پس از آغاز انقلاب مردمی بحرین در 14 فوریه 2010 و پس از آنکه رژیم آل‌خلیفه دريافت توان سرکوب این قیام مردمی را ندارد، به همپیمانان منطقه‌ای خود در شورای همکاری خلیج‌فارس متوسل شد. شورای همکاری خلیج‌فارس نیز در 4 مارس تشکیل جلسه می‌‌دهد و اعضا به اتفاق با ارسال نیروی نظامی در قالب نیروهای سپر جزیره به بحرین و کمک نظامی به این کشور موافقت می‌‌کنند و در 13 مارس 2010 یعنی تنها یک ماه پس از آغاز انقلاب مردمی بحرین، خاک این کشور به تصرف نیروهای نظامی سپر جزیره درمی‌‌آید که بخش اعظم آنها را در واقع نیروهای اشغالگر نظامی عربستان‌سعودی و بخشی را نیروهای اماراتی تشکیل می‌‌دادند. اشغال نظامی بحرین توسط عربستان که در قالب یک طرح دفاعی موهوم و نه‌چندان محکم صورت می‌‌گیرد، هیچ توجیهی ندارد و بر اساس مفاد این طرح، تنها در صورتی که یکی از این کشورهای عضو مورد تهدید خارجی قرار گیرند، نیروی موسوم به سپر جزیره باید به آن کمک کنند ولی باید به این نکته توجه کرد که بحرین در جنگ بسر نمی‌برد و مردمش برای آزادی، دموکراسی و تعیین سرنوشت خود قیام کرده‌اند. آنچه حضور و دخالت نیروهای نظامی کشورهای دیگر در بحرین را قطعی می‌‌کند، سکوت معنادار کشورهای غربی است. از یکسو برخی از مقامات آمریکایی می‌‌گویند خواستار اجرای تغییرات دموکراتیک در بحرین هستند و از سوی دیگر نگفته‌اند که با اشغال نظامی مخالف هستند. دلایل عربستان برای اشغال بحرین متعدد است که باید در تحلیل‌ها به آن توجه کرد: درباره اولین انگیزه آل‌سعود برای لشکرکشی به بحرین باید گفت سطح نارضایتی عمومی از حکومت آل‌سعود در عربستان بیش از آن چیزی است که به چشم می‌‌آید و آغاز تظاهرات در این کشور می‌‌تواند از اقتدار حکومت آل‌سعود بکاهد؛ که برای آمریکایی‌ها بسیار ناخوشایند است. حکومت آل‌سعود برای اینکه هزینه‌های مقابله با جریان‌های مخالف درونی را کاهش دهد، با حمله نظامی به بحرین، زمین بازی را از داخل به خارج منتقل می‌‌کند و به مخالفان در داخل بویژه شیعیان این کشور نشان می‌‌دهد برای حفظ حکومت خود و دفاع از منافع خود و متحدانش دست به هر کاری خواهد زد. حفظ منافع آمریکا در بحرین دومین انگیزه سعودی‌ها در این اشغالگری است. ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در خاک بحرین مستقر شده و آمریکا برای تداوم حضور در منطقه بشدت به آن نیاز دارد که با هر تحولی در بحرین، این ناوگان عظیم با مشکل مواجه میشود. آمریکایی‌ها که نمی‌خواهند به طور مستقیم وارد عمل شوند از آل‌سعود دعوت می‌‌کنند با حمله نظامی به بحرین و سرکوب حرکت‌های مردمی، از حکومت آل‌خلیفه و از منافع آمریکا دفاع کنند و هزینه‌های آمریکا را کاهش دهند. از سوی دیگر، بحرین اهمیت استراتژیک و اقتصادی برای عربستان دارد چرا که بحرین که بیشتر جمعیت آن را شیعیان تشکل می‌‌دهند، با منطقه نفتخیز عربستان 20 کیلومتر فاصله دارد؛ منطقه‌ای که یک‌چهارم نفت جهانی را داراست و هرگونه ناامنی و بی‌ثباتی در بحرین قابل انتقال به عربستان و در نتیجه برهم زدن بازارهای جهانی و سقوط آن است و نباید فراموش کرد بخش شرقی عربستان محل اصلی شیعیان است، لذا هرگونه ناامنی در بحرین امکان شعله‌ور کردن آتش مخالفت در منطقه شرقی را دارد. علاوه بر موقعیت مهم بحرین در خلیج‌فارس و تاثیرگذاری شیعیان بحرینی بر شیعیان و همه مردم عربستان در صورت تشکیل حکومتی مردمسالار، می‌‌توان نگاه دیگری را نیز دید و آن هم هشدار آل‌سعود به دیگر اعضای شورای همکاری خلیج‌فارس از جمله قطر و کویت است که اگر در مقابل انقلاب‌های مردمی نایستند باید منتظر تهاجم نظامی عربستان باشند. اختلافات مرزی میان طرفین، واهمه ریاض را از مردمسالاری در الجزایر تشدید می‌‌کند.