در روز ۲۱ سپتامبر ۱۹۷۶ وقتی اتومبیل سفیر شیلی در واشنگتن، وارد محوطه نزدیک به سفارت در کنار خیابان شرایدن شد، سفیر سابق شیلی، اورلاندو لتیلیر توسط خودروی بمبگذاری شده، ترور شد. یک زن ۲۵ ساله آمریکایی نیز که با لتیلیر در موسسه چپگرای مطالعات سیاسی کار می‌کرد به همراه او کشته شد. مایکل تانلی، مامور سابق سازمان سیا که به استخدام سازمان اطلاعاتی شیلی درآمده بود، اعتراف کرد از کوبایی‌های مخالف کاسترو برای قتل لتیلیر استفاده کرده است. اقدامی که به عنوان یک اقدام تروریستی در خاک آمریکا به ثبت رسید. سوالی که در این باره پیش می‌آید، این است: آیا قتل ۴ دانشمند هسته‌ای ایران که با چسباندن بمب به بدنه اتومبیل آنها صورت گرفته، اقدامی تروریستی نیست؟ اگر استالین یا خروشچف در دوران شوروی سابق همین عمل را با 4 دانشمند آمریکایی در واشنگتن انجام می‌دادند، ما آن را به‌عنوان عملی تروریستی یا جنگی در نظر نمی‌گرفتیم؟
ایران در این‌باره آمریکا و اسرائیل را متهم به انجام عملیات تروریستی کرده است اما هیلاری کلینتون به طور موکد هر نوع دخالت در این مساله از سوی آمریکا را تکذیب کرده است. تامی ویتور، سخنگوی شورای امنیت ملی آمریکا نیز بیان کرده: «ایالات متحده مطلقا هیچ اقدامی در این زمینه انجام نداده است و هر نوع عمل خشونت‌آمیز از جمله اعمال خشونت‌آمیز مثل این را بشدت محکوم می‌کند».
ویکتوریا نولند، سخنگوی وزارت خارجه نیز این عمل را بشدت محکوم و بیان کرده: «ایالات متحده هرگونه عمل خشونت‌آمیز یا حمله به افراد بی‌گناه را محکوم کرده و با خانواده این فرد اظهار همدردی می‌کند». دانشمند کشته شده، سرپرست یکی از بخش‌های تاسیسات غنی‌سازی اورانیوم در نطنز بوده است که به طور مستمر مورد بازرسی سازمان بين‌المللي انرژی اتمی قرار می‌گیرد و اگر به فرض، ایران در حال ساخت سلاح هسته‌ای هم باشد، مطمئنا این کار را در نطنز انجام نمی‌دهد.
تکذیب دست داشتن آمریکا در ترور دانشمند هسته‌ای ایران، موساد را به عنوان متهم ردیف اول این پرونده معرفی می‌کند. اسرائیل نیز این مساله را انکار نکرده و این مساله البته در مهم‌ترین و حساس‌ترین برهه زمانی در روابط اسرائیل و آمریکا شکل گرفته است.
در مجله فارین‌پالیسی، مارک پری، نویسنده و مورخ آمریکایی ادعا کرد عوامل موساد در لندن خود را به عنوان عوامل سیا جا زده و با اعضای گروه جندالله- که یک گروه تروریستی است- ارتباط برقرار کرده‌اند و به این شیوه در آنها نفوذ کرده و با جذب افراد و پرداخت پول‌های مختلف از آنها خواسته‌اند عملیات تروریستی در داخل خاک ایران انجام دهند و البته کیست که نداند اعضای گروه تروریستی جندالله در سیستان و بلوچستان ایران دست به اعمال مختلفی زده و مردم مختلف اعم از مامور دولت و پليس وحتی زنان و كودكان را به قتل رسانده‌اند.
آنطور که پری گفته است، زمانی که جورج بوش دریافت ماموران موساد چگونه خود را به جای ماموران سیا جا زده و عملیات تروریستی در خاک ایران را فرماندهی کردند، بشدت عصبانی شد. هنوز هم مئیر داگان، رئیس موساد در آن زمان این مساله را تکذیب می‌کند و از قضا عنوان می‌کند هرگونه عملیات نظامی و حمله به ایران یک اقدام کاملا احمقانه است.
اما چه کسی حقیقت را می‌گوید؟ ما هنوز هم چیزی از این مساله نمی‌دانیم و اطمینانی از یافته‌های خود نداریم.
چیزی که ما می‌دانیم این است که بنیامین نتانیاهو از اینکه شاید روزی نیروی هوایی ارتش آمریکا به ایران حمله کند یا حملات موشکی‌ای را علیه این کشور انجام دهد تا نگذارد این کشور به نهمین کشور قدرتمند هسته‌ای تبدیل شود، ناامید شده است و این مساله نه‌تنها توسط نومحافظه‌کاران آمریکایی تکرار می‌شود بلکه ران پل، نامزد جمهوریخواهان در انتخابات آینده ریاست‌جمهوری آمریکا نیز به آن اشاره دارد و ما هم نباید از این مساله شگفت‌زده شویم.
وینستون چرچیل برای اینکه آمریکا را به جنگ با آلمان ببرد، ویلیام استفنسون را به همراه صد‌ها عامل در نیویورک مامور کرد تا با تعامل با سناتورهای آمریکایی به هر روش ممکن– از پرداخت رشوه تا ترتیب دادن باج‌خواهی‌های گوناگون- ایالات متحده را وارد جنگ با آلمان کنند و انگلیس را از آن معرکه بیرون بکشند.
این درواقع همان کاری است که کشورهای ناامید انجام می‌دهند.
به همین ترتیب آمریکا در حالی که در وهله اول خود را از جنگ اروپا بیرون نگه داشته بود، تنها زمانی مانور شرکت در جنگ را نمایش داد که هیتلر به جنگ با روسیه رفته بود و آمریکا اطمینان داشت اگر قرار باشد کشوری با هزینه دادن جان و مال شهروندانش، هیتلر را شکست بدهد، روسیه است نه ایالات متحده.
با این توصیف باید گفت هر کس این دانشمندان ایرانی را به قتل رسانده، چه تروریست‌های داخل ایران، چه جندالله با تحریک اسرائیل یا حتی موساد، هدفش کاملا روشن است: عصبانی کردن ایرانیان تا آنها به تهدیدی برای آمریکا تبدیل شوند و بعد از آن تحریک آمریکا به جنگ با ایران.
اما آیا چنین جنگی به نفع آمریکا خواهد بود؟ به این مساله خوب فکر کنید.
* سردبیر و بنیانگذار نشریه «American Conservative»
ترجمه: ثمانه اکوان