جاناتان ویلسون: مارسلو بیلسا را با لقب «El loco» [دیوانه] می‌شناسند ولی این دیوانگی با حماقت فاصله بسیار دارد و بهترین و عاقلانه‌ترین تصمیم او نپذیرفتن پیشنهاد اینترمیلان بود، همان پیشنهاد روی میز گاسپیرینی نیز قرار گرفت و او با طمع زیاد در منجلابی افتاد که تنها توانست در 5 بازی روی نیمکت داغ نرآتزوری‌ها باقی بماند. بیلسا به خوبی می‌دانست بازیکنانی که در اینترمیلان هستند به درد روش مخصوص او برای «پرس» کردن نمی‌خورند، پس عاقلانه‌ترین کار این بود که گاسپیرینی قربانی ایتالیایی‌ها شود و «ال‌لوکو» راهش را به سمت اسپانیا کج کند. پیوستن به آتلتیک‌بیلبائو همان «آرمان شهری» بود که مرد آرژانتینی اندیشه‌هایش را در آنجا می‌توانست پیاده کند؛ باشگاهی کاملا مناسب حال او. «باسکی‌ها» به رتبه ششم جدول و از طرف دیگر به فینال «اسپانیش‌کاپ» هم رسیده بودند در آن زمان بیلبائو تحت هدایت خوآکین کاپاروس بود، البته او خیلی هم نتوانست به موفقیت‌هایش در بیلبائو ادامه دهد چون با روی کار آمدن خوزه اوروتیا در تابستان برای تصدی پست مدیریت، باشگاه دیگر جایی برای این مربی نبود و آقای رئیس جدید علاقه‌ای برای تمدید قرارداد با کاپاروس نداشت. در بعضی اوقات می‌توان گفت کاپاروس تطابقی با فلسفه قدیمی باشگاه داشت ولی 2 فاکتور وجود داشت که سبب شد او کمی از باشگاه دور شود؛ اول اینکه کلکسیون باشگاه در ورزشگاه سن‌مامس از فتح جام‌های جهانی جدید خالی بود و اینکه بیلبائو بیش از حد به یک تیم انگلیسی شباهت داشت! (از لحاظ روش‌های تاکتیکی) بازیکنان باید جهش بلندی به سوی فتح جام جدید برمی‌داشتند، موضوع قهرمانی در کوپادل‌ری در سال‌های گذشته آنقدر تکراری بود که تقریبا به یک موضوع کهنه بدل شده بود، درست مثل همان سال‌هایی که «فرد پنتلند» انگلیسی هدایت بیلبائو را در اختیار داشت؛ مردی از وولور‌همپتون با اندیشه‌های فوتبال بریتانیا. او یک مربی رادیکال بود و علاقه وافری به روش دادن پاس‌های کوتاه در بازی داشت (روشی که در 1920 به‌عنوان روشی مدرن شناخته شده بود). علاقه این مربی انگلیسی به داشتن یک مهاجم مرکزی تنومند و یک مدافع مرکزی با همین خصوصیت بود. درست مانند فرناندو یورنته و فرناندو آموربیتا در تیم حال حاضر بیلبائو، طوری که می‌توان این 2 بازیکن را نمونه به‌روز شده و مدرن آن زمان دانست. البته مربیان زیادی در بیلبائو بودند که تمایل داشتند به تاکتیک‌های سنتی گذشته پایبند باشند ولی هیچ‌کدام از آنها اندیشه‌ای برای تلفیقی از روش‌های قدیمی و نوین را نتوانستند پایه‌ریزی کنند. به‌طور مثال استفاده از توپ‌های بلند روشی بود که تقریبا فراموش شده بود و بیلسا با اینکه مربی‌ای نبود که از روش فوتبال مستقیم استفاده کند ولی بر اساس هوش و ذکاوت خود تصمیم گرفت تا در بیلبائو از «ورتیکال فوتبال» استفاده کند [پاس‌های قطری بلند]. این مساله تنها با بررسی دقیق و موشکافانه خصوصیات بازیکنانش موثر شد. بیلسا شاید بیش از صدبار ویدئوی بازی آنها را نگاه کرده بود. کشیدن فرمت‌های تاکتیکی و انتخاب روشی که با خصوصیات آنها تطابق داشته باشد اندیشه‌ای نبود که به سادگی به دست آورد. بیلسا روش ارسال پاس‌های بلند را برگزید و از سوی دیگر اعتقاد داشت برای خنثی کردن روش حریف باید از پرس نیز استفاده کرد. برای پرس در زمین حریف از همان روش آریگو ساچی استفاده می‌کرد؛ متدی که به شما اجازه می‌دهد فاصله بین مهاجم مرکزی تیمتان با هافبک وسط چیزی حدود 25 متر باشد. بازیسازی در این روش از جلوی دفاع 4 نفره آغاز می‌شود. توپ‌ها به صورت قطری به پشت مدافعان حریف ارسال می‌شود و موقعیت بازیکنان در زمین مدام تغییر می‌کند. روش‌های بیلسا انقلابی بود برای برهم زدن تفکرات رادیکال مربیان سابق. بیلسا همیشه به خاطر تفکرات متفاوتش زبانزد خاص و عام بود همان‌طور که شیلی را در جام‌جهانی گذشته با آرایش 3-1-3-3 به زمین می‌فرستاد حالا در بیلبائو از 1-3-2-4 استفاده می‌کند. بیلسا مردی است که انقلابی شگرف در ایالت باسک ایجاد کرده و بدون‌شک بیلبائو برای کسب فتح جامی جدید خیز خواهد برداشت.
منبع: world soccernet
ترجمه: حسین جوادی