او را عامل بازگشت روحیه و قدرت از دست رفته بانوی پیر می‌دانند، عاملی غیرقابل انکار اما تجربه اندکش در کنار ویژگی‌های ذاتی‌اش که لجاجت در آن موج می‌زند راه را برای پیشرفتش با تمام قدرت دشوار می‌کند. آنتونیو کونته که پیش از این تجربه هدایت تیمی بزرگ را نداشت تا مشکلات بزرگ‌شان را بداند، حالا در نیمه‌های راه با لجاجت خاص‌اش موجب شده تا در کنار بخشی از ضعف‌های تیمی عاملی برای خودکشی یوونتوس در ادامه این فصل باشد.
آنطور تمام نشد که شروع شد، پس از مدت‌ها دیداری در میان سوت‌های اعتراض به پایان رسید. در هفته‌های پایانی فصل گذشته بود که هواداران از نمایش تیم‌شان به ستوه آمدند و اعتراض خود را با سر دادن سوت‌های ممتد نشان دادند، این‌بار این اعتراض تکرار شد البته نه بشدت گذشته. شاگردان مربی‌ای جوان و کم‌تجربه یک‌بار دیگر در خانه و در شرایطی حساس امتیاز از دست دادند. ساق‌ها و چهره‌ها خسته است و این خستگی در میان مهره‌های ملی‌پوش بیشتر موج می‌زد. رقبا راه و روش مبارزه با آنان را فراگرفته‌اند و البته مخالفت‌ها برای جلوگیری از قدرت‌گیری مجددشان به خوبی دیده می‌شود اما شاید همه اینها بهانه باشد، از بهانه‌ها باید گذشت تا به اصل یک مشکل رسید؛ «اشتباهات خودی یا فردی». یووه در این هفته‌ها بیشتر به خودکشی دست می‌زند تا نابودی رقبا. در جریان دیدار شنبه‌شب گذشته برابر کیه‌وو و در طول فصل اشتباهاتی از بانوی پیر سر زد که نشان داد این تیم هنوز به بزرگی تیمی که بوده، نرسیده و هنوز برای رسیدن به آنچه در گذشته کسب کرده راه بسیار طولانی در پيش دارد. تساوی‌های بی‌شمار در کارنامه بیانکونری که در صورت غفلت می‌تواند به شکل قابل‌توجهی از تعداد پیروزی‌های‌شان پیشی بگیرد ثابت می‌کند که یوونتوس از اشتباهات خودی و لجاجت مربی‌اش به این افت دچار شده است که در صورت اصرار به تکرار اشتباهات می‌تواند تیم را به شرایط سیاه 2 فصل گذشته بازگرداند.
حمله به نقطه آشیل یووه
برای گل زدن به یووه نیازی نیست سخت و متوالی حمله کنید، کافی است توپ را برای مهار در اختیار بونوچی قرار دهید و ادامه کار را به او بسپارید! این بخشی از فاجعه در ضعف انفرادی یوونتوس در خط دفاع است. ضعفی که بیشترین ضربه را به پیکره تیم زده اما داستان استحکام نه‌چندان خوب یووه در این پست از بونوچی شروع نمی‌شود، باید به ابتدای فصل بازگردیم تا به اینجا برسیم. در ابتدای فصل نمایش نه‌چندان مطمئن جورجو کیه‌لینی یووه را با خطر زیادی روبه‌رو کرد اما این ملی‌پوش خیلی زود به خود آمد تا مشکل خودش و تیمش حل شود ولی بونوچی خیلی زود جای او را گرفت تا با تکرار اشتباهات فاحش و همیشگی‌اش تیم را به نابودی نزدیک‌تر و این منطقه از زمین را برای رقبا تبدیل به نقطه‌ای مهم برای رسیدن به خواسته‌هایشان کند. حالا بونوچی همان نقطه آشیل یوونتوس است. هر کسی و هر تیمی که برابر یوونتوس به میدان می‌رود باید از بودن او در زمین خوشحال باشد. یک شوت به مانند یک تیر به سمت نقطه آشیل بانوی پیر است، یک شلیک دقیق می‌تواند این تیم را از حیات باشکوه دور کند اما مطمئنا یک بازیکن همان طور که نمی‌تواند عاملی برای پیروزی تیمی تلقی شود، نمی‌تواند دلیلی برای شکست آن باشد. در یووه همانند همه تیم‌های ورزشی جهان یک مربی هدایت آن را به عهده گرفته، مربی‌ای که از ذات بیانکونری است و آشنا به خصوصیات و فضای آن اما با خصوصیاتی ویژه که هر چند به او کمک کرده تا راه‌های ترقی را طی کند و به این مرحله برسد و از او مربی‌ای ساخته که توانسته پرافتخارترین تیم ایتالیا را رهبری کند ولی این خصیصه می‌تواند او را به یک شکست‌خورده در ادامه راه تبدیل کند. مدت کمی از گرفتن سکان هدایت یووه توسط آنتونیو کونته می‌گذشت که او از سیستم 4-2-4 به عنوان سیستم اصلی تیم خود نام برد. به این ترتیب مشخص شد نقش وینگرها در این سیستم بسیار حیاتی است. بازیکنان با این سیستم خریداری شدند اما با گذشت هر هفته از آغاز رقابت‌ها مشکلات یووه بیش از پیش شد. کونته برای تقویت تیم و از سرگیری اوج‌گیری بانوی پیر دست به تغییر سیستم زد. حالا سیستم‌های دیگری به عنوان سیستم اصلی یووه در نظر گرفته می‌شود. این تغییر سیستم‌ها از 4-2-4 به 3-3-4 و 2-5-3 باعث شد نظم تیمی یوونتوس که در ابتدای فصل شاهد آن بودیم کاهش پیدا کند و تعویض مرتب بازیکن در آن منطقه از زمین که در هر بازی صورت می‌گیرد نیز موثر واقع نشد. در هفته‌های اخیر در هر بازی یک نفر به عنوان وینگر بازی می‌کند. به این ترتیب تغییرات پی در پی سیستم یکی از نقاط اصلی ضعف یووه شد تا در کنار وابستگی بیش از حد این تیم به یک بازیکن در میانه میدان مقدمات یک خودکشی دسته‌جمعی در یووه فراهم شود. اندره‌آ پیرلو که در ابتدای فصل بسیاری او را عامل موفقیت یوونتوس و رسیدن به مکانی که مدعی قهرمانی شد، می‌دانستند حالا با نزدیک شدن به پایان فصل همین نقطه قوت تبدیل به یکی از مشکلات و نقاط ضعف یووه شده است. کاهش افت فنی و فیزیکی این هافبک در دیدارهای اخیر باعث شده کیفیت تیمی یووه نیز کاهش پیدا کند و پی ببریم زمانی که فصل در حال شروع شدن بود کونته یک اشتباه دیگر کرد و فقط به این فکر کرد که پیرلو یکی از بازیسازترین مهره‌های دنیای فوتبال را جذب کرده اما بدون یک جانشین. بنابراین، این ادامه راه نابودی است اما بیماری عجیب و فلج شدن یوونتوس در رسیدن به گل را نمی‌توان از یاد برد. 10 گل برای ماتری، 3 گل از آن ووچینیچ و 2 گل به نام کوالیارلا؛ این سهم مهاجمان یوونتوس تا به اینجای فصل است. در سوی دیگر ابرا به تنهایی 18 گل برای تیمش به ثمر می‌رساند. این مساله به تنهایی می‌تواند عمق فاجعه را برای کونته در این بخش از زمین و سیستم‌هایش نشان دهد اما به ترکیب یووه که می‌نگریم گلزنان زیادی می‌یابیم، گلزنانی که در سیستم کونته گم شدند و توانایی‌های خود را برای گلزنی از یاد بردند. در تیم کونته ما از ابتدای فصل یک زوج به عنوان زوج حمله تیم ندیدیم، هر بازی یک مهاجم، هر بازی یک زوج متفاوت نسبت به بازی قبل! همه‌چیز به سیستم کونته بستگی دارد. کسی نمی‌داند چه خواهد کرد و کجا بازی خواهد کرد یا اصلا در ترکیب خواهد بود. خبری از یک مهاجم تمام‌عیار و تمام‌کننده نیست. هیچ اثری از زوج گلزن که در هر بازی بوی گل دهند دیده نمی‌شود تا تنها خاطره زوج طلایی دل‌پیرو و ترزگه در یادها تداعی شود. به نظر می‌رسد بیشتر از نیمی از راه برای خودکشی گروهی طی شده و در ادامه عدم استفاده از برخی بازیکنان و تعویض‌های دیرهنگام و پراشتباه در خط حمله باعث شده سیستم تهاجمی یووه برای مربیان تیم‌های حریف قابل پیش‌بینی باشد و بتوانند با تفکرات دفاعی بسیار ساده مانع گلزنی مهاجمان شوند. تعویض‌ها نه در هر بازی اما در بیشتر دیدارها چندان موثر و کارآمد نمی‌آیند و سرنوشت چنین رقم می‌خورد که نشان دهد کونته در این مرحله از زمان نیاز به مشاوره از بزرگان بیانکونری دارد تا از این سردرگمی‌ای که سخت در آن گرفتار شده نجات یابد.
پس تا دیر نشده مربی باید دست به کار شود تا بیشتر از این مرتکب اشتباه نشوند و با یک بازنگری از فرو رفتن تیم در گردابی مجدد جلوگیری کند. هرچند یوونتوس در نیم‌فصل دوم همان تیمی نیست که در نیم‌فصل نخست راهی میادین شد اما اگر کمی مثبت بنگریم، می‌بینیم این تیم، همان تیم است با همان انگیزه، تیم بدون‌شکست اروپا با تساوی‌های زیاد در کارنامه و امتیازهای مهم از دست رفته برابر رقبای کوچک و متوسط اما یوونتوس این فصل را باید ستود.