گروه سیاسی: حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای رهبر حكيم انقلاب اسلامی صبح روز پنجشنبه در دیدار رئیس و نمایندگان مجلس خبرگان، ضمن سپاس و تجلیل بی‌دریغ از حرکت عظیم، بهنگام، هوشمندانه و همراه با بصیرت مردم در انتخابات 12 اسفند، به تبیین تأثیرها و پیام‌های این حضور پرشکوه پرداختند.
به گزارش دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای، متن کامل فرمايشات رهبر معظم انقلاب بدین شرح است:
بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم
خوشامد عرض مي‌كنيم به آقايان محترم، خبرگان مكرم و مجلل نظام جمهورى اسلامى و تشكر مي‌كنيم از مطالبى كه در اين اجلاس از سوى آقايان مطرح شده كه نشان‌دهنده حساسيت نسبت به مسائل و حوادث كشور و احساس مسؤوليت نسبت به آينده كشور است. ان‌شاءالله خداوند متعال به شما توفيق بدهد و به همه ما كمك كند كه بتوانيم در انجام وظایفى كه بر دوش ماست، با نيت خالص سعى خودمان را به كار ببريم. تاثير آن با خداست، قبول آن بسته به كرم و لطف الهى است ليكن هر كدام‌مان در هر جایى كه هستيم، بايد تلاش را بكنيم، بايد همت را بگماريم بر پيشرفت كارها.
لازم مي‌دانم قبل از آنكه مطالبى را عرض كنم كه يادداشت كرده‌ام، از مردم عزيزمان تشكر كنم، تقدير كنم، از آنها تجليل كنم، به خاطر اين حضور بموقع، بهنگام و بسيار اثرگذارى كه در اين انتخابات داشتند. حقيقتا مردم عزيز ما سنگ تمام گذاشتند و در عرصه رويارویی با جبهه مخالفان و دشمنان كشور و دشمنان مردم، قدرت ناشى از ايمان و بصيرت را به ميدان آوردند. هركسى كه بداند در طول اين ماه‌هاى گذشته چه تلاشى از سوى دشمنان شد برای اينكه روز 12 اسفند را كمرنگ و مضمحل كنند، بداند چقدر خرج كردند، چقدر استخدام كردند، چقدر طراحى كردند، چقدر در اتاق‌هاى فكر جمله‌سازى كردند تا اينها را به ذهن مردم منتقل كنند و در عمل مردم تاثير بگذارند، مي‌فهمد كه چقدر كار مردم كار بزرگى بود و حركت، حركت عظيمى بود.
انسان اولا بايستى شكر خدا را بكند چون از اوست، متعلق به اوست، ناشى از اراده الهى و رحمت و فضل پروردگار است و آنگاه انسان بايد با همه وجود از مردم تشكر كند؛ چون اين رحمت الهى، بى‌سبب و بدون جهت به كسى، به ملتى، به امتى، به كشورى داده نمي‌شود. در دعا مي‌خوانيم: «اللّهمّ انّى اسئلك موجبات رحمتك». ما بايستى موجبات رحمت را فراهم كنيم، آن وقت باران فياض و سيل‌آساى رحمت و فضل الهى بر سر ما خواهد باريد. مردم ما موجبات رحمت الهى را فراهم كردند. حضور مردم در صحنه، ايستادگى‌شان در مقابل هجمه دشمنان، بصيرتشان، اينها همه موجبات رحمت الهى بود. توفيق برآوردن اين موجبات هم باز متعلق به خداى متعال است. هم از خداى متعال سپاسگزاريم و در مقابل او جبهه سپاس بر خاك مي‌گذاريم، هم از مردم عزيزمان با همه وجود تشكر مي‌كنيم و اميدواريم خداوند پاداش كافى و كامل به مردم عنايت كند.
مطلبى كه من مي‌خواهم عرض بكنم، حول و حوش مساله انتخابات است. انتخابات يك حادثه گذرا نيست، يك حادثه اثرگذار است؛ لذا روى اين بايد تامل كنيم. اولا انتخابات ركن مهم نظام است. نظام مردمسالارى دينى متكى به انتخابات است. بدون انتخابات، مردمسالارى نخواهد بود. معيار تكيه به مردم، معيار مشهود و محسوس و قابل اندازه‌گيرى، همين انتخابات است. بنابراين هر كسى به نظام اسلامى اعتقاد دارد، در اين اعتقاد صادق است، شركت در انتخابات را وظيفه خودش مي‌داند ولو حالا ممكن است اعتراضى هم به يك چيزى، به خود اين انتخابات، به يك شكلى از اشكال انتخابات داشته باشد؛ ليكن در عين حال با وجود اعتراض، وارد ميدان انتخابات مي‌شود؛ اين وظيفه است. بنابراين همه كسانى كه در سراسر كشور وارد اين عرصه شدند، به اين واجب عمل كردند؛ اين وظيفه را انجام دادند؛ فهم صحيح خودشان را نشان دادند. اين فهم صحيح نشان مي‌دهد مساله انتخابات، مساله ركن نظام است. ما نمي‌توانيم از اين مساله صرفنظر كنيم، به صرف اينكه يا به زيد و عمروی معترضيم يا به شىء و شيئى معترضيم. اين اعتراض‌ها مانع از اين نمي‌شود؛ اين نكته اساسى و اصلى است. يك اثرى كه اين انتخابات داشت- و انتخابات‌ها غالبا اين اثر را دارد- مساله توهم‌زدایى است. انتخابات مثل يك سيلى بيداركننده و هشياركننده است به كسانى كه در توهمات خودشان غوطه مي‌خورند و خيال‌پردازى مي‌كنند؛ راجع به آينده نظام، راجع به اصل نظام، راجع به مردم، راجع به كشور، راجع به دشمن توهماتى در ذهن دارند، تخيلاتى دارند، غرق در اين توهمات هستند. انتخابات، اينها را از اين توهمات خارج مي‌كند؛ حقيقت را جلوى اينها مي‌گذارد.
ما 2 روز پيش از اين شنيديم رئيس‌جمهور آمريكا گفته است ما به جنگ با ايران فكر نمي‌كنيم. خيلى خب؛ اين خوب است، اين حرف عاقلانه‌اى است، اين خروج از توهم است. در كنارش گفته است ما با تحريم، مردم ايران را به زانو درمى‌آوريم- نقل به مضمون- اين توهم است. آن خروج از توهم در آن بخش اول خوب است، باقى ماندن در توهم در اين بخش دوم به آنها ضربه خواهد زد. وقتى محاسبات انسان بر مبناى توهم بود، بر مبناى واقعيت‌ها نبود، پيداست كه در برنامه‌ريزى‌اى كه بر اساس اين محاسبات انجام مي‌دهد، شكست خواهد خورد؛ و اين، همين است.
خب، الان يك سال است كه به قول خودشان تحريم‌هاى فلج‌كننده و چه و چه اعمال مي‌كنند- البته تحريم ما 33سال است- گفتند هم كه هدف، جدا كردن مردم از نظام اسلامى است اما ديدند كه مردم آمدند آنجا، به نظام اسلامى رای دادند. رای به هر نامزد انتخاباتى، آمدن پاى هر صندوق، رای به نظام اسلامى است؛ مردم اين را نشان دادند. ما عرض كرديم كه انتخابات، يك سيلى است؛ اين سيلى انواع و اقسامى دارد؛ يكى از انواع سيلى، سيلى بيداركننده است، هشياركننده است. بنابراين اين انتخابات ما خاصيت سيلى زدن را هم داشت. نكته دوم كه اشارتا عرض شد، اين است كه انتخابات نشان‌دهنده اعتماد مردم به نظام است. بعد از انتخابات پر سر و صداى پرحادثه سال 88، بعضى اينجورى پيش‌بينى مي‌كردند كه اعتماد مردم از نظام سلب شد؛ مردم ديگر پاى صندوق‌ها نمى‌آيند. اين انتخابات، يك پاسخ قاطع و روشن بود به اين تصور غلط، به اين استنتاج غلط، اين گمانه‌زنى خطا. مردم اين گمانه‌زنى‌ها را تخطئه كردند؛ نشان دادند كه نخير، به نظام اسلامى پايبندند، به آن اعتماد دارند، به نداى او- كه مي‌گويد من صندوق رای گذاشتم، بيایيد رای خودتان را بدهيد و برنامه را تنظيم كنيد - پاسخ مي‌دهند و مى‌آيند وارد ميدان مي‌شوند. همين طور كه عرض كرديم، هر يك رای، در واقع رای به نظام جمهورى اسلامى بود. اين اكثريت قاطعى كه به ميدان آمدند، يكى از بالاترين رقم‌ها و نسبت‌هاى انتخابات ما در طول اين 33 سال بود. بعد از گذشت 33 سال، مردم اينجور وارد ميدان مي‌شوند؛ اين نشان‌دهنده اعتماد كامل است. نكته ديگرى كه انسان در اين انتخابات مي‌ديد و مشهود بود، بصيرت و تعالى فكرى مردم بود. مردم با تحليل وارد انتخابات شدند و رای دادند؛ تحليل داشتند. شما مي‌ديديد از آن جوان رای اولى تا آن مرد و زن كهنسال، هركس از آنها سوال مي‌كرد كه شما چرا رای مي‌دهيد، يك تحليلى پاى آن مي‌گذاشتند، يك دليلى ذكر مي‌كردند؛ صرف اين نبود كه خب، انتخابات است، بايد بيایيم رای بدهيم؛ نه، مي‌گفتند برای چه مي‌خواهيم رای بدهيم: چون دشمن ما كمين كرده است، چون گرگ‌هاى گرسنه كمين كرده‌اند؛ كه ان‌شاءالله بنده در يك گفتار ديگرى تشريح خواهم كرد كه چگونه اينها كمين گرفتند برای بلعيدن و دريدن، به خيال اينكه اين بره است و مي‌شود دريدش؛ نمي‌دانند شير است و نمي‌شود نزديكش شد! مردم ديدند اين جبهه را، ديدند دشمنى‌ها را، ديدند هدفگذارى دشمن و جبهه معاند را؛ لذا با بصيرت وارد شدند، با تحليل وارد شدند و اين خيلى مهم است.
نكته ديگرى كه بر اين انتخابات مترتب است، اين است كه حالا مجلسى كه برآمده از اين انتخابات است، مسؤوليت سنگينى دارد. هميشه همين‌جور است؛ رؤساى ما هم كه منتخب مردمند، هر مسؤولى در هر سطحى كه منتخب مردم است، به اندازه سنگينى بار انتخاب، بار مسؤوليت او سنگين است. در اين شرایط، با اين هياهوى دشمن، آمدن مردم توى اين ميدان، اين مجلسى كه تشكيل خواهد شد، مجلس بسيار پرمسؤوليتى است. ما از همين حالا به اين برادران و خواهرانى كه ان‌شاءالله در مجلس خواهند آمد- آنهایى كه انتخاب شده‌اند و آنهایى كه در مرحله دوم انتخاب خواهند شد- عرض مي‌كنيم بدانند چه بار سنگينى بر دوش آنهاست؛ بيايند با خردمندى و تدبير، وظایفشان را انجام بدهند. اهميت كشور به تنظيم قوانين كشور است. ما در همه مسائل احتياج داريم به قانون‌هاى راهگشا. نمايندگان مجلس حقيقت را نگاه كنند، نياز را بشناسند، بر طبق نياز، درست آن درمان لازم را برای هر درد و هر شكايتى جلوى پاى مسؤولان بگذارند. قانون بايد راهگشا باشد. قانونى كه راه‌ها را ببندد، كارها را مشكل كند يا قابل اجرا نباشد يا مشكلات فراوان درست كند يا دچار تناقض باشد، فايده ندارد. صرف اينكه ما بنشينيم يك قانونى تهيه و تنظيم كنيم، كافى نيست؛ بدانيم كه قانون بايستى راهگشا باشد، مدبرانه باشد. تشكيل دولت‌ها برعهده مجالس است. در گزينش‌هایشان بدانند چه كسى را با چه نيازى، برای چه مقصودى، با چه مزايایى، با چه خصوصياتى انتخاب مي‌كنند. هم دقت كنند، هم انصاف داشته باشند. ما توصيه نمي‌كنيم به اينكه دقت بكنند، اگرچه گاهى اوقات اين دقت‌ها و موشكافى‌ها به بى‌انصافى‌هایى منتهى بشود. دقت كنند، همراه با انصاف؛ هوشمندانه حركت كنند، همراه با اخلاص. واقعا آن چيزى كه اساس قضيه است، اخلاص است. جناب آقاى مهدوى در بياناتشان اشاره كردند كه نفوذ كلمه امام و رو شدن آن چيزى كه امام طراحى كرده بودند، بيشتر به خاطر اخلاص امام بود. واقعا همين جور بود؛ مرد بااخلاصى بود، وجودش سر تا پا اخلاص بود. ما اگر اخلاص داشته باشيم، كارهامان پيش مي‌رود. هم مسؤولان در قوه مقننه، هم در قوه قضائيه، هم در مناصب روحانى، هم در مناصب نظامى- در مناصب گوناگون- آن چيزى كه لازم است، اين است كه ما تكليف را بشناسيم و برای خاطر تكليفمان كار را انجام بدهيم؛ ملاحظات ديگر را مخلوط نكنيم. البته من در اينجا اين را هم حتما تذكر بدهم: تشكر از دست‌اندركاران كار انتخابات. حالا جناب آقاى يزدى اشاره كردند به اينكه از شورای نگهبان تشكر شده. واقعا همين جور است. انسان وقتى از نزديك حجم كار را، ظرافت كار را، سختى كار را مى‌بيند، در دلش اين افراد را تكريم مي‌كند. من به جناب آقاى جنتى و بعضى از آقايان عرض مي‌كردم كه واقعاً هر وقت يادم مى‌آيد كارى را كه شماها داريد مي‌كنيد، در دلم شما را تكريم مي‌كنم. مكرر در مكرر دعا مي‌كرديم كه خدا به اينها قوّت بدهد، توانایى بدهد؛ هم اينها، هم دولت و وزارت كشور، هم مسؤولان حفاظت و امنيت كه توانستند امنيت انتخابات را تامين كنند، هم مسؤولان تبليغات، صدا و سيما و ديگران. اينها واقعا كارهاى برجسته و بزرگى انجام دادند؛ توانستند اين مسؤوليت بزرگ را، اين كار بزرگ را، اين پروژه بسيار سنگين و مهم و حياتى را به بهترين وجه از آب دربياورند.
خب، اين الگوى ماست؛ الگوى مردمسالارى اسلامى. در مردمسالارى اسلامى، روح، لُب و ماده اصلى عبارت است از اسلام؛ از اين هيچ تخطى‌اى نبايد بشود؛ و وجود ندارد و ان‌شاءاللّه بعد از اين هم نخواهد داشت. در تنظيم قوانين، در گزينش افراد، معيار ما اسلام است. شكل كار، قالب كار، روش مديريت، مردمسالارى است؛ يعنى مردمند كه وارد صحنه مي‌شوند، به اسلام هم از بن دندان عقيده دارند؛ ولو حالا ممكن است كسى از ظواهر بعضى از آنها حدس نزند كه اينها به اسلام و به نظام اسلامى پايبندند؛ اما واقعاً پايبندند، اسلام را دوست مي‌دارند.
تجربه اين 33 سال هم نشان داده كه اسلام می‌تواند به يك كشور عزت بدهد؛ می‌تواند يك ملت را سربلند كند؛ می‌تواند اهداف خوبى را ترسيم كند؛ می‌تواند راه‌هایى را به سوى اين اهداف، هموار و مسطح كند؛ می‌تواند حركت علمى ايجاد كند؛ می‌تواند حركت فناورى و صنعتى ايجاد كند؛ می‌تواند حركت تقوایی و اخلاقى ايجاد كند؛ می‌تواند آنها را در مقابل ملت‌هاى ديگر روسفيد كند؛ اينها اتفاقاتى است كه در كشور ما افتاده؛ اينها كارهاى بزرگى است كه به بركت اسلام در اين كشور انجام گرفته. اسلام همچنان لب و محتوا و ماده اصلى حركت نظام ماست، شكل هم شكل مردمسالارى است؛ از هم جدا نيستند. يعنى اين مردمسالارى هم باز از خود اسلام سرچشمه گرفته.
اينكه گفته بشود ما مردمسالارى را از غربى‌ها ياد گرفتيم، خطاست. صورت ظاهر، يكى است؛ اما مردمسالارى ما ريشه در يك معرفت دينى ديگر و يك جهان‌بينى ديگرى دارد، تا آنچه آنها مي‌گويند. ما برای انسان‌ها كرامت قائليم، برای رای آنها ارزش قائليم و حضور آنها را وسيله‌اى مي‌دانيم برای اينكه اهداف الهى تحقق پيدا كند و بدون آن امكانپذير نيست. غربى‌ها جور ديگرى عمل مي‌كنند. البته هم ما چارچوب‌هایى داريم، هم آنها؛ آنها چارچوب‌هاشان ظالمانه است. در يك كشورى كسى به افسانه هولوكاست اعتراض مي‌كند، مي‌گويد من قبول ندارم؛ او را زندان مى‌اندازند، محكومش مي‌كنند كه چرا يك حادثه پندارى تاريخى را انكار مي‌كنى! حالا گيرم پندارى هم نباشد- واقعى باشد- خيلى خب، انكار يك حادثه واقعى تاريخى مگر جرم است؟ اگر برای كسى روشن نشد، ثابت نشد و او انكار كرد يا حتى در آن ترديد كرد، او را بيندازند زندان! الان در كشورهاى مدعى تمدن در اروپا قضيه اين است: اگر كسى اعتراض كند، ترديد كند، قبول نداشته باشد، دادگاه‌ها محكومش مي‌كنند؛ آن وقت به پيغمبر اعظم، به اين انسان برجسته همه تاريخ، صريحاً اهانت مي‌كنند، مقدسات يك ميليارد و نيم مسلمان را مورد توهين قرار مي‌دهند، كسى حق ندارد به اين اعتراض كند كه چرا شما اين كار را كرديد! ببينيد اين چه چارچوب‌هاى غلط و مفتضحى است. چارچوب آنها اين است. اگر كسى در آنجا با حجاب ظاهر بشود- در دانشگاه يا در محيط كار- مجرم است! اين چارچوب است ديگر، منتها چارچوب‌هاى غلط و معوج، برخلاف فطرت انسان، برخلاف فهم درست انسان. چارچوب‌هاى ما چارچوب‌هاى الهى است: ما با فساد مخالفيم، با فحشا مخالفيم، با انواع و اقسام انحرافات بشرى مخالفيم، برابر آنچه شريعت و دين به ما مى‌آموزد. ما معتقديم باید در مقابل اين انحراف‌ها ايستاد، راه‌هاى زندگى را بايد از اسلام و قرآن و الهام الهى و وحى الهى گرفت. اين چارچوب ماست. اين شد مردمسالارى دينى. اين الگوى ماست. ملت‌هاى مسلمان هم اگر مي‌خواهند بدانند جمهورى اسلامى چه مي‌گويد و داعيه او چيست، بدانند ما داعيه‌مان اين است: ما از اسلام صرفنظر نمي‌كنيم؛ احكام الهى و شريعت الهى را كه شريعت اسلامى است، در همه امور زندگى‌مان واجب‌الاتباع مي‌دانيم؛ تلاش و سعي‌مان هم اين است كه به اين برسيم. چارچوب و قالب ما برای ورود در اين ميدان هم مردمسالارى دينى است. مردم بايد بيايند انتخاب كنند. قانونگذار را كه بر اين اساس قانون خواهد گذاشت، بايستى مردم معين كنند. مجرى را بايد مردم معين كنند. همه چيز با انتخاب مردم، با حضور مردم، با عزت مردم و كرامت مردم است. اميدواريم خداى متعال ما را موفق بدارد كه اين راه را به درستى ادامه بدهيم، خودمان را از انحراف‌ها مصون نگه داريم و بتوانيم ان‌شاءالله به آن اهداف عاليه برسيم و مشمول ادعيه زاكيه حضرت بقيهًْ‌الله ارواحنا فداه باشيم.