حميد حاجي‌پور: ورزشکار ایرانی وقتی برای کار و درآمد خوب به ژاپن رفت نمی‌دانست در دام توطئه یاکوزاها گرفتار شده و 11 سال در سلول انفرادی زندانی خواهد شد. حالا این مرد که می‌گوید بی‌گناه بوده است، می‌خواهد دستگاه قضایی ژاپن و پلیس این کشور را به دادگاه‌های بین‌المللی بکشاند.
اواخر سال‌های جنگ بود که تعدادی از جوان‌های تهرانی برای کار و کسب درآمد به کشورهای شرقی مانند کره، سنگاپور، مالزی و ژاپن مهاجرت کردند. پس از گذشت چند ماه از اینگونه مهاجرت‌ها، خبر کسب و کار و درآمد بالای آنها مانند توپ در کشور که آن زمان درگیر معضلات اقتصادی و بیکاری جوان‌ها بود، صدا کرد. جوانان سراسر کشور گروه‌گروه به آن کشورها بویژه ژاپن رفته و چند سالی در کارهای خدماتی مشغول به کار شدند و برخی توانستند زندگی نسبتا خوبی در ایران برای خود و خانواده‌شان فراهم کنند. البته کسانی نیز بودند که خواسته یا ناخواسته در دام گروه‌های خلافکار ژاپنی یا هموطن گرفتار شدند. در این میان جوانی 24 ساله به نام «بهروز لطفی‌نسب» که یکی از قهرمانان کشتی ایران بود و با پشت سر گذاشتن 2سال خدمت سربازی در جبهه‌های جنگ برای ساختن آینده‌اش به ژاپن رفته بود، برخلاف آغازی موفقیت‌آمیز با ماجرایی تلخ و توطئه یاکوزاهای ژاپنی روبه‌رو شد.
بهروز اواخر سال 67 بار سفر را بست و وارد شهر توکیو پایتخت ژاپن شد و به کمک چند تن از هموطنانش که در آنجا مشغول به کار بودند در زمینه بسته‌بندی نوارهای ویدئویی مشغول شد و پس از چند ماه به شغل نقاشی ساختمان که از گذشته با آن آشنایی داشت بازگشت و مشغول فعالیت شد. او در یک دوره کوتاه‌مدت پیمانکاری بسیاری از ساختمان‌های شهر توکیو را در دست گرفت و با استفاده از ایرانی‌هایی که برای کار به ژاپن رفته بودند توانست شرکت بزرگی را با مشارکت یک جوان ژاپنی راه‌اندازی کند.
با گذشت یک سال از راه اندازی شرکت خدماتی، بهروز به موفقیت‌های بسیاری دست پیدا کرد و در بین ایرانی‌های دیگر وضع بهتری پیدا کرد و به دلیل تسلط به زبان ژاپنی وی جزو موفق‌ترین مهاجران بود.
این جوان به دیگر هموطنانش که به تازگی به ژاپن آمده بودند اهمیت می‌داد و تا جایی که از دستش برمی‌آمد به آنها کمک می‌کرد بنابراین اگر برای کسی مشکلی به وجود می‌آمد نخستین کسی که به داد او می‌رسید همان بهروز بود.
روز 24 نوامبر 1995 که بهروز مثل هر روز کارگران را با وانت‌بارش به سرکارهایشان می‌رساند، به وی اطلاع دادند چند ژاپنی سر چند تن از ایرانی‌ها کلاه گذاشته‌اند و 3 میلیون ین آنها را به سرقت برده‌اند. بهروز متوجه شد که در یک قرارداد تجاری ژاپنی‌ها 3 میلیون ین گرفته‌اند و به قولشان عمل نکرده‌اند و حاضر به پس دادن پول نیستند و هم‌اکنون نیز 2 تن از آنها در یکی از هتل‌های توکیو اقامت دارند.
این جوان جسور که نمی‌دانست ژاپنی‌های کلاهبردار عضو باند مافیایی یاکوزاها هستند خود را مقابل هتل رساند و چون تسلط زیادی به زبان ژاپنی داشت، برای صحبت کردن و متقاعد کردن ژاپنی‌ها برای بازگرداندن پول‌ها وارد بحث شد ولی هنوز چند لحظه‌ای نگذشته بود که یکی از دوستان بهروز به وی اطلاع داد که آن چند ژاپنی جزو گروه یاکوزاها هستند و تا چند دقیقه دیگر پلیس برای دستگیر کردن آنها خواهد آمد چرا که خودرویشان که خلاف پارک کرده بود از سوی پلیس شناسایی شده و دزدی است.
بهروز از هتل بیرون دوید و از داخل خودرویش منطقه را تحت نظر گرفت تا کلاهبرداران را ردیابی کند. با ورود پلیس به هتل 2 مرد ژاپنی که از اعضای گروه کلاهبرداران بودند از در پشتی هتل سوار خودروی گرانقیمت‌شان شده و فرار کردند. بهروز نیز با دیدن این صحنه آنها را تعقیب کرد و به دلیل تعصب به هموطنانش، خودروی ژاپنی‌ها را متوقف کرده و پول کلاهبرداری شده را از آنها خواست و سرانجام پس از چندین دقیقه درگیری لفظی و تهدید اینکه موضوع را به پلیس گزارش می‌کند یک‌میلیون و 600 هزار ین از پول‌ها را از آنها پس گرفت و قرار گذاشت روز بعد بقیه پول‌ها را از آنها بگیرد.
پس از گذشت چند روز ژاپنی‌ها با بدقولی‌هایی که می‌کردند سرانجام حاضر شدند مابقی پول‌ها را در کافه‌ای در کنار یکی از اتوبان‌های حاشیه توکیو به بهروز تحویل دهند. وی نیز همراه پسرعمویش به آنجا رفت و پس از چندین ساعت معطلی هنگامی که بیرون از کافه رفتند تا پول را تحویل بگیرندناگهان با 10 مرد ژاپنی از گروه یاکوزاها که در دستشان اسلحه و چاقو بود روبه‌رو شدند. وقتی آنها تیر هوایی شلیک کردند پسرعموی بهروز از ترس از هوش رفت و وی با این ذهنیت که پسرعمویش کشته شده است با چند تن از آنها درگیر شد و سرانجام هنگامی که متوجه شد توان مقابله با یاکوزاها را ندارد و جانش در خطر است، به آن سوی اتوبان دوید تا خود را به پلیس برساند ولی وقتی به یکی از خیابان‌ها رسید خود را در محاصره 10 خودروی پلیس دید و آنها وی را به اشتباه دستگیر کردند!
این جوان که از دستگیر شدندش شوکه شده بود به پلیس گفت که یاکوزاها به وی حمله کرده‌اند ولی آنها به حرف‌های وی گوش ندادند و وی را به کلانتری وارابی توکیو انتقال دادند. در آنجا نیز تست‌های اعتیاد و الکل از وی گرفته شد که نتایج آزمایشات نشان می‌داد وی هیچ چیز غیرعادی مصرف نکرده است.
چند ساعتی از دستگیری بهروز نگذشته بود که افسران کلانتری به وی گفتند از خانه‌اش مواد مخدر به دست آورده‌اند و وی به جرم خرید و فروش مواد مخدر بازداشت شده است. بهروز اصلا باور نمی‌کرد در دام توطئه‌ای از قبل برنامه‌ریزی شده گرفتار شده که نجات از آن، کار بسیار دشوار و سختی است.
این ورزشکار در بازجویی‌ها اتهام‌های غیرانسانی را قبول نمی‌کرد و در تحقیقات پلیس و بازرسی از خانه‌اش به آنها ثابت کرد خانه‌ای که تحت بازرسی قرار گرفته بود و از آنجا مواد مخدر کشف شده متعلق به مردی به نام «حسن» است. در ادامه در بازرسی از خانه خودش گذرنامه وی که نشان می‌داد مدت ویزای وی تمام شده است به دست پلیس افتاد.
چندین روز بعد روزنامه‌های ژاپنی با تیتر‌هایی درشت نوشتند «کشتی‌گیر ایرانی به جرم خرید و فروش مواد مخدر دستگیر شد»، «کشتی‌گیر ایرانی در درگیری مسلحانه با باند خلافکاران خارجی دستگیر شد» و حتی پلیس سعی کرد وی را به باند بسیار خطرناکی که ماه پيش از آن دستگیر شده بودند، ارتباط دهد.
در اقدامی غیرقانونی بهروز 5 ماه در کلانتری بازداشت شد و در اقدام متقلبانه دیگری دستگاه قضایی وکیلی را به عنوان وکیل تسخیری به وی معرفی کردند تا آنگونه که می‌خواهند از وی دفاع کند.
در دوران بازداشت بهروز، وی ممنوع‌الملاقات بود و از دیدن آشنایان و دوستانش محروم و به خیال اینکه وکیل تسخیری مقدمات آزادی وی را مهیا می‌کند همچنان امید به آینده داشت و با اتهام دروغی که به وی نسبت داده شده بود سختی‌ها و مشکلات را تحمل می‌کرد تا اینکه از طریق یکی از متهمان ژاپنی که در کلانتری بازداشت بود، متوجه شد وکیل ژاپنی نیز همدست پلیس است و پلیس نیز با یاکوزاها همکاری می‌کند و وی گرفتار سناریوی ناجوانمردانه‌ای شده است. بنابراین سعی کرد وکیل دیگری را در اختیار بگیرد ولی پلیس با این کار سرسختانه مخالفت کرد.
روز‌های زجرآور و ناامید‌کننده برای بهروز سپری می‌شد و بی‌عدالتی‌هایی که در حق وی می‌شد بهروز را مصمم‌تر می‌کرد تا خود را از بند این اتهامات نجات دهد ولی بخت با وی یار نبود. با برگزاری 24 جلسه دادگاه رسیدگی به جرم وی، بهروز و شاهدانش با بیان حقیقت باز همچنان محکوم می‌شدند و بهروز در سلول انفرادی روز‌ها را به شب و شب‌ها را به صبح می‌رساند.
بهروز ناامید از آینده، اعتمادش را از همه سلب کرده بود و به کسی اطمینان نداشت، یاکوزاها در همه‌جا رسوخ کرده بودند و با ارتباطاتی که داشتند مرد ورزشکار را غافلگیر می‌کردند. آنها توانسته بودند در پلیس، دستگاه قضایی و حتی میان کارگران ژاپنی وی نیز نفوذ کنند و شرایط را به دلخواه خودشان جلوه بدهند.
بهروز چندین‌بار از دادگاه درخواست وکیل با هزینه خودش را کرده بود ولی انگار همه دست به دست هم داده بودند تا وی ناجوانمردانه محکوم شود. در نخستین جلسه‌های دادگاه، قاضی وی را به کشف مواد مخدر از خانه‌اش محکوم کرد و حتی به وی اجازه دفاع نداد و اظهار کرد باید وکیل تسخيری از وی دفاع کند و وکیل تسخيری بیشتر در نقش دادستان ایفای نقش می‌کرد، چندین کارگر ژاپنی که برای شهادت آمده بودند یکدیگر را در جلسه دادگاه محکوم می‌کردند و مشخص بود آنها حرف‌های یکدیگر را قبول ندارند و فقط برای عنوان کردن دروغ‌هایی که به آنها سفارش شده است به دادگاه آمده بودند. همه این اتفاقات در نشریات ژاپن اطلاع‌رسانی و چاپ شد و یاکوزاها برای مسکوت ماندن این موضوع در جلسات دیگر دادگاه ورود خبرنگاران را ممنوع کرده بودند.
در جلسات دیگر دادگاه چندین تن از مشتریان طرف قرارداد بهروز به دادگاه آمدند و از وی دفاع کردند و اتهام قاچاقچی بودن وی را رد کردند و وی را مردی باشرافت معرفی کردند. حتی زن صاحبخانه‌ای که خانه‌اش را به بهروز اجاره داده بود با حاضر شدن در جایگاه شهود اتهام مستاجرش را قبول نکرد و عنوان کرد موادمخدر در خانه‌ای دیگر که متعلق به یک مرد کلمبیایی بود، کشف شده است و از دستگیر شدن بهروز متعجب است.
این زن در دادگاه به دادستان گفت: درست است این مرد خارجی است و کسی را اینجا ندارد ولی خلاف انسانیت و شرافت انسانی است که اتهامی را به وی وارد کنیم که به هیچ‌وجه درست نیست. موادمخدری را که از آن حرف می‌زنید در خانه این مرد کشف نشده است و در زمان بازرسی ماموران پلیس من آنجا بودم و چیزی کشف نشد.
در یکی از جلسات دیگر وکیل تسخیری بهروز سعی داشت وی را به عنوان محافظ موادفروشان معرفی کند و به قول خودش جرم وی را کاهش دهد ولی بهروز همانجا با وکیلش درگیری فیزیکی پیدا کرد و به همین دلیل 3 هفته بدون آب و غذا و به نحوی که از پشت دستبند خورده بود به سلول انفرادی بسیار مخوفی انتقال داده شد.
بهروز در جلسات دادگاه وضعیت خوبی نداشت و به قاضی می‌گفت در زندان در غذایش مواد بیهوشی می‌ریزند تا وی وضعیت نامناسبی در دادگاه داشته باشد و نتواند از خودش دفاع کند و برای اثبات این موضوع قرص‌هایی را که تحت عنوان قرص سردرد در زندان به وی داده بودند به دادگاه ارائه کرد ولی در حرکتی دور از انتظار وی به تنبیهی شدیدتر محکوم شد و در زندان تحت شکنجه قرار گرفت.
بهروز برای محکوم کردن دستگاه قضایی و نفوذ یاکوزاها دست به اعتصاب غذا زده بود و حدود 20 ماه در اعتصاب غذا بود و ماموران زندان برای نجات جان وی روزانه سرنگ سرم را به زور به وی تزریق می‌کردند تا وی در زندان از دنیا نرود.
پس از انتظار 3 ساله و گذشت 24 جلسه جنجالی رسیدگی به اتهام بهروز، سرانجام وی در حکمی ناعادلانه و دور از ذهن به 9 سال زندان و پرداخت 4 میلیون ین محکوم شد.
در غربت کشور ژاپن و دور از خانواده بهروز همچنان دست از مبارزه برنداشت و به تلاش برای اثبات بی‌گناهی‌اش ادامه داد و در زمان فرجام‌خواهی پرونده‌اش 2 ماه تحت شکنجه قرار گرفت تا حکم صادر شده را قبول کند. فشارها خیلی زیاد شده بود حتی چندین بار در زندان مورد سوءقصد ماموران زندان قرار گرفت و در یکی از سوءقصدها فکش از دو طرف شکستگی شدیدی پیدا کرد و برای مداوا و درمان وی اقدام موثری صورت نگرفت.
با گذشت 5 سال از زندانی شدن بهروز سرانجام در اوج بی‌عدالتی، محکومیت وی مورد تایید دیوانعالی کشور ژاپن رسید و وی همچنان در اعتصاب غذا به سر می‌برد و چشم امید به آینده و آزادی داشت تا شاید پس از آزادی بتواند حق از دست رفته‌اش را پس بگیرد.
سال‌های زجرآور برای بهروز با سختی گذشت و وی به امید آزادی از زندان چاره‌ای جز تحمل نداشت؛ براي جرمی که به هیچ‌وجه مستحق آن نبود. 11 سال زندان در سلول انفرادی دور از انسانیت بود و فکر کردن به 11 سال زندان در چنین سلولی برای هرکسی غیرقابل باور، آزاردهنده و کابوس‌گونه است.
این مرد آثار انگشتان خود را با اسید از بین برده بود تا ماموران زندان و پلیس نتوانند به زور از وی اثر انگشت بگیرند و جرمش را به وی نسبت دهند، هنگامی که 9 سال به پایان رسید و بهروز آماده شد که به ایران بازگردد، متوجه شد رئیس زندان در عملی غیرانسانی و غیرقانونی 2 سال دیگر به زندان وی افزوده است، وی باز هم همانند بی‌عدالتی‌هایی که در حقش شده بود تحمل کرد و سپس در سال 2006 میلادی از زندان آزاد شد و تازه متوجه شد که بیش از 400 هزار دلار که وی در حسابش داشت توسط ماموران پلیس و وکیل تسخیری‌اش به سرقت رفته است. این سرقت شوک دیگری بود که به این ورزشکار وارد شده بود البته دیگر نشانی از ورزشکار بودن بهروز باقی نمانده بود. برگه مشخصات وی هنگام ورود به زندان وزن او را 86 کیلوگرم نشان می‌داد ولي هنگام خروج وزنش 46 کیلو بود و چهره رنجور، خسته، تکیده و لاغر حاکی از سرگذشت تلخ وی داشت.
سرانجام در سال 85 بهروز وارد ایران شد، تغییرات چهره‌اش طوری بود که خانواده‌اش وی را نشناختند. وی به حدی ضعیف و لاغر و شکسته شده بود که کسی وی را نشناخت، خانواده بهروز پس از برخورد با وی شوکه شدند و گریه‌هایشان نخستین مرحم بر زخم‌های دل بهروز بود. این مرد هنگامی که به خانه پدری‌اش وارد شد فهیمد ژاپنی‌ها حتی به خانواده‌اش نیز ظلم کرده‌اند و نامه‌هایی را که برای وی ارسال می‌کردند به دست وی نمی‌رساندند.
«بهروز» که خسته از تحمل سال‌های جهنمی بود برای اثبات حق خود به هر جا که می‌توانست رفت تا حق خود را که به بهای گرانی آن را از دست داده بود پس بگیرد.
سفارت ایران در ژاپن، سفارت ژاپن در ایران، مجلس، ریاست‌جمهوری، شورای امنیت، اداره حقوقی قوه قضائیه، دفتر حقوق بشر، وزارت امور خارجه و هر جایی که می‌توانست رفت تا فریاد بی‌گناهی‌اش را به گوش مدعیان حقوق بشر برساند. وی که به گفته خودش در داخل کشور نیز اقدام سرسختانه‌ای برای رسیدگی به شکایتش نشده است، نزدیک به 300 میلیون تومان هزینه کرده است تا به حقش برسد.
بهروز می‌گوید: دست از مبارزه‌اش برنمی‌دارد حتی اگر دار و ندارش را از دست بدهد. وی می‌گوید: هر جا نیاز باشد می‌روم، حتی شده خانه پدری‌ام را می‌فروشم تا به حق پایمال شده‌ام برسم، آیا 11سال شکنجه، 11 سال تهمت و افترا، 11 سال دوري از خانواده و میهن و 11 سال انتظار؛ مزد صداقت و راستگویی من بود؟ آیا کشوری که دم از حقوق بشر و تمدن و فرهنگ می‌زند باید یک خارجی را اینگونه ناعادلانه مجازات کند؟
گفت‌وگوي اختصاصي «وطن‌امروز» با بهروز لطفي‌نسب را در شماره بعدي بخوانيد.