خیلی از مردم در گیرودار تحویل سال نو میلادی بودند و مطمئن نیستم کسی حتی کوچک‌ترین خبری درباره مربی جدید تیم زیر 19 ساله «اف‌سی‌بون» شنیده باشد. «بون» باشگاهی قدیمی است که در حال حاضر در دسته چهارم بازی می‌کند ولی تیم جوانانشان از پتانسیل بالایی برخوردار است. آنها در سال 2010 به دسته یک جوانان آلمان صعود کردند و سال گذشته مربی آنها به تیم اول رفت و سران باشگاه تصمیم گرفتند جایگزینش را برای تیم زیر 19ساله‌ها زودتر پیدا کنند. این اتفاق در روزهای آخر سال 2011 رخ داد، یعنی دقیقا در حال و هوای سال جدید و گزینه‌ای که آنها نامش را اعلام کردند کسی نبود جز یورگن کوهلر. او یکی از همان ستاره‌های دهه 90 فوتبال آلمان بود که دوره درخشانی را در زمان بازیگری‌اش داشت. او جزو همان پسرانی بود که مدال طلای 90 ایتالیا را به گردن آویخت ولی درست از زمانی که کفش‌ها را آویخت هرگز نتوانست تجربه گرانبهایی در لباس مربیگری داشته باشد. او شاید می‌توانست 11 سال پیش پیشنهاد خوبی برای هدایت هر تیمی را دریافت کند اما گویی آنقدر قابلیت نداشت که نتوانست چیزی برای نمایش داشته باشد. کوهلر مربی جوانان زیر 21 سال تیم ملی آلمان شد و تنها 8 ماه توانست روی این نیمکت بنشیند. بعد از آن نوبت به تیم دسته دومی دوئیسبورگ رسید که مدت زمان هدایت این تیم برای او به 4 ماه رسید. مقصد بعدی یک دسته پایین‌تر بود، تیم دسته‌سومی «آلن»، یورگن آنجا نیز بیش از 3 ماه دوام نیاورد. شاید تنها باشگاهی که چیزی حدود 15 ماه در آن دوام آورد بایرلورکوزن بود که در آن هم به عنوان سرپرست باشگاه مشغول به کار شده بود. اما چیزی که در اینجا و در همان روزهای اول تحویل سال نو میلادی وجود داشت این بود که مرا به یاد این مساله می‌انداخت که چرا شما در حال حاضر از مردان فاتح ایتالیای 90 و آن جام‌جهانی خاطره‌انگیز هیچ خبری ندارید و شنیدن حتی کوچک‌ترین خبر درباره آنها آنقدر بعید به نظر می‌رسد، آنها زندگی‌شان به 2 بخش تقسیم شده و مربیگری همان قسمت دوم زندگی آنها به حساب می‌آید.
خب، بد نیست با رودی فولر شروع کنیم، او در روزهای تلخ 2004 و رقابت‌های جام ملت‌های اروپا از صندلی مربیگری «ریجکت» شد حتی پیشنهاد مربیگری در رم را چند ماه قبل از همان ماجرا از دست داد. او همان ستاره‌ای بود که در تیم ملی آلمان‌غربی در 1990 به وضوح می‌درخشید. رودی فولر حتی در مسند مربیگری نیز به فینال جام‌جهانی 2002 راه پیدا کرد و بهترین شغلی که «رودی» این روزها در فوتبال برای خودش دست و پا کرده مدیریت اجرایی باشگاه لورکوزن است. لورکوزن همان باشگاه مهربانی است که «کلاس اوگن تالر»، سوئیپر آن روزهای تیم قهرمان 90 را به راحتی اخراج کرد. اوگن تالر بهترین نتیجه‌ای که در زمان مربیگری‌اش کسب کرد عنوان قهرمانی در لیگ اتریش و قهرمانی با تیم دسته دومی نورنبرگ بود. درست 5 سال پیش بود که از سمت خود در تیم دسته سومی «آنتراخینگ» بعد از 13 ماه هدایت آنها اخراج شد. حالا شما می‌توانید درباره دیگر بازماندگان جام‌جهانی 90 نیز حرف بزنید، ابتدا اوگن تالر را باید جزو خوش‌شانس‌ها دسته‌بندی کنید چون سال‌ها توانست در بوندس‌لیگا برای خودش کاری دست و پا کند. به‌طور مثال «لوتار ماتیوس» هنوز در فهرست انتظار برای قرارداد امضا کردن با یک تیم بوندس‌لیگایی است.
تنها تیمی که لوتار شانس حضور در آن را داشت بوروسیابنانا بود. بله شما تمام حقایق را می‌شنوید! در سال 2005 ماتیوس شروع کرد به کارهایی در تلویزیون و علاقه خودش به مربیگری را در برنامه‌های ورزشی به رخ کشید البته رویاهای او هرگز به واقعیت تبدیل نشد و نتوانست خودش را اثبات کند، همین مساله یکی از اصلی‌ترین دلایلی بود که نشان می‌داد چرا او دستش از نیمکت‌های بوندس‌لیگایی کوتاه مانده است. در حال حاضر شما اگر می‌خواهید چهره لوتار را تماشا کنید می‌توانید در برنامه‌های شبانه ورزشی به‌عنوان کارشناس دنبالش بگردید! «توماس هسلر» نیز که همیشه در نقطه مقابل و مخالف لوتار ماتیوس قرار داشت در سال 2009 درست پا جای پای او گذاشت. هسلر یکی از اعضای کادر فنی و تیم مربیگری کالوگن بود که از روی بد سکه به دلیل کم کردن هزینه‌های این مجموعه از سمتش اخراج شد. پیشنهاد شغل بعدی برای هسلر کار کردن در شبکه تلویزیونی «ستاره‌های جدید فوتبال اتریش» بود.
گیدو بوخوالد و پیر لیتبارسکی
درست مانند لوتار ماتیوس، گیدو بوخوالد و پیر لیتبارسکی تصمیم گرفتند اولین تجربه مربیگری‌شان را در ژاپن به دست آورند. البته هر دوی آنها بعد از مدتی دوباره به سرزمین مادری‌شان بازگشتند. بوخوالد در حال حاضر در دسته چهارم هدایت اشتوتگارت کیکرز را برعهده گرفته و لیتبارسکی نیز در وولفسبورگ به‌عنوان کمک‌مربی کار می‌کند.
آندریاس برمه
آندریاس برمه، یکی از آنهایی بود که 9 ماه روی نیمکت آنتراخت فرانکفورت نشست. در بوندس‌لیگای 2 و قبل از آنکه از سمتش اخراج شود و دستیار جیاوانی تراپاتونی در اشتوتگارت باشد تجربه مربیگری در دسته دوم را داشت ولی سرنوشت اندی برمه نیز همانند دیگر همقطاران چیزی جز اخراج شدن نبود. در حقیقت همه آنهایی که در جام‌جهانی 1990 جزو پسران اصلی فرانتس بکن‌باوئر بودند برای به دست آوردن شغل مربیگری به دست و پا زدن افتاده‌اند و تنها تعداد محدودی از قهرمانان 90 در میان دیگران خوش‌شانس بودند. قهرمانی آلمان‌غربی در جام‌جهانی روی دوم سکه‌اش را زمانی نشان داد که مردان پرافتخار آن زمان ژرمن‌ها آنقدر خوش‌شانس نبودند که در بخش دوم زندگی حرفه‌ای‌شان در فوتبال به جرگه مربیان بپیوندند. حتی ذخیره‌های آن زمان آلمان نیز شانس چندانی نسبت به دیگران پیدا نکردند. به‌طور مثال «اووه بین»، به‌عنوان مدیر اجرایی باشگاه کیکر آفنباخ مشغول به کار شد ولی عمر کار مدیریت او نیز بیشتر از 6 ماه نبود. قبل از کریسمس 2005 بود که رئیس باشگاه عنوان کرد «بین» تجربه لازم در این کار را ندارد.
توماس برتولد
توماس برتولد در سال 2003 یک پست کاملا تشریفاتی در باشگاه «فورتونا دوسلدورف» به‌دست آورد، مدیر‌کل باشگاه! اما او نیز بیشتر از 2 سال نتوانست روی صندلی مدیریت بنشیند. بعد از این موقعیت همسر او که در برنامه‌های تلویزیونی به عنوان مجری فعالیت می‌کرد، برتولد را نیز به تلویزیون آلمان آورد ولی همسر او زیاد در این کار دوام نیاورد!
بولو ایگلنر
آیا واقعی می‌توانید درباره بولو ایگلنر نظر دهید؟ او دستکش‌هایش را در رئال‌مادرید در سال 2001 کنار گذاشته (از فوتبال خداحافظی کرد) البته سال‌ها بعد از آن نیز همراه خانواده‌اش در همان مادرید ترجیح داد تا به زندگی آرامی بپردازد ولی در سال 2009 و بعد از 13 سال حضور در شهر مادرید او اسپانیا را به مقصد آمریکا ترک کرد. اما آنجا نیز مکانی نبود که ایگلنر بتواند از زندگی کردن در آن لذت ببرد و بعد از 18 ماه تصمیم گرفت تا دوباره کوچ کند. ایگلنر خودش در این باره می‌گوید: «نمی‌توانستم از فوتبال دور بمانم به همین خاطر تصمیم به بازگشت گرفتم». او در حال حاضر دوره‌های مدیریت در فوتبال را در اسپانیا می‌گذراند.
منبع: Soccer net
ترجمه: حسين جوادي