حسين قدياني: سلام مصطفای شهید! دلم برایت تنگ شده. می‌‌خواهم به مناسبت بهار، بهاریه برایت بنویسم. در عوض تو هم از اولین بهارت بگو در بهشت. تو برای ما از «آن سوی هستی» بگو، ما برایت حرف‌ها داریم از سال 90 که چند قطره خون تو، عجب چهره کرد سال 90 را میان این همه سال. تو بهترین چهره سال 90 نیستی! این حرف‌ها شأن تو را پایین می‌‌آورد. تو سال 90 را چهره کردی، با خون سرخت در میان قرون و اعصار، با مادرت، با پدرت، با همسرت، با چشمان خرمایی‌رنگ علیرضا که نیستی ببینی چه دلی برده از ما. مصطفای شهید! نخستین سالگرد شهادت تو دی‌ماه سال 91 است. تو تازه داری آغاز می‌‌شوی که 90 گنجایش همه عظمت خون تو را ندارد. سالیان دیگری لازم است. فاصله لازم است. اگر ما همت و باکری را از همرزمانشان بیشتر دوست می‌‌داریم و در «راهیان نور» غوغا می‌‌کنیم؛ فرزندان ما، گوی سبقت را خواهند ربود از ما، آنچه پای جوشش خون تو در میان باشد. آری مصطفی! از 90 به بعد، تازه سال‌های تو آغاز میشود. آنچه در 90 گذشت از نتایج سحر است. باش تا سال‌های بعد صبح دولت خون تو بدمد. مصطفای شهید! امسال می‌‌خواهیم با اسم و رسم قشنگ تو، «روشن» کنیم سفره هفت سین‌مان را. بهار، بی‌تو به سر نمی‌شود. امسال، پلاک خانه ما در دوکوهه اسم توست. ما بچه‌های «گردان مصطفی»ایم. خون تو زبان یک نسل را باز کرد. جنگ نبود، بسیجی اما «شهید هسته‌ای» داد تا همت و باکری افتخار کنند به نسل ما. مصطفای شهید! در این مملکت، میرسد سال‌هایی که فرزندان ما خاک محل شهادت تو را توتیای چشمانشان کنند. مگر ما خاک «مجنون» را سرمه جزیره چشمان خود نکردیم؟! مگر ما در آب هور، شقایق قایق عاشورا نبودیم؟! مصطفی! من از 30 سال پس از دهه 60 دارم از باقری و دستواره و قُجه‌ای و... به‌به! حاج احمد متوسلیان حرف می‌‌زنم. عمر سال‌های زیادی باید از 90 سر بیاید که بشود از تو قشنگ نوشت. با عشق نوشت. من قبول ندارم این نوشته را. ضعیف است! فرزندم باید تو را وصف کند. مصطفای شهید! دیگر چه بگویم از سال 90؟! تا دی‌ماهش که خودت بودی و دیدی اما همین که از میان پر کشیدی، غوغا کرد خون تو. اگر سال 88 به 9 دی خود می‌‌نازد، ناز 90 هم چه خوب، که در دی‌ماه خود خریدار دارد. ناز 90 خون تو بود. رمز و راز حماسه 12 اسفند، خون تو بود. مصطفای شهید! جبهه ما، جبهه خون شهداست. اگر روزگاری در این مرز و بوم، جنگ، دانشگاه بود اما الان دانشگاه، جبهه‌ای است که بدون جنگ، شهید بیرون می‌‌دهد. مصطفی! پس از تو بشدت روزگار با تو بودن است. بگذار از مادرت بگویم که در «مکتب شهادت» معلمی کرد تا معلوم شود که «زینب» هنوز هم سلاله دارد. در رشادت مادرت، همین بس که حتی «آقا» به او اجازه اشک داد اما مادر تو پیش دشمن گریه نکرد! کسی اشک‌هایش را ندید. سال 90 را یکی هم «علیرضا»ی تو چهره کرد با معصومیتش و «آرمیتا»ی شهید رضایی‌نژاد با نقاشی‌اش. هر سالی برای خودش چهره‌هایی دارد اما چهره‌های امسال، سال 90 را چهره کردند. «پری» شاهکار نقاشی آرمیتا سر از رسانه‌های آمریکا درآورد و تصویر تو و علیرضا از 99 درصد مردم جهان جایزه گرفت. مصطفای شهید! من چه خوش‌خیالم که دارم برای تو، برای شهید، برای شاهد، قصه سال 90 را تعریف می‌‌کنم! ول کنم این حرف‌ها را که الان نوبت توست تا برای ما از «بهار بهشت» بگویی. بی‌معرفت اگر نباشی، لابد می‌‌رسانی سلام ما را به «حسین». گمانم ارزش داشته باشد آدمی بگذرد از جان خود به این قیمت که در آستان دوست، دستش در دست دستان بریده باشد. بی‌معرفت اگر نباشی، لابد می‌‌رسانی سلام ما را به «علمدار». راستی مصطفی! شنیده‌ام عاشق «روضه عباس» بوده‌ای. «ابوالفضل» چهره «سال کربلا» نبود؛ کربلا را چهره کرد، آنجا که کنار نهر علقمه، آب را به عشق ارباب به آب برگرداند.
***
مصطفی! این اولین بهار ماست بی‌تو اما این بهترین بهار ماست با تو... .