ريچارد جولي: ال‌لوکو یا همان دیوانه، از آن اسامی مستعار است که بیشتر به شخصیت‌های آتشین آمریکای‌جنوبی می‌چسبد؛ مردانی بدرفتار اما فوتبالیست‌هایی که جمعیت را به وجد می‌آورند. اما یک سرمربی آرژانتینی به شیوه خودش در این لقب شریک شده است. نه به‌خاطر اینکه دیوانگی او تماما به بدمستی، جرائم منجر به دستگیری، هفت‌تیرکشی و شهر آشوبی مربوط باشد، برعکس مارسلو بیلسا بدین‌خاطر مشهور است كه فیلم‌های فوتبال سال 2000 را برای جام‌جهانی 2002 با خود به شرق دور برد.
چهارشنبه‌شب گذشته وقتی او اولدترافورد را پیروزمندانه ترک می‌کرد خودش و تیمش انگار از ویدئو‌های منقرض شده بتاماکس بیرون آمده بودند.
برای آتلتیک بیلبائو، او دیوانگی چشم‌نوازی دارد. اغلب مربیان شیفته فوتبال که آینده‌ای تابناک انتظارشان را می‌کشد وقتی گذرشان به تئاتر رویاهای اولدترافورد می‌افتد انگار که وارد میدانی غیرواقعی شده‌اند.
اما حتی در فصلی که یونایتد در اینجا 6 بر یک داربی منچستر را باخت هیچ تیمی مثل آتلتیک بیلبائو نتوانسته بود داغ خود را بر بدن شیاطین سرخ بزند.
من‌یو در رقابتی شرکت می‌کرد که به‌خاطر تبعید از سطح اول فوتبال اروپا گذرش به آن افتاده بود اما آتلتیک به هیچ‌وجه مسحور این غول هبوط کرده از لیگ قهرمانان به اروپا لیگ (جام یوفای سابق) نبود. سر الکس فرگوسن پس از شکست
2-3 تیمش در اولدترافورد معترف بود: «فکر نمی‌کنم تردیدی وجود داشته باشد که بیلبائو تیم برتر بود».
در حالت عادی بارسا، استاد لالیگایی بردن یونایتد بود ولی این بار تخصص مزبور از کاتالونیا به کمی آن‌طرف‌تر به سرزمین باسک رسیده بود. فقط یک مرد مادریدی بود که توانست تا حدودی سر راه غرش شیرهای باسک بایستد؛ داويد دخه‌آ و البته وین رونی با 2 گلی که زد، بازی برگشت هفته آینده در سان‌مامیس را برای منچستریونایتد قابل توجیه کرد.
بیلسا هیچ نشان بزرگی ندارد اما به لطف رشد دادن دسته‌ای از جوانان منضبط که به طرزی مثال زدنی خود را وقف فوتبال کرده‌اند بر پرافتخارترین مربی حال حاضر فوتبال جهان غلبه کرد آن هم به شکلی تاریخی.
فوتبال آتلتیک فوتبالی کامل و همه‌جانبه بود؛ با چرخش‌ها، پاسکاری‌های بی‌نقص و با سرعتی نفسگیر.
آرشیتکت این تیم هم کنار خط آتشی برپا کرده بود؛ درگرمکن ورزشی برایان کلاف، با ادا و اطوارهای آندره ویلاس بوآس و روش مربیگری پپ گوآردیولا و البته با یک تفاوت آشکار با مرد آخری، چرا که بیلسا هرگز از بودجه نجومی بارسا برای به خدمت گرفتن بهترین‌هایی که دلش می‌خواهد برخوردار نبوده است.
این شیرهای باسک، نمایندگان شهر بیلبائو هستند که از بسیاری جهات عنوان باشگاه‌شان یا همان «آتلتیک» یا «قهرمان» برای‌آنها برازنده‌تر بود تا برای رقیب بزرگ‌شان.فرگوسن آنقدر تجربه دارد که بداند شور بی‌پایان تیمی که آن شب در اولدترافورد همان پیراهن سبز و سفید و قرمز تیم ملی باسک را بر تن کرده بود (تیمی که هیچ‌گاه برخلاف آرزوهای باسک‌ها مجال عرض‌اندام در بازی‌های ملی را پیدا نکرده است) از کجا نشأت می‌گیرد: «آنها ارزش‌هایی داشتند که در تمام زمان بازی تحت تاثیر قرارشان می‌داد. آنها برای آن چیزی می‌جنگیدند که هستند و آنچه انجام دادند نیز ارزشمند بود». «آتلتی» هرگز از دویدن بازنایستاد و همواره با وزنی بی‌مثال به جلو شمشیر می‌کشید. اورلپ‌های مداوم و گزینه‌های متعددی که برای حمله کردن داشتند فقط می‌توانست نتیجه هدایت مردی باشد که مهارتش در این راه را قبلا با شیلی در جام جهانی 2010 ثابت کرده بود. آنها در میانه میدان یونایتد را محو کردند و این چیزی است که فرگی هم به آن معترف است: «آنها در خط میانی تجمع کرده بودند!» و این در حالی بود که پیرمرد اسکاتلندی نه از خط میانی تیم خود بلکه از دفاعش گله‌مند بود. اما در پایان آقای دیوانه که حالا لقب آقای اولدترافورد را هم یدک می‌کشد تواضع را فراموش نکرد: «این عالی و قابل ستایش است که کار تو توسط مردی چنین بااهمیت در بازی فوتبال تقدیر شود». می‌گویند لحظاتی هستند که نبوغ و دیوانگی با هم درمی‌آمیزند اما این دست‌کم شامل این دیوانه نمی‌‌شود چرا که او یک متفکر فوتبالی ذاتی است و جواهرسازی که از برلیان بیلبائو در تئاتر رویاها پرده‌برداری کرد.