جنس نر‌گونه بشر، انگار که کشته و مرده لیست‌هاست. این یک چیز کاملا قطعی نیست ولی معدود مردانی پیدا می‌شوند که انکارش کنند. زنان این کار را احمقانه می‌دانند و ترجیح می‌د‌هند انرژی‌شان را صرف کارهای دیگری کنند که بیشتر به درد زندگی می‌‌خورد ولی آقایان لیست‌ها را دوست دارند. پسربچه‌ها دوست دارند کلکسیون چیزهای گوناگون را جمع کنند اما نه برای اینکه استفاده‌ای از آنها کنند بلکه فقط به‌خاطر آمار و ارقامش و اینکه این آمار را تبدیل به یک لیست کنند.
ورزش‌هایی مثل فوتبال، کریکت و بیسبال به‌طور خاص با این نوع ذهنیت سازگار هستند.
درست است که نسل جوان‌تر فعلی کمتر به جمع‌آوری یا خرید برنامه‌هاي هفتگی مسابقات یا چیزهایی از این دست رغبت نشان می‌دهد ولی در عین‌حال آنها امروز دسترسی اطلاعاتي بیشتری به علایق نسل قبلی دارند اما این هم مانع از تسخیر‌شدگی آنها توسط فهرست‌ها بویژه درباره بهترین جانشینان اسلاف پیشین نمی‌شود.
به همین خاطر بود که من هفته گذشته مجبور شده‌‌ام چندین مقاله در این باب که آیا لئو مسی بهترین بازیکن تمام دوران است یا خیر، بخوانم.
هفته پیش [و اوایل این هفته] برای لئوی کوچولو عالی بود.
او رکورد 5 گله‌اش در جریان له کردن 7 بر یک بایرن‌لورکوزن در چهارشنبه گذشته را یکشنبه این هفته با 2 گلی که در زمین ریسینگ‌سانتاندر برای بارسا زد ادامه داد تا تیمش در 10 امتیازی رئال‌مادرید باقی بماند که هنوز آنها باور دارند می‌توانند با دیدار ققنوس‌ها از نوکمپ این فاصله را جبران کنند و از احتمالات بهره‌مند شوند.
ولی این بحث اصلی این یکی، دو هفته نبوده و نیست؛ جداي از معجزه بیلبائو در اولدترافورد، عملکرد مسی در چهارشنبه‌شب هفته پیش همه را خیره کرد. او نخستین بازیکنی بود که در شکل جدید مسابقات لیگ قهرمانان در یک بازی 5 گل می‌زد.
آخرین کسی که در سطح اول اروپا و در شکل پیشین جام‌باشگاه‌های اروپا 5 گل در یک بازی زده بود، سورن لربی نام داشت، هافبک آژاکس در 1979.
مسی کاری کرد که همه دنیا از خودشان بپرسند: «حالا بعدش چه می‌خواهد بکند؟» این هفدهمین هت‌تریک (3 گل یا بیشتر در یک بازی) مسی برای بارسلونا و هفتمین‌بار بود که در این فصل توپ مسابقه را با خود به یادگار می‌برد. 2 گل او به سانتاندر مجموع گل‌های دوران حرفه‌ای‌اش با بارسا را به 230 گل رساند که فقط 5 تا کمتر از سسار رودریگس است، مردی که بالاترین رکورد گلزنی تاریخ باشگاه را داراست، برای رودریگس 15 فصل طول کشید تا 235 گل بزند ولی مسی در 8 فصل به آن افتخار دست یافته است.
او همچنین در 42 مسابقه باشگاهی تا اینجای فصل در همه چارچوب‌ها 50 گل زده است.
کلی کندال، نویسنده و فیلمساز آمریکایی درباره مسی می‌گوید: «انگار که او محدودیت‌هایی را که قوانین فیزیکی برای ما ایجاد می‌کنند نقض می‌کند». این تعریفی خالص است چون بی‌همتا بودن مسی را حتی در میان بزرگان تالار افتخارات فوتبال اثبات می‌کند.
صبح پنجشنبه گذشته وقتی سر کار رفتم یکی از همکاران به من گفت: «دیدی مسی دیشب چکار می‌کرد؟ باید او را محروم کنند. این منصفانه نیست چون مسی نامیراست».
البته همکار من نمی‌دانست که جمله او به شکلی عالی به همان ایده «جان کروسان» نظریه‌پرداز مشهور پهلو می‌زند که اختراع بازی‌ها توسط بشر، یک نوع یادآوری است برای او درباره محدودیت‌هایش.
قوانین بازی هم وضع می‌شوند تا موفقیت‌ها را محدود کنند. اگر بازی خیلی آسان بود دیگر کسی را جذب نمی‌کرد. شما باید در بازی این احساس را داشته باشید که همیشه می‌توانید پیشرفت کنید و همیشه می‌توانید بهتر از این عمل کنید. ساختار بازی هم چنین اجازه‌ای را به شما می‌دهد. حالا جذابیت مسی از زاویه نگاهی پست‌مدرن در این است که درخشش او انگار ایده مزبور را زیر سوال می‌برد. پس می‌توان گفت او بزرگ‌ترین بازیکن تمام دوران است؟
آیا او نخستین فوتبالیستی خواهد بود که در تاریخ بالابلند بازی همه سدها و محدودیت‌ها را خواهد شکست و ما را به این احساس وامی‌دارد که قوانین فوتبال نیاز به تغییر دارند چون فوتبال برای او بیش از حد آسان است؟
البته منظور اصلی من این نیست ولی فکر می‌کنم باید جایی برای این تصور که او همیشگی‌ترین بازیکن بزرگ است بگذاریم
و او فقط 24 سال دارد.