همه مزه سمنو، به این است که انگشت سبابه‌ات را، همان انگشت 12 اسفند را، بکنی داخل ظرف، کمی داخل سمنو بچرخانی و بیاوری بالا و مراقب باشی چیزی ازش نیفتد و هی نگاهش کنی، هی نگاهش کنی، هی نگاهش کنی و بگذاری توی دهنت، تا حدی که گاز بگیری انگشتت را. شرط است که جلوی چشم مادربزرگ، دستت را شسته باشی! پدربزرگ، هنوز هم پلوماهی شب سال تحویل را با دست می‌خورد، حتی اگر به جز ما نوه و نتیجه‌های قد و نیم قد، میهمان غریبه نشسته باشد کنار سفره‌ای که عاشق دراز بودنشم! انگشتان دست راستش را می‌کند توی بشقاب برنج، همین که دانه‌ها چسبید به انگشتان جمع شده‌اش، بسم‌الله می‌گوید و شروع می‌کند! شرط است که جلوی چشم مادربزرگ، دستش را شسته باشد! برنج خوردن با دست، اصولی دارد که کار من و شما نیست! یک بار خواستم ادای پدربزرگ را درآورم؛ همه سفره به من خندیدند! خودم از همه بیشتر! یک همچین وقت‌هایی، پدربزرگ برای بار هزارم ماجرای خواستگاری‌اش از مادربزرگ را تعریف می‌کند و آنقدر هم قشنگ و با آب و تاب تعریف می‌کند که من سکانس آخر خواستگاری، یعنی آنجایی که مادربزرگ به پدربزرگ OK می‌دهد، تکبیر می‌فرستم و همه با هم می‌خندیم و دست می‌زنیم و ماهی سفره هفت‌سین را نگاه می‌کنیم که چه جور تکان‌تکان می‌دهد بالش را وقتی صدای خنده ما را می‌شنود. ماهی قرمز و یک جلد کلام‌الله مجید و چند تا سکه و چند تا سنجد و چند تا سیب و یک ساعت و یک سربند سرخ و یکی، دو تا «سین» دیگر و البته سمنو... به‌به! سمنو، سفره هفت‌سین خانواده ماست و من در خوردن سمنو با انگشت، بی‌رقیبم. یک جوری انگشتم را در سمنو می‌چرخانم که تا دومین بند انگشت سبابه‌ام پر از سمنو شود، بدون آنکه چیزی ازش بیفتد! من عاشق سمنویی هستم که مادربزرگم، آخر هر سال درست می‌کند و کلی توش بادام شیرین می‌ریزد. سمنوهای دیگر نمی‌سازد به من، الا سمنوی «عمه لیلا»ی میدان تجریش، که شعبه دیگری ندارد و تا دلت بخواهد، صفش شلوغ است و احتمالا پیرمردی، پیرزنی، زن و مرد مسنی پیدا می‌شود که از همان وسطای صف، «سمنو آی سمنو» بخواند و زنده کند یاد تهران قدیم را... «سمنو آی سمنو/ مال هفت‌سین سمنو/ مال پای هفت‌سین سمنو/ سمنو با قند شیرینه/ یکی از اون هفتا سینه/ که دور سفره می‌چینه». تهران آن زمان که «طهران» نوشته می‌شد، مثل «شمرون» اما «طهرون» خوانده می‌شد! حالا چی؟! می‌بینی «حاجی فیروز»، وسط کارش توی چراغ قرمز چهارراه، «باباکرم» را بی‌خیال می‌شود و با موبایل، ماشین خرید و فروش می‌کند!! «بهار» اما قشنگ‌ترین قری است که روزگار به کمر خودش می‌دهد. اینقدر بهار زیباست که می‌ارزد همه ما حاجی فیروزش باشیم! مثل سمنوی مادربزرگ، حتی مثل سمنوی عمه لیلا، گمان نکنم شعبه دیگری داشته باشد «بهار». اتفاقا خوب شد «سیمین خانم» در حال و هوای بهار رفت تا سال تحویل کنار «جلال» باشد، تا از همین الان «مدیر مدرسه» 2 تا «سین» سفره 7 سین آن دنیایی‌اش جور شده باشد: یکی «سووشون» و یکی هم خود «سیمین» که این آخرسری‌ها با عصا راه می‌رفت توی صحن امامزاده صالح و اگر دختری، پسری، جوانی، ازش امضا می‌خواست، دستش می‌لرزید اما امضایش نمی‌لرزید. قشنگ بود! ناز داشت! حتی رمز و راز هم داشت که به هیچکس نمی‌گفت! «بهار» امضای خداست بر صفحه هستی. امضایی که در چهارراه طبیعت، مستت می‌کند. هیچ پرستویی، موقع خواندن از لطف و کرم خدا، با موبایل صحبت نمی‌کند! «بهار» آداب دارد. شب جمعه آخر سال دارد. یاد رفتگان دارد. حتی یاد رفتگران شهرداری که می‌روند و زنگ در خانه «ننه علی» را می‌زنند تا از آسمان، «ماهانه» بگیرند. بعید می‌دانم در بهار، چند تا ماهی قرمز کوچک که توی تنگ، وول می‌خورند، جای «پری» را در نقاشی «آرمیتا» تنگ کنند. دخترک می‌خواهد با مداد‌رنگی‌هایش کمک کند به خدا در کشیدن بهار. در بهار، «علیرضا» خواهد فهمید که پدرش به شهادت رسیده است. «سه پنج روزه که بوی گل نیومد، صدای چهچه بلبل نیومد؛ بریم از باغبون گل بپرسیم، چرا بلبل به سیل گل نیومد؛ ای دل بلایی دلبر، بالا بلایی دلبر، در انتظارم کی از در در آیی دلبر؛ تو از برم دوری، دل در برم نیست، هوای دیگری اندر سرم نیست؛ خدا می‌دونه که از هر دو عالم، تمنای دیگر جز دلبرم نیست؛ ای دل بلایی دلبر، بالا بلایی دلبر، در انتظارم کی از در در آیی دلبر».
***
بهار زمان! ای امام زمان! بی‌تو بهار، بهار را کم دارد. بی‌تو بهار غم دارد؛ غم دارد! بی‌تو ماه، آه دارد. ستاره گریه دارد. شکوفه غصه دارد. بهار غم دارد؛ غم دارد! خیلی وقت است، لحظه تحویل سال، «امسال» نمی‌شود. برای ما چه دور و دراز شده «سال غیبت». «پارسال» نمی‌شود. بهار نمی‌شود. خیلی وقت است زمین، بهار دارد اما زمان، بهار ندارد. «سال ظهور» با «سین» شروع می‌شود؛ چه خوب! می‌شود آقاجان! عیدی به ما بهار را بدهی؟! ای تنها شعبه بهار، همه مزه بهار، خواهش می‌کنم، التماس می‌کنم. نگاه کن! اشک من «دید» است؛ بیایی، «بازدید» را پس می‌دهی. آقای بامعرفت! مادربزرگ می‌گوید: «این رسم بهار است» و پدربزرگ به یاد بابای مادربزرگ می‌خواند: «شب عید ما رو بگو/ که بی‌لحافیم و پتو/ رپتوآی رپتو آی رپتو/ سمنو آی سمنو/ مال هفت‌سین سمنو/ مال پای هفت‌سین سمنو» و بعد بلند می‌شود آب ماهی را عوض می‌کند و گریه می‌کند و ما را جمع می‌کند دور خودش، «دعای فرج» می‌خواند و گریه می‌کند تا سال تحویل شود، تا بخندد و برود از جیب داخل کت نوک مدادی‌اش بیاورد آن اسکناس قشنگ‌ها را... اما بی‌شما، بی‌شما آقاجان! به ما که بهار، خوش نمی‌گذرد؛ شما را نمی‌دانم. آقاجان! سال‌هاست یک غمی خانه کرده در چهره بهار که اذیت می‌کند شکوفه‌ها را. به خدا، خدا را خوش نمی‌آید، این همه بهار، غم داشته باشد. می‌آیی؟! می‌شود با همین بهار بیایی؟!