چشم‌ها متحیر مانده است که آیا این نسل بارسلونا کماکان بزرگ‌ترین باشگاه تمام دوران باقی خواهد ماند یا نه و در همان حال انگار که اشتباهی رخ داده باشد، دارند عنوان این فصل لالیگا را به رئال‌مادرید جایزه می‌دهند. از این منظر، با نخستین ناکامی جدي گوآردیولا در برآورده ساختن انتظارات می‌توان انتظار داشت که هواداران چاقو را برای او بیرون بکشند. حالا ژوزه مورینیو رویایی را برآورده می‌سازد که فصل قبل هواداران رئال‌مادرید به خوابشان هم نمی‌دیدند اما هنوز نمی‌توان از بابت بهانه‌ها و اما و اگر‌هایی که روسایش سر راه او قرار می‌دهند مطمئن بود و تناقض در همین‌جاست. حقیقت این است که بارسلونا می‌خواهد گوآردیولایی را که دستش از لالیگا کوتاه مانده به هر قیمتی حفظ کند ولی آن‌طرف مورینیو با دعواهایی داخلی دست و پنجه نرم می‌کند که شاید در‌نهایت مجبورش کنند برود.
برای این تناقضات یک راه‌حل ساده وجود دارد و آن اینکه 2 سرمربی باید به سادگی صندلی‌هایشان را عوض کنند؛ گوآردیولا سبک خود را در رئال‌مادرید پیاده کند و مورینیو در بارسلونا انگشت به چشم دیگران فرو کند، اینگونه هر دو تیم و هر دو سرمربی منتفع می‌شوند. در رئال‌مادرید، مورینیو کمبود یورو ندارد پس امکان دارد با درخواست یک مهاجم اضافی پا پیش بگذارد اما او در این زمینه هیچ کمبودی ندارد او تا اینجا توانسته است سامی خدیرا، نوری شاهین، ریکاردو کاروالیو، فابیو کوئنترائو، آنخل دی‌ماریا و مسعود اوزیل را بخرد. در آینده با گردش مالی فوق‌العاده رئال‌مادرید، آنها می‌توانند حتی تحت قانون بازی جوانمردانه مالی یوفا ریخت و پاش‌هایشان را گسترش دهند. از سوی دیگر گوآردیولا شاهد است که با وجود منافع سرشاری که خود به تنهایی برای بارسا به ارمغان آورده، دستش در نقل و انتقالات بسته‌تر می‌شود. در تابستان 2011، بارسلونا یکصد میلیون پوند قرض کرد تا حقوق‌ها را بپردازد و فقط توانست سسک فابرگاس را بخرد که برای هر باشگاهی جز بارسا، دست‌کم 50 میلیون پوند آب می‌خورد. اما مورینیو الزاما به پول هنگفتی که در حال حاضر در رئال‌مادرید موجود است نیازی نخواهد داشت تا بارسا را تجدید سازمان کند. گزارش‌های متعددی بر قابلیت تیم‌سازی مورینیو صحه می‌گذارند، بدون نیاز به مانور‌های آنچنانی. او به اتکای چک، تری و لمپارد صرفا با خرید دروگبا یکی از بادوام‌ترین موفقیت‌ها را در لیگ برتر برای چلسی خلق کرد. در اینتر هم او با سزار، لوسیو، اشنایدر و اتوئو به موفقیتی مشابه دست یافت. در بارسلونا بسیار از جایگزین‌های مورد علاقه مورینیو همین حالا در تیم ذخیره‌ها یافت می‌شوند. بازیکنانی با ارتباطات احساسی به مورینیو کمک خواهند کرد تا روح تیمی مورد نظرش را به وجود آورد. دلیلی وجود ندارد تردیدی در خود راه دهیم که او می‌تواند بنیانی برای بازسازی جاه‌طلبی این تیم بنا نهد، آن هم تیمی که خودش در حالت عادی به شکلی چشمگیر جاه‌طلب است.این شاید بیشتر فانتزی باشد تا اینکه ردپایی در حقیقت داشته باشد ولی کاتالونیای ژوزه حتی برای بی‌طرف‌ها یک تصویر تاریخی لذت‌بخش ارائه خواهد کرد. او محصلان مکتب تیکی‌تاکا را واخواهد داشت بی‌روح و خستگی‌ناپذیر به پیروزی‌های پشت سر هم یک بر صفر نائل شوند.
مسی هم به نوبه خود، خودش را از یاد می‌برد و به ژاوی پاس گل می‌دهد آن هم با یک پاس پشت‌پای 40 متری وسوسه‌برانگیز. بلافاصله هم یکی از لب خط فریاد می‌زند: «آهای ما نمی‌خواهیم 4 بر صفر ببریم!»اینیستا هم تبدیل به یک تعویض تفننی 10 دقیقه‌ای می‌شود که گاهی به جای فرانک لمپارد، قهرمان جدید پنالتی‌زن بارسا به زمین می‌آید.این شاید ایده‌ای افراطی باشد ولی نشانه‌هایی وجود دارد که فوتبال مالکیت‌گرای چنین تیمی فدای چیزی مهم‌تر شود: نتیجه!
«انویی»(دلتنگي به زبان كاتالونيايي) بارسلونا در حال حاضر بزرگ‌ترین نقطه ضعف آنهاست. به‌ندرت تیم‌هایی به این بزرگی می‌توانند بیش از 3 سال بر فوتبال حکومت کنند ولی بارسلونا ویژگی متفاوتی دارد. تفاوت آنها با نمونه‌های دیگر در این است که آنها هنوز مدعی اصلی لیگ قهرمانان باقی مانده‌اند در حالی که در لیگ در رقابت با رئال از نفس افتاده‌اند. مورینیو اما این ویژگی را هم تغییر می‌دهد. در چلسی او تیمی ساخت که از حیث استمرار در توسعه بازیکنان پایه در انگلستان بی‌سابقه بود.هنوز هم منچستریونایتد و سایرین نتوانسته‌اند چنین خون جوانی را به طور مستمر به تیم اصلی‌شان پمپ کنند. تغییر آرایش او بین 2-4-4 و 3-3-4 برمبنای تغییر تاکتیک بین مالکیت توام با استراحت و توانایی برای ایجاد توفان 3 امتیازی صورت می‌گرفت که نشان از اولویت داشتن لیگ داخلی برای «مو» داشت. در اینتر، او نخستین رقابت حقیقی پس از ماجرای کالچوپولی را در سری A پیش‌رو داشت ولی باز هم به شیوه خودش اسکودتوی لیگ را برد تا پاسخی دندان‌شکن حتی به سرسخت‌ترین روزنامه‌نگاران دشمن خود داده باشد. اما تغییرات گوآردیولا در رئال‌مادرید بنیادی‌تر خواهد بود.رئال مدت‌هاست می‌خواهد خط تولید سیستم جوانانش را بهبود بخشد، چرا که دیگر پاوو‌ن‌های آنها با پدروهای بارسا برابری نمی‌کنند. این کار با مورینیو غیرممکن است ولی گوآردیولا با پشتوانه فرهنگ لاماسیا می‌تواند چنین کند. هیچ‌کس برای تحول سیستم جوانان مادریدی‌ها بهتر از پپ نیست.اگر رئال‌مادرید در تیمش ضعف داشته باشد قطعا فقدان یک قهرمان محلی در قلب میدان (و نه دروازه) است.پپ گوآردیولا سرانجام این حسرت هواداران رئال‌مادرید را حل می‌کند و همچنین یک مشکل دیگرشان را؛ یعنی فوتبالی که اگرچه رئال را صدرنشین لالیگا ساخته ولی مستحق هو کردن هواداران مادریدی است.اگر گوآردیولا به سانتیاگوبرنابئو بیاید اراده‌ای جدی برای تغییر این سبک نامحبوب فوتبال به خرج خواهد داد و این امکان را به رونالدو می‌دهد که در عین بازیکن بزرگی بودن، هم تیمی بزرگی هم باشد.در آن سوی زمین چمن، گوآردیولا مزیتی دیگر به ارمغان می‌آورد؛ رئال‌مادرید با سبک بازی خواستنی جدیدش می‌تواند به نهایت سود در ابعاد جهانی دست یابد. فوتبال رئال از زیر سایه هولناک رونالدو درخواهد آمد و دیگر په‌په کسی را گاز نمی‌گیرد. آن وقت رئال در شمایل تیمی «دوستدار فوتبال زیبا» قدعلم می‌کند، همان‌طور که امروز بارسا چنین است.