پیش از برگزاري انتخابات نهمین دوره مجلس شوراي اسلامي، تلاش‌هاي زيادي از سوی بسیاری از بزرگان اصولگرا صورت گرفت تا طيف‌هاي مختلف اصولگرايان اعم از پايداري، ايستادگي و... در جبهه متحد اصولگرايان جمع شده در سامانه وحدت اصولگرایان بمانند؛ اتفاقی که لااقل در ليست انتخاباتي تهران میسر نشد، اگرچه در سراسر کشور اشتراک لیست‌ها بین 80 تا صد‌درصد بود. برخي دلسوزان، حكمت و مصلحت را در وحدت مي‌ديدند و برخي برای توجیه رقابت بين خودي‌ها، داغ شدن كوره انتخابات را بهانه مي‌كردند. به گزارش جهان‌نیوز، دلایل خروج از وحدت برخي دوستان نسبت به ضرورت اصل وحدت قابل توجیه نبود؛ چراکه هیچگاه پاسخ ندادند در آبان‌ماه 89 (بعد از فتنه) و زمانی که احمدی‌نژاد میزبان نشست 30نفره اصولگرایان بود، چرا در کنار افراد خط قرمز کنونی خود نشستند و تصمیم تشکیل هیات سه‌نفره حدادعادل، ولایتی و عسگراولادی را صحه گذاشتند و بعد از خانه‌نشيني رئيس‌جمهور و در اردیبهشت 90 ناگهان فهمیدند که نشستن کنار برخی افراد را نمی‌پسندند؟! بررسی این موضوع البته مجالی دیگر می‌طلبد اما اكنون كه آراي مردم شمارش و نتايج رسمي آن اعلام شده است، مي‌توان به قضاوت بهتري نشست و درباره 2 ديدگاه وحدت و عدم‌وحدت، نگاه نادرست را نقد کرد. دقت در راي افرادي كه در 2 ليست مشترك بودند و افرادي كه اكنون و 4 سال پيش در ليست اصولگرايان تهران بوده‌اند به اين قضاوت كمك مي‌كند. در این مقایسه، اسامی افرادی چون ابوترابی که در انتخابات مجلس هشتم نامزد تهران نبوده‌اند نیامده است. نکته مقدماتی مهم اینکه در انتخابات مجلس هشتم در تهران ۱۶۸هزار و در انتخابات مجلس نهم، ۲۱۵هزار راي باطله بوده است، بنابراين نسبت افزايش آراي باطله نسبت به ميزان مشارکت همبستگي دارد و لذا افزايش غير‌متعارف در راي‌هاي باطله نداشته‌ايم. بررسی جدول فوق چند نتیجه مهم را
به دست می‌دهد:
1-
رقابت درونی اصولگرایان هیچ تاثیری در افزایش مشارکت مردم در انتخابات نهم نداشته است. چراکه اولا افزایش مشارکت مردم و حماسه 12 اسفند پدیده‌ای سراسری بود، درحالی که اصولگرایان جز تهران در تمام حوزه‌های انتخابیه کشور اشتراک نامزد بین 80 تا صددرصدی داشتند. ثانیا سقف سهم آرای اصولگرایان در کل آرای تهران، 48 درصد و متعلق به حدادعادل است و اگرچه تعداد آرای سرلیست جبهه متحد اصولگرایان از 844 هزار در مجلس هشتم به یک میلیون و 120 هزار رای در مجلس نهم افزایش یافته، سهم رای او چندان فراتر نرفته است.
به عبارت دیگر اگر قرار بود رقابت درونی اصولگرایان تاثیری در افزایش مشارکت مردم داشته باشد، باید نخستین اثر افزایشی خود را در سهم آرای نفر اول تهران می‌گذاشت که نامزد مشترک 2 لیست اصلی اصولگرایان بود؛ چرا که معتقدان به رقابت درونی اصولگرایان باور داشتند که رقیبی وجود ندارد و این بدان معناست که میزان افزایش در آرای مردم نباید به سبدی غیر از اصولگرایان ریخته می‌شد.
2-
با وجود اکثریت تعداد و نیز آرای جبهه متحد اصولگرایان در 30 نفر اول تهران، این مساله برای آنها توفیق محسوب نمی‌شود چراکه عدم رسیدن به لیست واحد باعث شد افزايش ۴۳۵ هزار نفري راي مردم تهران نه‌تنها به افزايش راي اصولگراياني كه 4 سال پيش در ليست ۳۰ نفره اصولگرايان بوده‌اند كمك نکند که میزان و درصد آن را کاهش دهد. این اتفاق همچنین باعث شد برتری مطلق نامزدهای مورد حمایت جبهه متحد اصولگرایان در سراسر کشور چندان به چشم نیاید و تحت‌الشعاع تشتت آرای تهران قرار گیرد.
3-
افزايش راي ۴۳۵ هزار نفري مردم تهران به اصلاح‌طلبان هم تعلق نگرفته است چراکه مقايسه راي امسال آقاي عليرضا محجوب و خانم جلو‌دار‌زاده با راي سال ۱۳۸۶ آنها نشان مي‌دهد كه محجوب در سال ۱۳۸۶ در مرحله اول انتخابات با قرار گرفتن در رده سي و دوم جدول ۳۰۸ هزار راي داشته است، حال آنكه اكنون با ۲۵۵ هزار راي در رده سي و نهم قرار دارد. خانم جلو‌دار‌زاده در سال ۱۳۸۶ با قرار گرفتن در رده سي و سوم جدول ۳۰۳ هزار راي داشته است اما اكنون با قرار گرفتن در رده چهل و دوم 227 هزار راي کسب کرده است؛ بنابراين افزايش راي تهران به سمت اصلاح‌طلبان هم نبوده است.
4-
به دلیل عدم وحدت راي اصولگرايان نيز به صورت فردي در مقايسه با 4 سال پيش رشد نداشته است. در ليست نهايي راي‌آورند‌گان تهران فقط راي كساني افزايش يافته است كه يا سر‌ليست بوده‌اند يا در هر 2 ليست حضور داشته‌اند، به طور مثال میزان راي آقایان حدادعادل و مرندي که با وجود تعلق اصلی به جبهه متحد اصولگرایان در ليست پایداری نیز بوده‌اند به ترتیب حدود 276 هزار و 180 هزار راي افزايش نشان می‌دهد. راي آقای آقا‌تهراني نیز که سرلیست اختصاصی پایداری بود، حدود 106 هزار افزايش نشان مي‌دهد، بنابراين طبیعی است که اگر اصولگرايان داراي ليست واحدي بودند، دیگران نیز افزایش رای داشته و اصولگرایان با راي مقتدر‌تري وارد مجلس نهم مي‌شدند.
5-
در انتخابات مجلس هشتم در مرحله اول ۱۹ نماينده به مجلس راه يافتند. اين در حالي است كه امسال فقط 5 نفر توانسته‌اند در مرحله اول وارد مجلس شوند. اين كاهش ورود را وقتي با لحاظ افزايش مشاركت در تهران و افزايش راي آقای حدادعادل پس از 3 دوره مقايسه مي‌كنيم، مي‌توانيم قضاوت كنيم كه علت اينكه آمار ۱۹ نفر ورودي مرحله اول به 5 نفر تقليل يافت، رقابت درون‌گفتماني بوده است.
6-
با مقایسه میزان راي ديگر افرادي كه در 2 دوره اخیر در ليست تهران بوده‌اند، آسيب رقابت درون‌گفتماني مشهود‌تر مي‌شود؛ آقای زارعي در سال ۱۳۸۶ با قرار گرفتن در رتبه بيستم تهران ۴۲۳ هزار راي را به خود اختصاص داده و اكنون به‌رغم ارتقا به رتبه يازدهم 414 هزار راي به دست آورده است. آقای نادران 4 سال پيش در رتبه بيست و يكم ۴۲۱ هزار راي داشته و اكنون فقط با يك رتبه تنزل ۳۴۸ هزار راي را به خود اختصاص داده است. آقای كوچك‌زاده به‌رغم ارتقاي 4 رتبه‌اي نسبت به سال ۱۳۸۶ حدود ۵۲ هزار راي كاهش داشته است. آقای زاكاني در سال ۱۳۸۶ در رتبه بيست‌و‌چهارم تهران بوده و اكنون با وجود ارتقای خوب ۱۲ رتبه‌ای، حدود ۱۸ هزار راي كاهش داشته است. آقای سروري تنها كانديدا‌يي است كه در هر دو دوره در جايگاه بيست و هفتم قرار گرفت اما راي ايشان در انتخابات اخیر نزدیک به 50 هزار کاهش داشته است. آقای رسایي نسبت به 4 سال پيش 5 رتبه ارتقا داشته اما ميزان راي وي حدودا 30 هزار تنزل يافته و رای خانم الهيان فقط با يك رتبه كاهش جايگاه نسبت به 4 سال پيش ۵۸ هزار كاهش داشته است. بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت همانطور که قبل از انتخابات هشدار داده شده بود، اصولگرايان در رقابت درونی برخلاف برخی ادعاها نتوانستند نفوذ خود را در بدنه مردم افزايش دهند و به نوعي همديگر را تراشيده‌اند و فقط راي سرليست‌ها و مشتركين رشد داشته است و اگر حماسه عظیم الهی مردم ایران در مشارکت دشمن‌شکن در انتخابات نبود، اکنون شاهد آرایی به مراتب پایین‌تر برای اصولگرایان تهران می‌بودیم.
منبع: سايت جهان‌نيوز