گروه حوادث: هرچه می‌گوید تمامی ندارد. 11 سال در سلول انفرادی زندان ژاپن مانده و 24 بار محاکمه شده است و حالا اصرار دارد با اثبات بی‌گناهی‌اش عاملان این سوخت عمر را مجازات کند. بهروز لطفی‌نسب مرد 47 سالهای است که 11 سال ناجوانمردانه در زندان‌های انفرادی ژاپن تحت شکنجه قرار گرفت و اعتراض چندین‌ساله وی در دادگاه‌های ژاپن که تحت تاثیر گروه مافیایی خطرناک یاکوزا قرار گرفته بود، مورد توجه قرار نگرفت. این مرد حتی برای رعایت عدالت در سیستم قضایی 20 ماه اعتصاب غذایی کرد و چندین بار به پرتگاه مرگ کشانده شد. در شماره گذشته جزئیات سرنوشت این کشتی‌گیر ایراني را به چاپ رساندیم.
چند سال است که آزاد شده‌ای؟
حدود 5 سالی می‌شود.
چطور شد که به ژاپن رفتی؟
2 سال در جبهه مشغول به خدمت بودم و پس از پایان خدمت به دنبال کار می‌گشتم، به دلیل جنگ و وضعیت اقتصادی کشور که در آن زمان نامناسب بود به تشویق چندتن از دوستانم که برای کار به کشورهای شرق آسیا رفته بودند، تصمیم گرفتم برای کار به ژاپن بروم البته ما جزو نخستین گروه‌هایی از جوانان ایرانی بودیم که برای کار به ژاپن رفته بودیم.
بازار کسب و کارت چطور بود؟
خیلی خوب بود، من در کار نقاشی ساختمان بسیار پیشرفت کردم. در مدت کمی چندتن از ایرانی‌هایی را که برای کار آمده بودند، پیش خودم آوردم و موفق شدم یک شرکت خدماتی راه‌اندازی کنم و سود خوبی کسب کنم.
آیا آنجا به فکر ازدواج نبودی؟
نه، دوست داشتم در ایران ازدواج کنم و اعتقادم بر این بود که با یک دختر ایرانی تشکیل خانواده بدهم.
ورزش هم می‌کردی؟
بله، در یک باشگاه به نام YMCA ورزش می‌کردم.
آنجا چه تفریحاتی داشتی؟
صبح تا غروب که کار می‌کردیم ولی روزهای استراحت بیشتر با هموطنانم بودم یا به جاهای دیدنی و تفریحی می‌رفتیم.
مردم ژاپن چگونه بودند؟
مردم ژاپن، انسان‌هایی ساده و مهربان بودند و رفتار بسیار خوبی با ما داشتند و با رفتارهای آنها کمتر احساس غربت می‌کردیم.
دوستان ژاپنی هم داشتی؟
بله، چندین دوست ژاپنی داشتم که حتی زبان ژاپنی را از آنها یاد گرفتم.
آیا در آن زمان شناختی از گروه یاکوزا داشتی؟
از آنها شناخت داشتم و می‌دانستم گروه بسیار خطرناکی هستند ولی من سرم توی کار خودم بود و فقط به کار و درآمد بالا فکر می‌کردم.
پس چه شد با آنها درگیر شدی؟
به صورت اتفاقی و ناخواسته، من برای کمک به چندتن از دوستان ایرانی‌ام رفته بودم که گرفتار یک سوءتفاهم شدم.
چه سوءتفاهمی؟
هنگامی که من برای گرفتن 3 میلیون ینی که ژاپنی‌های خلافکار از دوستان من کلاهبرداری کرده بودند به هتل رفتم و با 2 تن از آنها وارد مذاکره شدم به من خبر دادند که پلیس در حال وارد شدن به هتل است، فرار کردم و بیرون از هتل فهمیدم که خودروی آنها دزدی بوده است، از شانس 2 تن از آن گروه را که از در پشتی هتل فرار کردند، تعقیبشان کردم و پول دوستانم را خواستم، آنها نیز فکر کردند من آنها را به پلیس لو داده‌ام. بنابراین نقشه کشتن مرا کشیده بودند و هنگامی که دیدند از دستشان فرار کردم با همکاری پلیس دستگیرم کردند و پاپوش بزرگی برایم دوختند.
نمی‌دانستی با یاکوزاها روبه‌رو هستی؟
نه، ولی روزی که مقابل کافه با آنها درگیر شدم تازه فهمیدم که با یاکوزاها روبه‌رو شده‌ام.
از کجا متوجه شدی که پلیس با یاکوزاها همکاری دارد؟
از آنجایی که پلیس اصلا به حرفم گوش نمی‌کرد و 5 ماه به صورت غیرقانونی مرا در کلانتری بازداشت کرده بود و از سویی از یک وکیل که به اتهام کلاهبرداری در آن کلانتری بازداشت شده بود، فهمیدم که تنها یاکوزاها از پس چنین کارهای کثیفی برمی‌آیند.
چه زمانی دادگاهی شدی؟
6 ماه پس از دستگیر شدنم مرا دادگاهی کردند و با احضار شاهدان دروغین می‌خواستند هر طور شده مرا محکوم کنند.
مگر به زبان ژاپنی تسلط نداشتی تا از خودت دفاع کنی؟
به زبان ژاپنی تسلط داشتم ولي آنها نمی‌گذاشتند صحبت کنم و حرفم را قطع می‌کردند و می‌گفتند که فقط وکیل من می‌تواند حرف بزند، البته وکیلم نیز بیشتر نقش دادستان را داشت تا وکیل!
چطور؟
وکیلم نیز دستش با یاکوزاها و پلیس در یک کاسه بود و برخلاف سایر وکلا سعی داشت مرا گناهکار جلوه دهد.
خودت گفتی در بازرسی از خانه‌ات موادی کشف نشده، پس چرا محکوم شدی؟
نمی‌دانم، پلیس با همکاری یاکوزاها موادی را پیوست پرونده کرده و به دروغ صورتجلسه تنظیم کرده بودند که مواد را از خانه من پیدا کرده‌اند، این در حالی بود که آنها اصلا خانه مرا نمی‌شناختند.
آیا غیر از نقاشی ساختمان کار دیگری نیز می‌کردی که پلیس به تو مشکوک شده باشد؟
من در کار نقاشی ساختمان بودم و گاهی اوقات نیز پدرم از تهران برایم فرش می‌فرستاد و فرش‌ها را به قیمت‌های مناسبی به ژاپنی‌ها می‌فروختم و از فروش فرش‌ها نیز سود خوبی به دست می‌آوردم.
چرا وکیل دیگری در اختیار نگرفتی تا بتواند تو را نجات دهد؟
چندین سال به دنبال آن بودم تا وکیل دیگری بگیرم ولی دادگاه اجازه این کار را نمی‌داد، من حاضر بودم با هزینه شخصی این کار را انجام بدهم ولی متاسفانه انگار برنامه دادگاه‌ها از پیش تعیین شده بود و من باید محکوم می‌شدم.
چرا اعتصاب غذا کردی؟
به دلیل اعتراض به بی‌عدالتی و حکم غیرقانونی برای تحمل 9 سال زندان!
چه مدت اعتصاب کردی؟
20 ماه.
پس چطور زنده ماندی؟
ماموران زندان برای اینکه زنده بمانم هر 3 روز یک بار از طریق بینی مواد خوراکی را به بدنم تزریق می‌کردند.
کسی هم برای ملاقاتت می‌آمد؟
نه، هیچکس اجازه نداشت برای دیدنم بیاید.
شنیدیم دادگاهت 24 جلسه طول کشیده است، چرا؟
آنها نمی‌توانستند اتهام خرید و فروش و نگهداری مواد مخدر را اثبات کنند، به همین دلیل سعی داشتند با احضار شاهدان دروغین مرا محکوم کنند ولی جالب است كه خود شاهدان در دادگاه یکدیگر را متهم می‌کردند و به این دلیل دادگاه حدود 3 سال طول کشید.
با خانوادهات ارتباط داشتی؟
نه، حتی نامه‌هایی که برایم می‌آمد جعلی بود.
جعلی؟!
بله، نامه‌هایی را جعل می‌کردند و می‌گفتند پدرت برایت فرستاده است ولی در نگاه اول متوجه شدم نامه‌ها خط پدرم نیست و این موضوع را پس از اینکه به تهران بازگشتم نیز متوجه شدم.
از سفارت برای ملاقاتت آمدند؟
چند سال اول نه، ولی سالهای آخر که قرار بود آزاد شوم آمدند.
برایت کاری نیز کردند؟
نه، هیچ همکاری از سوی آنها انجام نگرفت.
آیا کسی هم در دادگاه از شما دفاع کرد؟
بله، چندین ژاپنی که با من کار می‌کردند یا زن صاحبخانه‌ای که خانه‌اش را به من اجاره داده بود به دادگاه آمدند و از من دفاع کردند ولی هیچ فایده‌ای نداشت.
عکس‌ها نشان می‌دهند زمان آزادی بسیار لاغر شده بودی، چرا؟
من یک دوره 6 ماهه و یک دوره 14 ماهه اعتصاب غذا کرده بودم و از سویی شکنجه‌های زندانبانان و مسمومیت غذاها موجب ضعف شدید من شده بود. زمانی که به ژاپن رفته بودم 86 کیلو بودم و زمان آزادی 46 کیلو.
در زندان چه شکنجه‌هایی شدی؟
آنها مرا دستبند می‌زدند و به اتاق شکنجه می‌بردند. در آن سلول که یا بسیار سرد بود یا بسیار گرم زندانی می‌کردند و این شکنجه‌ها هفته‌ها طول می‌کشید. رختخواب‌های خونی و آلوده و بوی تعفن بسیار آزاردهنده بود و از درد بدنم بی‌حس می‌شد.
موضوع مسمومیت غذایی چه بوده است؟
ماموران زندان داخل غذاها داروهای خطرناک می‌ریختند تا مرا از بین ببرند، حتی یک بار غذاها را مسموم کرده بودند و همه زندانی‌ها مسموم شده بودند. من نیز در حالت بسیار بدی بودم طوری که احساس می‌کردم به پایان زندگی نزدیک می‌شوم. به هر حال به لطف خدا جان سالم به در بردم.
دوران حبس را چطور می‌گذراندی؟
من همه سالهای حبس را در سلول انفرادی بودم و حق نداشتم با کسی صحبت کنم و مدام احساس خطر می‌کردم به خاطر اینکه یک بار نیز یکی از زندانبان‌ها مرا از روی پله‌ها هل داد که در آن صحنه فکم بشدت شکست و چند ماهی تحت معالجه ناصحیح بودم.
پس از اینکه آزاد شدی خانوادهات با دیدنت چه عکس‌العملی داشتند؟
آنقدر لاغر و شکسته شده بودم که آنها مرا نشناختند. تا اینکه خودم جلو رفتم و آنها را به آغوش کشیدم. آنها از این تغییر بسیار شوکه شده بودند و گریه می‌کردند. اصلا باور نمی‌کردند که من به این وضع دچار شده‌ام. هنگامی که غصه را در چهره‌شان دیدم، خودم هم بسیار ناراحت شدم.
وضعیتت در تهران چطور بود؟
چند ماهی را در خانه بستری شدم تا مداوای کامل روی من صورت بگیرد. وقتی مقداری سرحال شدم پیگیر شکایت از پلیس، وکیل تسخیری و دستگاه قضایی ژاپن شدم. آنها علاوه بر اینکه مرا با تبانی با یاکوزاها زندانی کرده بودند، 400 هزار دلار هم از حسابم برداشت کرده بودند. هر ساعت برایم یک عمر بود و فقط به آزادی و دیدن خانواده‌ام می‌اندیشیدم. به فکر بودم اگر زنده بمانم و به ایران برسم حقم را از دستگاه قضایی کشوری که ادعای منافع حقوق‌بشر را دارد، بگیرم. این دوران آنقدر برایم سخت گذشت که دوست ندارم حرفی از آن بزنم. خیلی شب‌ها خواب شکنجه‌ها را می‌بینم، کابوسی که دست‌بردار نیست.
دقیقا چند سال بازداشت بود؟
قرار بود پس از تحمل 9 سال زندان آزاد شوم ولی به صورت غیرقانونی 2 سال به مدت حبس من اضافه کردند.
آیا اعتراض نکردی؟
خیلی اعتراض کردم. حتی نامه‌نگاری‌های زیادی کردم ولی هیچکس اهمیتی نمی‌داد و تنها با این کار از سوی زندانبان‌ها بیشتر شکنجه می‌شدم. بنابراین هر جایی که توانستم رفتم و شکایت کردم تا حرف‌هایم به گوش همه برسد و در این باره یکی از هفته‌نامه‌های هندی دردنامه و سرگذشت مرا به چاپ رساند.
در این چند ساله آیا موفق شده‌ای به نتیجه‌ای برسی؟
به خیلی از ادارات، سازمان‌ها و نهادهای دولتی برای گرفتن حقم رفتم ولی فعلا نتیجه‌ای نگرفته‌ام، چندین وکیل استخدام کردم و به ژاپن نیز فرستادم ولی به دلایلی آنها موفق نشده‌اند، می‌گویند شکایت من فقط از سوی وزارت امور خارجه و قوه قضائیه به سرانجام می‌رسد.
آیا در این راه هزینه‌ای نیز کردهای؟
بله، حدود 300 میلیون تومان هزینه نامه‌نگاری، اعزام وکیل‌ها به ژاپن و... کرده‌ام.
به نظر خودت موفق می‌شوی؟
حاضرم تا آخرین ریال دارایی‌ام را بدهم ولی مظلومیتم را اثبات کنم و به جهانیان ثابت کنم حقوق بشر در لفظ نیست بلکه در عمل است و دستگاه ظالم قضایی ژاپن را محکوم کنم، چرا که جوانی‌ام را بی‌گناه و ناحق در زندان‌های مخوف ژاپن بسر برده‌ام.
برای رسیدن به هدفت چه درخواستی دارد؟
من از سازمان‌های مسؤول انتظار دارم به عنوان یک ایرانی به مشکل من رسیدگی کنند و حق به باد رفته مرا پس بگیرند و نشان دهند که ایرانی پاک است و با غیرت و هر کجا باشد نیز ایرانی بودن خود را ثابت می‌کند.