاکا، موراتا و... بود. سخاوت بازیکن پرتغالی، لبخند صادقانهاش پس از هر گل همتیمیها و علامتهای مثبت او را تبدیل به یک بازیکن عالي کرده است كه میتواند صفحات طلایی را در تاریخ برنابئو بنویسد و حالا محبوبیتی نظیر آمانسیو و رائول را برای خود پیدا کرده است. چه ماشینی هستی تو، رفیق!
ایگوآین کاملا میداند چه کار میکند. اسپانیول را در نطفه خفه کرد و پس از 3 روز روزه گلزنی گرفتن، طلسمش را شکست و طوری بازی کرد که انگار خنجر زیر گلویش است و باید برای تیم بجنگد. این ویژگیهایی هستند که او را تبدیل به یکی از برترین مهاجمان تاریخ باشگاه میکند. با دبلی که کرد، به 83 گل رونالدو نازاریو غلبه کرد و با 85 گل خوانیتوی اسطورهای برابری کرد.