گروه ورزشي: در فهرست نادیده‌انگاشته‌شده‌ترین تیم‌های تاریخ جام‌جهانی مجموعه‌های پر‌آوازه‌ای به چشم می‌آیند؛ از مجارهای جادویی گوستاو سبس گرفته تا برزیل تله سانتانا، فرانسه میشل ایدالگو، هلند ارنست هاپل و کمی نزدیک‌تر آرژانتین مارسلو بیلسا. تیم‌هایی فاخر و پر‌هوادار، پر از چهره‌های همیشه ماندگار در تاریخ، پر از فرانس پوشکاش و ساندرو کوچیس، زیکو و سوکراتس، میشل پلاتینی و ژان پیر پاپین و ژان تیگانا، جانی رپ و روب رنسنبرینگ و آری هان و احتمالا گابریل باتیستوتا، اریل ارتگا و خوان ورون.
آرژانتین 2002 آخرین مجموعه از بزرگ‌ترین ناکام‌های جام‌های جهانی به شمار می‌رفت. خاطراتی که می‌توانست به جای تصاویر قاب شده از اشک‌های ورون و سیمئونه و باتیستوتا، فتح شیرین‌ترین و دلچسب‌ترین جام‌جهانی فوتبال را در شرق دور به یاد آورد. تراژدی تلخی که به دست گروهی از بی‌سلیقه‌ترین‌های فوتبال رقم می‌خورد.
از مایکل اوون و دایو منزجر‌کننده‌اش تا آن داور ایتالیایی با چشمان برآشفته از غضبش، پیرلوئیجی کولینای خاکستری و تصمیم پر از شک و تردیدش. از آندرس اسونسون نفرین شده تا مارسلو بیلسای دوست‌داشتنی! آقای دیوانه!
محبوب و شکست‌خورده
تا پیش از قهرمانی اسپانیا در آفریقای‌جنوبی جام‌های جهانی نوین به نوبت بین اروپا و آمریکای‌لاتین رد و بدل می‌شد. 1974 را آلمان می‌برد و 1978 را آرژانتین. 1982 را ایتالیا و 1986 را دوباره آرژانتین. 1990 را آلمان فتح کرد و 1994 را برزیل. 1998 سهم فرانسه شد
و حالا 2002.
زمانی که کمتر کسی برزیل فیل بزرگ را در حد و اندازه‌های قهرمانی می‌دید و همه چیز برای سومین رستگاری آلبی سلسته مهیا بود. با این حال در این باره تئوری جالبی وجود دارد، خبرنگاری در پایان فینال سایتاما گفت: «بیلسا مربی آرژانتین شد تا برزیل قهرمان جهان شود!» با این حال پس از پایان جام‌جهانی کمتر کسی بیلسا و سیستم‌های پر از اشتباهش را سرزش می‌کند (برخلاف مارادونا و تیم متبوعش در آفریقا)، هیچکس منکر توانایی‌های هرنان کرسپو و اشتباه بیلسا در بازی گرفتن از اریل اورتگای کم‌فروغ به جای او نیست اما مانوری روی آن داده نمی‌شود. هیچکس میلی به تخریب او ندارد. همان «آقای دیوانه» کافی است. در واقع تیم‌های بیلسا و در راس آنها آرژانتین 1998 تا 2004 همگی در یک اصل مشترکند، آنها محبوبند، حتی اگر شکست بخورند و سقوط کنند. خاویر زانتی، کاپیتان افسانه‌ای اینتر درباره او گفته بود: من از همه چیزهای زیادی یاد گرفتم اما بیلسا به من بهترین راه زندگی و تفسیر فوتبال را آموخت.
تئوریسین بالفطره
محبوبیت بیلسا در بین فوتبال‌دوستان و فوتبال‌نویسان در سرتاسر دنیا ریشه‌های بسیاری دارد. «لوکو» بیش از اینکه یک سرمربی فوتبال باشد، یک تئوریسین بالفطره است، شبیه هلینو هررا، رینوس میشل، ارنست هاپل، جیوانی تراپاتونی و آریگو ساکی؛ چهره‌هایی که بسیار بعید است کسی را پیدا کنید که از آنها به‌خوبی یاد نکند.
سوای نایب‌قهرمانی شایسته آنها در کوپا آمه‌ر‌یکای 2004 و نخستین قهرمانی تاریخ آمریکای لاتینی‌ها در رقابت‌های المپیک بعد از 76 سال در آتن، زمینه‌های آرژانتین چشم‌نواز پکرمن در جام‌جهانی آلمان هم با ابتکار او رقم می‌خورد. میراثی که شاید اگر خود او، نستور پکرمن یا حتی آلفیو باسیله را به جای مارادونا روی نیمکت آخرین رونمایی‌اش در آفریقای‌جنوبی می‌دید با یک تقریب خوب می‌توانست قهرمان جهان باشد. نمایش‌های درخشان شیلی در مقدماتی جام‌جهانی 2010 سال‌ها بعد از افول زوج طلایی ایوان زامورانو و مارسلو سالاس در 98 فرانسه بخشی دیگر از توفیقات تئوریسین بزرگ آرژانتینی است؛ جایی که شیلیایی‌ها نخستین پیروزی تاریخشان در رقابت‌های رسمی را برابر آرژانتین جشن گرفتند، بعد از 25 سال پرو را در لیما با شکست مواجه کردند، پاراگوئه را بعد از 30 سال در خانه حریف بردند و با ثبت نخستین پیروزی خارج خانه تاریخ این کشور برابر کلمبیا با شایستگی محض گام به جام‌جهانی فوتبال گذاشتند و به مثابه 12 سال قبل بعد از صعود شایسته از دور گروهی در تقابل با برزیل همیشه‌مدعی شکست خوردند و کنار رفتند.
دیوانه‌وار با بیلسا
بیلسا پایگاه مردمی دیگری یافته بود، مردم شیلی او را می‌پرستیدند. 25 بازی، 37 امتیاز و تنها یک امتیاز فاصله با لوانته رده چهارمی. گل‌های پرشمار فرناندو یورنته تیم اول باسک را (جلوتر از رئال سوسیداد) در یک قدمی صعود به لیگ قهرمانان اروپا قرار داده است. آنها با کنار زدن آلباسته، مایورکا و میراندس گام به فینال
کوپادل‌ری گذاشته‌اند و 20 مه در بیسنته‌کالدرون مادرید برابر بارسا خواهند جنگید و حالا در تازه‌ترین توفیقشان، منچستریونایتد مدعی اول قهرمانی لیگ اروپا را در حیاط خلوت ترسناکشان تئاتر رویاها با 3 گل بدرقه کرده‌اند تا تازه‌ترین پایگاه مردمی بیلسا ایالت جدایی‌طلب باسک باشد؛ جایی که هر بازیکن و هر مربی سفیر آزادی مردم سختکوشی به شمار می‌آید که سال‌هاست زیر یوغ حکومت مرکزی زندگی می‌کنند. جایی متفاوت با همه اروپا با چهره‌هایی پر از فوران احساسات ناسیونالیستی و همیشه ناآرام که هرگز ابایی از اعمال خشونت علیه اسپانیایی‌ها نداشته‌اند، لبالب از بی‌اعتنایی به اسپانیایی بودن. حالا بیلسا سکاندار موفق بیلبائو است، جایی که به فوتبال بیش از یک بازی معمولی نگاه می‌کنند و البته او هم بسیار با مربیان معمولی تفاوت دارد. باسکی‌ها حالا دست در دست یک «غیر‌باسکی» به اعتلای فرهنگ و زبانشان می‌اندیشند، مثل بارسلونا برای کاتالان‌ها و یا سلتیک و گلاسکو برای اسکاتلندی‌ها. به احترام مارسلو بیلسا، آقای دیوانه‌ای که هنوز هم دیوانه‌وار انتخاب می‌کند تا دیوانه‌وار ستایش شود.