عبدالله شهبازی: فردریک ویلیام انگدال، نویسنده آمریکایی- آلمانی است که نظراتی جنجالی بیان می‌کند و کتاب‌هایش پرفروش است. سال‌ها پیش ویلیام انگدال انقلاب مصر و «بهار عربی» را پروژه دولت اوباما نامید با هدف تسلط بر منابع آفریقا و خاورمیانه و مسدود کردن منابع انرژی به روی روسیه و چین.
ویلیام انگدال در گفت‌وگو با «راشا تودی» داعش را پروژه‌ای خواند برای ایجاد بی‌ثباتی و ناامنی در خاورمیانه بلکه همینطور در اروپا آن هم از طریق عضوگیری از میان جمعیت کثیر مسلمانان غرب. او داعش را ساخته «سرویس اطلاعاتی آمریکا» نامید، با حمایت پنهان دولت اوباما و اخوان‌المسلمین و اشاره کرد به جمعیت 7 میلیون نفری مسلمانان آلمان و نیز عضوگیری داعش از میان جوانان آلمانی غیرمسلمان. البته او تأکید کرد 9/99 درصد مسلمانان اروپای غربی مردمی مسالمت‌جو هستند ولی اقدامات تروریستی داعش می‌تواند مردم آلمان را علیه مهاجران مسلمان تحریک کند.
ویلیام انگدال در سطح جست‌وجو می‌کند؛ در سخنان او عناصری از حقیقت وجود دارد ولی وی همه حقیقت را نمی‌بیند. او تمایزی میان «کانون‌های رسمی قدرت» (دولت‌ها) و «کانون‌های غیررسمی قدرت» قائل نیست و ظاهراً با پیچیدگی فرآیندهای سیاسی ناآشناست. منتسب کردن «بهار عربی» و پدیده‌هایی چون داعش به «دولت آمریکا» ساده کردن سازوکار تحولات بغرنجی است که در جهان امروز رخ می‌دهد.
فرآیندی که در سال‌های اخیر آغاز شده، بسیار بغرنج‌تر از این حرف‌هاست. چرا باید دولت آمریکا حکومت حسنی مبارک را ساقط کند و سپس با هزاران تلاش نظمی بی‌ثبات چون حکومت فعلی مصر را بازسازی کند؟ «خودسری» کانون‌های قدرت خاورمیانه، آل‌سعود و باند نتانیاهو را چگونه می‌توان توضیح داد؟ چه کسانی از «پروژه داعش» سود می‌برند؟ علت مخالفت کیسینجر و تونی بلر با مواضع ضدروسی دولت اوباما در ماجرای اوکراین چیست و در مقابل چرا برژینسکی بشدت مخالف حمایت دولت آمریکا از معارضان سوری بود و اینک رفتار دولت نتانیاهو را در موشک‌باران غزه محکوم می‌کند و از انزوای اسرائیل سخن می‌گوید؟ به دلیل پرسش‌های فراوان از این دست است که ترجیح می‌دهم برای تبیین سازوکار بغرنج قدرت و تنازع کانون‌های قدرت، واژه «مافیای بین‌المللی» را به کار برم و همه چیز را به سادگی به این و آن سرویس اطلاعاتی یا دولت منتسب نکنم.
به هر حال، در گفته‌های ویلیام انگدال بخشی از حقیقت وجود دارد که البته هشداردهنده و خطرناک است؛ شواهدی دال بر گسترش تکاپوی داعش به اروپای غربی. این فرآیندی است سازمان‌یافته که به گمان من می‌تواند به بازسازی «تروریسم سرخ» دهه‌های 1960 و 1970 میلادی این بار در هیات «تروریسم سیاه» داعش در اروپای غربی و شاید ایالات متحده آمریکا بینجامد.
امروز با اتکا به اسناد فراوان، می‌دانیم که در نیمه دوم دهه 1940 و در سال‌های 1950 میلادی پروژه‌هایی مرموز و «خودسر» و «خودکفا» در حوزه‌های اطلاعاتی و فرهنگی آغاز شد. «ناتوی فرهنگی» و «ناتوی اطلاعاتی» بزرگ‌ترین و خطرناک‌ترین مولود این تکاپوست که در سال‌های پس از «جنگ سرد» به حضور خود ادامه داده است.
«ناتوی اطلاعاتی» معطوف به پروژه‌ای بود که «استی بیهایند» نام داشت با هدف ایجاد شبکه‌های سری در کشورهای پیرامون اتحاد شوروی. شبکه‌های استی بیهایند تنها در سال‌های 1990 و 1991، در کوران امواج سیاسی ناشی از فروپاشی اتحاد شوروی، در اروپای غربی شناخته شد. مهم‌ترین کانون این افشاگری ایتالیا بود و در سال 1990 روشن شد شبکه‌ای که با نام «گلادیو» شناخته می‌شود، از حوالی سال 1947 فعالیت خود را در ایتالیا آغاز کرده و بویژه از طریق لژ ماسونی موسوم به «پی2»، حدود 2500 نفر را سازمان داده است که 47 نفر از آنان صاحبان صنایع بزرگ، 119 نفر بانکداران بزرگ، 43نفر ژنرال، 6 نفر وزیر، 18 نفر مقامات بلندپایه قضایی، 22 نفر روزنامه‌نگاران سرشناس و 38 نفر نماینده مجلس بودند. جولیو آندرئوتی و سیلویو برلوسکونی، 2نخست‌وزیر پیشین ایتالیا از سرشناس‌ترین اعضای این لژ بودند.
شاید مهم‌ترین دستاورد کشف شبکه پی2 اثبات پیوند آن با تروریسمی بود که در قالب گروه‌های تروریستی چپگرا، بویژه گروه موسوم به «بریگاد سرخ» انجام می‌شد. یکی از جنجالی‌ترین اقدامات «بریگاد سرخ» ربودن و قتل آلدو مورو (9 مه 1978) نخست‌وزیر پیشین ایتالیا بود که در واقع پروژه گلادیو بوده است. همچنین روشن شد بسیاری از بمب‌گذاری‌های گروه چپگرا و
اولترا – مارکسیست «بریگاد سرخ» در واقع پروژه‌های شبکه استی بیهایند بوده است.
گسترش تکاپوی داعش به اروپای غربی واقعیتی جدی است که هم می‌تواند به پیدایش نوعی «بریگاد سیاه» به سبک «بریگاد سرخ» بینجامد و هم به گسترش فعالیت‌های ضد اسلامی گروه‌های نئونازی.