آیا رقیب اسلام، سکولاریسم است؟‎

سوده طباخی:

عده‌ای معتقدند در غرب حکومت‌هایی بر سر کار هستند که دین را از سیاست جدا می‌‌دانند و در واقع جنگ امروز اسلام به عنوان یک دین سیاسی، اجتماعی و فرهنگی با نظام‌های سکولار است. شاید به همین دلیل باشد که فردی مثل اصغر فرهادی به عنوان یک کارگردان سکولار، اسکار را یک مراسم فرهنگی! می‌‌داند و منازعات سیاسی را به دور از شأن این مراسم عنوان می‌‌کند. این ادعاها در حالی بیان می‌‌شود که جهان تا پیش از موج بیداری اسلامی روی انگشت کوچک لابی‌های صهیونیستی می‌‌گشت. همه عقلای دنیا قبول دارند ثروتمندان یهودی اداره دنیا را برعهده دارند. مشاهیری که از سال‌ها پیش خود را به عنوان یک اقلیت مظلوم مذهبی مطرح کردند و از آموزه‌های تحریف شده یهود پیروی می‌‌کنند و هدف غایی‌شان برپایی حکومت یهود به پایتختی اورشلیم است. اورشلیمی که به جای مسجدالاقصی معبد بزرگ سلیمان را به خود می‌‌بیند و موعود یهود در آن سکنی گزیده است. پس برعکس آنچه تبلیغ می‌‌شود جنگ نهایی آخرالزمان یک درگیری مذهبی است نه جنگ اسلامیست‌ها با ضدخداهایی که با تابلوی سکولاریسم به میدان آمده‌اند. اما تمام علت اینکه سکولاریسم به عنوان مبارز بزرگ اندیشه برتریخواه حاکمیت صهیونیسم در مقابل اسلام علم شده این است که اصل این جریان منحرف دینی در برخورد مذاهب پنهان شود. اسلام دینی است که اصل آن بر سیاست است به همین دلیل هدف غایی آن تشکیل حکومت اسلامی است. حال چگونه می‌‌توان بزرگ‌ترین دشمن سیاسی یک انحراف دینی را از پای درآورد؟ بهترین راه این است که زره سیاست، حساسیت اجتماعی و برنامه فرهنگی جامع این دین را از تنش خارج کنیم. این همان راهکاری است که تحت نام «سکولاریزه کردن اسلام» مطرح شده است. بپذیریم که یک حکومت دموکرات که اعتقاد به سکولاریسم دارد و منتهای آرزویش را برقراری دموکراسی و آزادی عنوان می‌‌کند طبیعی نیست که از مردم یک کشور بخواهد در «انتخابات» به عنوان مظهر دموکراسی شرکت نکنند. این موضوع تنها زمانی جذابیت پیدا می‌‌کند که بنا باشد یک حکومت دینی دموکرات نباشد، برخلاف آنچه که در کشورهای اسلامی- انقلابی جدید مثل مصر و لیبی تبلیغ می‌‌شود. جدایی دین از سیاست در اسلام تعبیه نشده است همان‌طور که در یهود و مسیحیت چنین امکانی وجود ندارد. آنچه مورد علاقه هالیوود و دیگر دستگاه‌های وابسته به منحرفان جهانی است، غیردینی و غیرمسلح کردن سربازانی است که طبق پیش‌بینی‌های تاریخی فرزندان اسرائیل قرار است صهیونیسم را نابود کنند. راه شکست دادن یک اندیشه به خطا رفته دینی، در دینی نوین قرار داده شده است. همین وعده الهی پیروزی مسلمانان بر یهودیان منحرف، بنی‌اسرائیل را واداشته است سنت‌های الهی را راستی‌آزمایی کنند، پس به جنگ علنی با خدا برخاسته‌اند. امثال اصغر فرهادی- آگاهانه یا از روی غفلت- وظیفه خلع سلاح مسلمانان را برعهده دارند. به نام مقدس «صلح» نفوذ کرده، فرهنگ را از سیاست جدا مي‌کنند و دینداری را مساوی با دروغگویی و ریاکاری معرفی مي‌کنند. مي‌خواهند میان سیاستمداران (بخوانید فرماندهان جنگ) لشکر اسلام و سربازان (مردم) اختلاف و جدایی بیندازند و در عین حال خطوط قرمز میان صلح و جنگ‌طلبی، عدالت و ظلم یا خیر و شر را کمرنگ یا حتی پاک کنند. غبار سیاستی که فرهادی از آن بیزار است همین خطوط قرمزی است که اجازه نمی‌دهد یک فرد مسلمان، مدونا، زن بدکاره کابالیست و دوست قاتلان بچه‌های فلسطینی را سمبل فرهنگ بنامد و از آنجلینا جولی، کارگردان فیلمی که در آن زنان بی‌دفاع و مظلوم بوسنیایی عاشق متجاوزان و جانیان صرب می‌‌شوند تقدیر کند. مسلمان فرق دوست و دشمن را می‌‌فهمد، دروغ نمی‌گوید و این بصیرت‌ورزی را مدیون آموزه‌های دینی‌اش است. مسلمان با یهود و مسیحیت مشکلی ندارد اما شرکت در سیرک صهیونیست‌های اداره‌کننده جهان را که دستشان تا آرنج آلوده به خون بیگناهان و مستضعفان جهان است، افتخاری برای مردم بافرهنگ و دشمن‌شناس میهنش نمی‌نامد!

آقای فرهادی! از سیاسی بودن مراسم اسکار همین را بدان که تندیسی که شادمانه بر آن بوسه زدی، نماد یک سرباز جنگ صلیبی است که بر حلقه فیلم ایستاده است. نصر از آن ماست... این وعده الهی است! نه از آن صلح‌طلبانی که جایزه صلحشان به باراک اوباما تعلق می‌‌گیرد در زمانی که درگیر 2 جنگ بزرگ با مسلمانان است!