گروه سیاسی: حضرت آيت‌الله العظمي خامنه‌اي، رهبر حكيم انقلاب اسلامی در نخستین روز بهار 1391 در اجتماع عظیم زائران و مجاوران حضرت ثامن‌الحجج علی بن موسی‌الرضا(ع) سخنان بسیار مهمی را بیان فرمودند که متن کامل آن در ادامه می‌آید.
بسم‌الله الرحمن‌الرحيم
الحمدلله رب‌العالمين و الصلاهًْ و السلام على سيّدنا و نبينا ابى‌القاسم المصطفى محمد و على آله الأطيبين الأطهرين المنتجبين سيّما بقيّهًْ‌الله فى الأرضين.
خداوند متعال را از اعماق دل سپاسگزارم كه به ما فرصت و توفيق داد تا يك بار ديگر و يك سال ديگر در جوار بارگاه آسمانى حضرت اباالحسن على بن موسى‌الرضا سلام‌الله عليه
با شما مردم عزيز، جوانان عزيز، چه مردم عزيز مشهد و مجاوران، چه زائران محترم، برادران و خواهران ديدار كنيم و روز آغازين سال را متبرك شويم به نشستن در زير سايه حريم اين بزرگوار و مرقد مبارك ايشان.
عيد نوروز و حلول سال جديد را تبريك عرض می‌کنم و اميدوارم اين سالى كه در آن وارد شديم، برای همه ملت ايران سال شادى، گشايش، دلخوشى، نشاط و فعاليت و توفيق در راه كسب معارف حقه و تقواى الهى باشد.
در اين ديدار، چند مطلب را با شما برادران و خواهران در ميان مي‌گذارم. مطلب اول، نگاه كوتاهى است به آنچه كه در سال گذشته بر ما و ملت ما و كشور ما و درباره ما در جهان و در منطقه گذشت. علت اينكه به مسائل سال 90 و عمدتا به موفقيت‌هاى ملت ايران در اين سال مي‌پردازم، رجزخوانى‌هاى دشمنان و بدخواهان ما در مقابل ملت عزيز ماست. سران استكبار، تكيه‌دهندگان بر مسندهاى زر و زور و همچنين خرده‌ريزهاى اينها در منطقه خود ما، با همه توان- توان مالى‌شان، توان تبليغاتى‌شان، توان سياسى‌شان- سعى می‌کنند ملت ايران را مرعوب كنند، ملت ايران را مايوس كنند. هر كسى تبليغات سياسى بدخواهان ملت ايران را دنبال كرده باشد، اين را درمى‌يابد كه تلاش‌هاى عملى، تلاش‌هاى اقتصادى، تلاش‌هاى سياسى، تهديدهاى امنيتى و نظامى، همه برای اين است كه اين موجود فعال، زنده، پرنشاط و پرهمت توانا، يعنى ملت ايران را كه در وسط ميدان با شجاعت تمام ايستاده است و در حال حركت به جلو است، از پيشروى باز بدارند، او را نااميد كنند، او را از حضور در اين عرصه بترسانند. در حقيقت در مقابل شعار «ما می‌توانیم» كه امام بزرگوار اين شعار را به ما تعليم داد، انقلاب به ما جرأت داد كه بگوییم «می‌توانیم»، می‌خواهند به ملت ايران بقبولانند كه شما نمی‌توانيد؛ با همه توان در پى اين هستند كه اين هدف را دنبال كنند. سال 90 اوج فعاليت‌هاى آنها بود و من می‌خواهم روى اين نكته تكيه كنم كه به‌رغم آنها، به كورى چشم آنها، ملت ايران در سال 90 با حركات خود، با پيشرفت خود، با تصميم‌گيرى‌هاى خود، به همه دنيا، از جمله به دشمنان، باز هم به طور مكرر فهماند كه «ما می‌توانیم».
اگر روى نقاط مثبت و نقاط قوت تكيه می‌کنم، برای اين است كه ثابت شود ملت ايران اين توانایى‌ها را به كار برد و به‌رغم ميل بدخواهان كه مي‌خواستند ثابت كنند ملت ايران نمی‌تواند، ملت ايران ثابت كرد كه می‌تواند. از نقاط ضعف بى‌اطلاع نيستيم، نقاط ضعف هم داريم اما در جمع‌بندى نهایى، نقاط قوت بسيار بيشتر از نقاط ضعف است.
سال 90 را «سال جهاد اقتصادى» اعلام كرديم؛ لذا من از مسائل اقتصادى آغاز می‌کنم. تحرك اقتصادى مسؤولان كشور با همراهى مثال‌زدنى و تحسين‌برانگيز مردم در طول سال 90 قابل ذكر است. از جمله آنچه كه می‌توان در اين زمينه مطرح كرد، همين مساله هدفمندى يارانه‌هاست. همه كارشناسان اقتصادى، چه در دولت‌هاى قبلى، چه در دولت كنونى متفق‌القولند كه هدفمندى يارانه‌ها برای كشور يك نياز و يك ضرورت است؛ همه اين را اعتراف كرده‌اند. با وجود اينكه اين معنا مورد اتفاق همه بوده است اما اين اقدام لازم به خاطر دشوارى‌هايش، به خاطر پيچيدگى‌هايش، بر زمين مانده بود. دولت و مجلس در سال 90، در شرایط تحريم، در شرایطى كه دشوارى و پيچيدگى اين كار بيشتر از هميشه است، همت كردند، اقدام كردند و مراحل مهمى از اين كار را پيش بردند. كار تمام نشده است اما آنچه كه تاكنون مسؤولان كشور
- چه در دولت، چه در مجلس شورای اسلامى- اقدام كرده‌اند و پشتيبانى و همدلى و همراهى ملت، آنها را قرين موفقيت كرده، بسيار مهم و قابل توجه است.
هدف‌هاى عمده اين قانون، چند مطلب بسيار اساسى است كه من اشاره می‌کنم. آحاد مردم عزيز ما اينها را شنيده‌اند، ليكن بايد تأمل و تعمق كنند. اين كار، كار بزرگى است؛ كار مهمى است. يكى از هدف‌هاى اين قانون عبارت است از توزيع عادلانه يارانه‌هایى كه نظام و دولت به مردم می‌دهد. من قبلا در يك صحبتى شرح دادم كه يارانه‌ها هميشه به صورت نامتعادل و غيرعادلانه در بين قشرهاى مختلف مردم تقسيم مي‌شده است؛ طبيعت كار يارانه عمومى همين است. با هدفمندى يارانه‌ها، در واقع يك تعادلى، يك اجرای عدالتى در تقسيم و توزيع يارانه‌ها وجود پيدا كرده است و من خبرهاى موثقى از سراسر كشور دارم كه حاكى از آن است كه اين كار در بهبود زندگى طبقات ضعيف نقش مؤثر داشته است. اين يكى از هدف‌هاست كه مهم‌ترين هدف و مقصد از اين قانون هم همين است.
يك هدف ديگر، اصلاح ساختار توليد و اصلاح ساختار اقتصاد كشور است. چرخه توليد در كشور، چرخه معيوبى بوده است. آنچه را كه ما در مجموعه توليدى كشور به دست مى‌آورديم، با مصرف بيشتر، هزينه بيشتر و دستاورد و بازده كمتر بوده است. طبق تشخيص كارشناسان اقتصادى- كه همه بر آن اتفاق نظر دارند- هدفمندى يارانه‌ها می‌تواند اين را اصلاح كند؛ حالت پرمصرف و كم‌بازده را از توليد كشور بستاند و مصرف و بازده را در توليد متعادل كند.
يك هدف ديگر، مديريت مصرف حامل‌هاى انرژى است. ما چون يك كشور نفت‌خيز بوديم، از اول عادت كرديم بنزين را، گاز را، گازوئيل را، نفت سفيد را بدون ملاحظه مصرف كنيم. مصرف ما از مصرف بسيارى از كشورها- شايد به يك معنا از همه كشورها- بيشتر و بى‌رويه‌تر بوده است. اين هدفمندى يارانه‌ها، كشور را به صرفه‌جویی در مصرف حامل‌هاى انرژى مي‌كشاند. آمارهایى كه منتشر شده است و آمارهاى مورد قبول است، به ما نشان می‌دهد تا همين امروز اگر قانون هدفمندى يارانه‌ها اجرا نمی‌شد، مصرف بنزين در كشور تقريباً دو برابر مصرفى بود كه امروز انجام می‌گیرد. وقتى كه توليد داخلى بنزين به قدر مصرف نيست، ما مجبوريم چه كار كنيم؟ بايد بنزين را وارد كنيم؛ يعنى دست ملت ايران زير كارد بدخواهان و دشمنان باشد. با اين كار، صرفه‌جویی شد. امروز مصرف بنزين در كشور، تقريبا به قدر توليد داخلى است؛ احتياج به واردات بنزين نداريم؛ اين برای كشور يك امتياز بزرگ است. اين كار در سال 90 انجام شد؛ در همان وقتى كه دشمنان ما، ما را تحريم كردند؛ برای اينكه ملت را به زانو دربياورند اما جوانان ملت همت كردند، با اين كارها توانستند نقشه و توطئه دشمن را خنثى كنند.
يك عرصه مهم اقتصادى ديگر كه در سال 90 با همت اين ملت انجام گرفته است، عرصه علم و فناورى است. علم و فناورى يكى از پايه‌هاى اقتدار اقتصادى يك ملت است. يك ملت با داشتن دانش پيشرفته، فناورى پيشرفته، هم به ثروت می‌رسد، هم به استغناى سياسى می‌رسد، هم آبرومند می‌شود، هم دستش قوى می‌شود. به خاطر كليدى بودن مساله پيشرفت علم و فناورى، من نسبت به اين مساله حساسم. از راه‌هاى مختلف، كانال‌هاى مختلف، گزارش‌هاى متفاوتى را تقريبا به طور مستمر دريافت می‌کنم و می‌توانم به شما قاطعانه عرض كنم كه سطح پيشرفت‌هاى كشور بسيار بيشتر از آن چيزى است كه تاكنون به اطلاع مردم رسيده است.
بر اساس گزارش مراكز علمى معتبر دنيا- اين گزارش مربوط به مراكز علمى خود ما نيست- سريع‌ترين رشد علمى جهان، امروز در ايران دارد انجام می‌گیرد. در سال 90 كه تقريبا برابر بود با سال 2011 ميلادى، گزارش مراكز علمى معتبر اين است كه در سال 2011- كه 3 ماه پيش اين سال تمام شد- ملت ايران نسبت به سال قبل، يعنى سال 2010 ميلادى، رشد علمى و پيشرفت علمى‌اش 20درصد افزايش داشته است. معناى اينها چيست؟ در شرایطى كه دشمنان ملت ايران بر روى سقوط ملت ايران شرط‌بندى می‌کردند و می‌گفتند ما تحريم‌هاى فلج‌كننده را برای ملت ايران در نظر گرفتيم، ملت ايران اينجورى عمل كرده است. گزارش می‌دهند- اين هم باز گزارش مراكز علمى معتبر دنياست- كه در منطقه، ايران در رتبه اول سطح علمى و در كل جهان در رتبه هفدهم است. اين گزارش كسانى است كه اگر بتوانند گزارش خلاف عليه ما بدهند، امتناع نمی‌کنند؛ اين را اينجور اعتراف می‌کنند. سال 90 ما در زيست‌فناورى پيشرفت كرديم، در نانوفناورى پيشرفت كرديم، در
هواـ فضا پيشرفت كرديم- كه ماهواره «نويد» پرتاب شد- در صنعت هسته‌ای پيشرفت كرديم، كه غنى‌سازى 20درصد محصول سال 90 است. اين غنى‌سازى 20درصد، همان چيزى است كه در سال 89 آمريكایى‌ها و ديگران برای توليد آن شرط گذاشتند. ما بايد برای مركز اتمى آزمايشگاهى تهران كه مال راديوداروهاست، اورانيوم غنى‌شده 20درصد تهيه می‌کردیم؛ چون سوخت 20درصدمان تمام شده بود. آنها برای اين كار شرط گذاشتند و گفتند بايد اورانيومى كه توليد كرده‌ايد، خارج بفرستيد اما ما قبول نكرديم. آمريكایى‌ها دولت برزيل و دولت تركيه را واسطه كردند كه با ما صحبت كنند، ميانه را بگيرند؛ چيزى مورد توافق به وجود بيايد. ما قبول كرديم.
مسؤولان تركيه، مسؤولان برزيل به اينجا آمدند و با رئيس‌جمهور ما نشستند بحث كردند، صحبت كردند و يك نوشته‌ای را امضا كردند. بعد كه اين توافقنامه امضا شد، آمريكایى‌ها زدند زير قولشان! آنها نمي‌خواستند اين قرارداد امضا بشود؛ مي‌خواستند امتياز زيادى بگيرند، زورگویى كنند، باج بگيرند. به خاطر بدقولى‌ای كه آمريكایى‌ها كردند، دولت برزيل و دولت تركيه پيش ما شرمنده شدند. ماجرای اين 20درصد اين است.
با وجود اين همه مشكلات، اين همه مانع‌تراشى‌ها، جوانان ما گفتند خودمان درست می‌کنیم. در سال 90 اورانيوم غنى‌شده 20درصد را اينها برای سايت هسته‌ای تهران توليد كردند و آن را به دنيا اعلام كردند؛ دشمنان ما ماندند متحير! با اينكه می‌دانند مركز هسته‌ای تهران ویژه راديوداروهاست
- يعنى برای نياز بيمارستان‌ها و آزمايشگاه‌هاى ما در سراسر كشور است و هزاران بيمار به اين راديوداروها احتياج دارند- در عين‌حال نمی‌دادند، نمي‌فروختند، شرط مي‌گذاشتند، باجگيرى می‌کردند. جوانان ما خودشان آن را تهيه كردند. كار پيچيده‌ای هم بود، كار سختى هم بود اما از عهده برآمدند و انواع و اقسام راديوداروها الان در همين مركز تهران با سوخت داخلى توليد می‌شود. اين مال سال 90 است.
در سال 90، در همين صنعت هسته‌ای، توليد صفحه سوخت را در كشور انجام دادند؛ كه اگر من بخواهم آن را هم شرح بدهم، طولانى می‌شود. اجمالا، آن وقتى كه صحبت تبادل اورانيوم توليد داخل بود، می‌گفتند اورانيوم 5/3درصد را به روسيه بدهيد، روسيه 20 درصد كند؛ او بدهد به فرانسه، فرانسه صفحه سوخت درست كند، بدهد به شما؛ يعنى هفت‌خوان رستم! دانشمندان ما، جوانان ما گفتند ما خودمان اين صفحه سوخت را درست می‌کنیم؛ همت كردند، درست كردند، گزارش دادند، نشان دادند. اين مال سال 90 است.
افزايش 6 برابرى داروهاى نوتركيب، افزايش صادرات كالا و خدمات دانش‌بنيان؛ اينها همه مربوط به سال 90 است. اينها بخشى از دستاوردهاى «سال جهاد اقتصادى» است. اينها پيشرفت علمى است، پيشرفت فناورى است، نشان‌دهنده اقتدار علمى كشور است اما دارای تاثير مستقيم اقتصادى برای كشور است. جهاد اقتصادى يعنى اين.
من در پايان سال 90- در همين هفته گذشته- بازديدى داشتم از پژوهشگاه صنعت نفت. انسان در آنجا چيزهایى را مشاهده می‌کند كه نظایر آن را در بعضى از بازديدهاى ديگر، در پژوهشگاه‌هاى گوناگون علمى كشور مى‌بيند و به اين نتيجه می‌رسد كه اينها استثنا نيست؛ قاعده است. اين پديده‌هاى مهم كه يك روزى ملت ما در خواب هم اين پيشرفت‌ها را نمی‌ديد، تحقق پيدا كرده و به شكل قاعده درآمده است.
من چند تا از اين ویژگی‌ها و پديده‌هایى را كه در آنجا مشاهده كردم، به شما عرض می‌کنم. در درجه اول، روحيه و فكر جهادى حاكم بر مجموعه بود. آن مجموعه دانشمندان با روحيه جهادى كار می‌کردند؛ مثل اينكه دارند جهاد می‌کنند، مثل اينكه در جبهه جهاد فى‌سبيل‌الله‌اند. فرق می‌کند اينكه كسى برای پول، برای مقام، برای شهرت يا فقط برای خود علم كار كند؛ يا نه، به عنوان جهاد فى‌سبيل‌الله كار كند، در راه خدا تلاش كند. اين روحيه، حاكم بر اين مجموعه و مجموعه‌هاى علمى ماست؛ اين خيلى ارزش دارد.
ویژگی دوم اين بود كه من ديدم اين دانشمندان ما اين تحريم‌هایى را كه بر ملت ما تحميل كرده‌اند، فرصت می‌دانند. در خلال اين بازديد مفصل طولانى‌ای كه داشتيم، چند نفر به من گفتند الحمدلله كه ما را تحريم كردند! ما به خودمان آمديم، به خودمان پرداختيم، از درون جوشيديم. اين روحيه احساس فرصت بودن تحريم دشمنان، خيلى باارزش است. لذا ساخت داخلى را جدى گرفتند، به جوان‌ها ميدان دادند، به ابتكارات و خلاقيت‌ها ميدان دادند و همين‌طور مرتب كار دارد پيش مي‌رود؛ مثل چشمه جوشانى دارد كار مي‌جوشد.
ویژگی سومى كه من در اينها ديدم، اعتماد به نفس بالاست. بعضى از بخش‌هاى صنعت نفت هست كه صرفا در انحصار 4-3 تا كشور در دنياست؛ اجازه نمی‌دهند كس ديگرى در حريم اين صنايع و فناورى‌ها وارد شود. كشور ما هم در طول اين سال‌هاى طولانى، در زمينه اينگونه كارهاى پيچيده و مهم، هميشه از آنها خواسته، از آنها گرفته، به آنها پول پرداخته.
من ديدم اينها همت گماشته‌اند و مي‌گويند ما می‌توانیم، خودمان می‌کنیم، خودمان مي‌سازيم. اين اعتماد به نفس برای يك ملت، برای دانشمندان يك ملت، برای جوانان يك ملت، خيلى باارزش است.
ویژگی‌های ديگر، جوانگرایى است. كار دست جوان‌هاست، سررشته امور دست جوان‌هاست. جوان مركز نوآورى است، مركز خلاقيت و ابتكار است.
ویژگی ديگر، ارتباط صنعت با دانشگاه است؛ كه اين از آرزوهاى ديرينه بنده است. هميشه به مسؤولان گوناگون بخش‌هاى مرتبط دولت‌هاى گذشته سفارش می‌کردم كه سعى كنيد بين صنعت و دانشگاه ارتباط برقرار كنيد. خوشبختانه در اينجا ديدم كه اين ارتباط برقرار شده است. البته اين بايد عموميت پيدا كند و همه صنايع ما با دانشگاه‌ها مرتبط شوند، به دانشگاه‌ها متصل شوند؛ هم دانش ما رشد می‌کند، هم صنعت ما رشد می‌کند. اين ویژگی‌ها را من در آنجا ديدم، اما اينها ویژه اين مركز علمى و فناورى نفت نيست؛ اين را در بازديدهاى ديگر هم مشاهده كردم. اين نشان‌دهنده اين است كه در كشور قاعده بر اين جارى است؛ حركت، چنين حركتى است.
اين، بخش اقتصادى در سال 90 بود؛ سالى كه از اول تا آخر آن، عربده دشمنان و بدخواهان ملت ايران بلند بود؛ گاهى تهديد كردند، گاهى فشار سياسى آوردند، گاهى تحريم كردند. عوامل دولت آمريكا امروز در سراسر دنيا دارند تلاش می‌کنند برای اينكه بتوانند تحريم‌ها را عملى كنند، به خيال اينكه به ملت ايران ضربه بزنند و بين ملت ايران و نظام اسلامى جدایى ايجاد كنند.
در سال 90 دستاوردهاى بزرگ ديگرى هم بوده است؛ از جمله ديپلماسى فعال سال 90 در مسائل منطقه. برگزارى اجلاس بيدارى اسلامى، اجلاس فلسطين، اجلاس خلع سلاح، اجلاس جهان بدون تروريسم، اجلاس جوانان بيدارى اسلامى، فعاليت‌هایى بود كه در تهران انجام گرفت؛ نظام جمهورى‌اسلامى شد مركز توجه دنياى اسلام كه امروز بيدار شده است.
در زمينه خدمات اقتصادى، ده‌ها هزار خانه و مسكن ساخته شد و در اختيار مردم قرار گرفت. اين آمارها، آمارهاى بزرگى است؛ آمارهاى مهمى است. مسكن روستایى ساخته شد، جاده‌ها ساخته شد، بزرگراه‌ها و آزادراه‌ها ساخته شد. اينها طليعه دهه پيشرفت و عدالت است. ما گفتيم اين دهه، «دهه پيشرفت و عدالت» خواهد بود؛ اين طليعه‌اش است. ما 3 سال از اين دهه را گذرانديم. در مقابل اين دشمنان، در مقابل اين بدخواهان عنود و خبيث، اين ملت فعال و پرنشاط توانسته است اين پيشرفت‌ها را به وجود بياورد.
يك قلم بزرگ از حركت‌هاى تحسين‌برانگيز ملت ايران در سال 90، همين انتخابات دوازدهم اسفند بود. البته همين جا بگويم انتخابات هنوز تمام نشده است؛ در مرحله دوم انتخابات هم مردم ما بايستى ان‌شاءاللّه همين شكوه و زيبایى را نشان بدهند. اين انتخابات خيلى اهميت داشت. من به شما عرض كنم، قبلا هم گفتم؛ حدود 6 ماه اينها همه تلاش خودشان را گذاشتند تا مردم را نسبت به انتخابات دلسرد كنند. گاهى گفتند در انتخابات تقلب می‌شود؛ گاهى گفتند مردم اگر به انتخابات نيايند، دشمنى دشمن كم می‌شود؛ انواع و اقسام تبليغات را كردند برای جدا كردن مردم از مراكز رای و صندوق‌هاى رای. گاهى با ترور دانشمندان ما- كه ظرف كمتر از 6 ماه، 3 ترور را انجام دادند- قصد داشتند مردم را بترسانند، مردم را دلسرد و نااميد كنند. در يك چنين فضایى، اين انتخابات انجام گرفت؛ اما با يك چنين مشاركتى! اين مشاركت بالاتر از 64 درصد، خيلى رقم مهمى است. من به شما عرض بكنم؛ از متوسط انتخابات‌هاى مجالس دنيا، اين رقم بالاتر است. در آمريكا متوسط رقم مشاركت در انتخابات كنگره، 35 درصد است. در 10 سال گذشته مشاركت مردم آمريكا در انتخابات كنگره‌شان و مجلس ملى و مجلس سناشان به 40 درصد نرسيده. خب، اين را مقايسه كنيد با ملت ايران- اين نشاط را، اين حضور را، اين اظهار وجود را- آنگاه اهميت مطلب معلوم می‌شود. اينها مي‌خواستند با اين فشارها، با اين جو روانى، با اين تهديدها، با اين ترورها، روز
12 اسفند‌ماه را روز سرخوردگى ملت ايران و نظام جمهورى‌اسلامى قرار بدهند اما به عكس خواسته آنها، به كورى چشم آنها، اين روز شد روز سربلندى نظام اسلامى و ملت ايران. اين انتخابات مثل يك رسانه صادق و پرقدرت عمل كرد. خبرهاى ايران را تحريف می‌کنند، حوادث دروغين را از داخل ايران مخابره می‌کنند، خبرهاى راست را مكتوم نگه مي‌دارند اما اين انتخابات را نمی‌توانند انكار كنند؛ واقع شده است، جلوى چشم همه است. اين انتخابات به مثابه يك رسانه بزرگ و قدرتمند توانست ملت ايران و نظام اسلامى را به دنيا نشان بدهد.
خب، اين رويدادهاى سال 90 بود؛ سالى كه اينقدر دشمنان سرمايه‌گذارى كردند تا در اين سال به ملت ايران و نظام اسلامى ضربه وارد كنند. اينها بخشى از دستاوردهاى سال 90 است. چرا اين دشمنى‌ها را می‌کنند؟ من اين نكته را عرض بكنم؛ بهانه دشمنى در اوقات مختلف متفاوت است. از وقتى مساله هسته‌ای مطرح شده است، بهانه دشمنى‌ها مساله هسته‌ای است. البته می‌دانند و اعتراف هم می‌کنند كه ايران دنبال سلاح هسته‌ای نيست. واقع قضيه هم همين است. ما به دلایل خودمان، به هيچ‌وجه دنبال سلاح هسته‌ای نيستيم؛ نه توليد كرديم و نه توليد خواهيم كرد؛ اين را می‌دانند اما يك بهانه است. يك روز اين مساله بهانه است، يك روز حقوق بشر بهانه است، يك روز فلان مساله داخلى بهانه است اما همه اينها بهانه است. مساله اصلى چيست؟ مساله اصلى، حراست مقتدرانه نظام اسلامى از ثروت عظيم نفت و گاز در اين كشور است. امروز و فردا- مثل ديروز- اقتدار اقتصادى و سياسى و به تبع آن، اقتدار علمى و نظامى، متوقف است به انرژى، به نفت. تا ده‌ها سال ديگر، دنيا محتاج نفت و گاز است؛ اين يك مطلب مسلم است. استكبار و قدرت‌هاى استكبارى می‌دانند كه رگ حياتشان به نفت و گاز وابسته است. آن روز كه نتوانند اين نفت ارزان را به دست بياورند، آن روز كه مجبور باشند برای تهيه نفت و گاز امتياز بدهند و از زورگویى دست بردارند، آن روز برای آنها مصيبت‌بار است.
از طرف ديگر، كشورهاى غربى از لحاظ منابع نفتى دچار مشكل شده‌اند و روز به روز مشكل آنها بيشتر خواهد شد. منابع نفتى كشورهاى اروپایى و به طور كلى كشورهاى غربى، بعضى 4 سال ديگر تمام خواهد شد، بعضى 6 سال ديگر تمام خواهد شد، بعضى 9 سال ديگر تمام خواهد شد؛ لذا مجبورند از منابع غيرخودشان استفاده كنند. كشور آمريكا كه امروز حدود سى و چند ميليارد بشكه نفت ذخيره دارد، طبق محاسباتى كه كارشناسان كشورمان كرده‌اند- كه آمارشان متكى به آمار خود آمريكایى‌هاست- نفتش تا سال 2021، يعنى تا 9 سال ديگر تمام خواهد شد. نفت دنيا كه امروز بيش از 50 درصدش از خليج‌فارس خارج می‌شود، آن روز متكى خواهد شد به 3 منبع عمده نفتى در منطقه ما و در خلیج‌فارس كه البته يكى از آن 3 منبع، ايران است كه من حالا عرض خواهم كرد. در بين همه كشورهاى دنيا- اين ديگر مربوط به خلیج‌فارس نيست- آن كشورى كه موجودى نفت و گازش روى هم از همه بيشتر است، كشور جمهورى‌اسلامى ايران است. بعضى از كشورها گازشان بيشتر از ماست، بعضى نفتشان بيشتر از ماست. ما در منابع گاز، كشور دوم در دنيا هستيم- اول روسيه است، بعد ما - در منابع نفت، ما كشور چهارم هستيم؛ 3 تا كشور قبل از ما منابع نفت دارند كه بيشتر از ما هستند؛ ليكن اگر نفت و گاز را بر روى هم حساب كنيم، جمهورى‌اسلامى، كشور عزيز شما، منابعش- بر طبق آنچه كه تا امروز اكتشاف شده است- از همه كشورهاى دنيا بيشتر است؛ اين خيلى چيز جذابى است برای مصرف‌كنندگان نفت در دنيا، برای دستگاه‌هاى استكبار كه رگ حياتشان به حامل‌هاى انرژى، به نفت و گاز وابسته است، بنابراين ايران كشورى با يك چنين ثروتى است. آنها تا 4 سال ديگر، تا 10 سال ديگر، تا 15 سال ديگر نفتشان تمام می‌شود اما جمهورى‌اسلامى- بر طبق منابعى كه تا امروز اكتشاف شده است- تا 80 سال ديگر نفت و گاز دارد؛ اين خيلى جذاب است. كشورى در اوج قله دارایى نفت و گاز؛ خب، قدرت‌هاى استكبارى چه می‌خواهند؟ می‌خواهند اين كشور در اختيار دولتى باشد، در اختيار نظامى باشد كه مثل موم در دست آنها باشد؛ مثل بعضى از كشورهاى منطقه. اين كشورها نفت دارند، زياد هم دارند اما مثل موم در دست آمريكایى‌ها هستند: اينقدر توليد كنيد، چشم؛ اينقدر قيمت بگذاريد، چشم؛ به اينجا بفروشيد، به اينجا نفروشيد، چشم. اگر در كشور ثروتمند ايران كه قله ثروت نفت و گاز متعلق به اوست، نظامى بر سر كار باشد كه غيرتمندانه از اين ثروت ملى حراست كند، اجازه چپاول ندهد، اجازه تطاول ندهد، تسليم سياست‌هاى دشمنان نباشد، خب، با اين نظام دشمنى خواهند كرد، بنابراين دشمنى با ايران اسلامى به اين خاطر است.
آنهایى كه خيال می‌کنند اگر ما در قضيه انرژى هسته‌ای عقب‌نشينى كرديم، دشمنى آمريكا تمام می‌شود، از اين حقيقت غافلند. مشكل آنها مساله هسته‌ای نيست. كشورهایى هستند كه سلاح هسته‌ای دارند، در منطقه ما هم هستند، آنها ككشان هم نمي‌گزد! مساله، مساله سلاح هسته‌ای يا صنعت هسته‌ای نيست، مساله حقوق‌بشر نيست؛ مساله جمهورى‌اسلامى است كه مثل شير در مقابل اينها ايستاده است. اگر جمهورى‌اسلامى هم در مقابل اينها مثل بعضى از رژيم‌هاى منطقه حاضر بود به ملت خودش خيانت كند، در مقابل اينها تسليم بشود، با او كارى نداشتند. مساله اينها زياده‌خواهى‌هاى استكبارى است؛ اين علت دشمنى با ملت ايران است.
البته آمريكایى‌ها اشتباه می‌کنند. اينكه فكر كنند با ستيزه‌گرى، با دشمنى، با تهديد می‌توانند جمهورى‌اسلامى را به عقب‌نشينى وادار كنند، يا بتوانند جمهورى‌اسلامى را از ميان بردارند، يك خطاى بزرگ و فاحشى است؛ چوب اين خطا را هم مي‌خورند. آنها می‌توانند با ملت ايران محترمانه رفتار كنند، می‌توانند به حق خودشان قانع باشند، می‌توانند فاجعه‌ای را كه در انتظارشان هست، ببينند و بشناسند. كشورهاى غربى نمي‌گذارند مردمشان از فاجعه آينده نفت مطلع شوند. آنها نمی‌خواهند ملت‌هایشان بفهمند كه در قضيه نفت و حامل‌هاى انرژى چه چيزى در انتظار آنهاست؛ اين را نمی‌خواهند به ملت‌هایشان بگويند. اينها خيال می‌کنند با ستيزه‌گرى با ملت ايران می‌شود كار را پيش برد اما نمی‌توانند.
اين را هم من به شما عرض بكنم برادران و خواهران عزيز! ملت عزيز ايران! آمريكا با همه قدرت‌نمایى‌هايش، با همه هياهوها و جنجال‌هايش، امروز در موضع ضعف و موضع متزلزلى است. من نمی‌خواهم به خبرهاى پشت‌پرده يا به چيزهاى ظاهرى تمسك كنم؛ حساب من، يك حساب دو دوتا چهارتاست. ببينيد، رئيس‌جمهور كنونى آمريكا با شعار «تغيير» سر كار آمد. تغيير يعنى چه؟ يعنى وضعيتى داريم كه بسيار بد است، من می‌خواهم آن وضعيت را تغيير بدهم. او با اين شعار آمد توى ميدان، مردم هم به خاطر شعار تغيير، به او رای دادند؛ و الا مردم نژادپرست حاضر نبودند به يك فردى كه از نژاد سياه است رای بدهند اما رای دادند، به اميد تغيير. خب، اينكه شعار تغيير اينقدر در مردم اثر مي‌گذارد، نشان‌دهنده وضع بد فعلى است، يعنى وضعى كه در هنگام نامزد رياست‌جمهورى شدن اين آقا بر آمريكا حاكم بوده است، به اعتراف مردم آمريكا، وضع بدى بوده است و او قول داد كه تغيير پيدا بشود. پس بدى مسلم شد. ما نمي‌خواهيم اين را بگوییم؛ خود مردم آمريكا اعتراف كردند كه وضعشان بد است. خب، حالا اين آقا آمد سر كار؛ آيا تغيير ايجاد كرد؟ توانست تغيير بدهد؟ توانست آن وضع بد را عوض كند؟ امروز آمريكا 15هزار ميليارد دلار گرفتارى و بدهكارى دارد. اين بدهكارى‌ها از توليد ناخالص ملى‌شان يا بيشتر است يا برابر توليد ناخالص ملى اين كشور است؛ اين برای يك كشور، بدبختى و گرفتارى است. آن هم كه وضع سياسى‌شان است: مجبور شدند بدون دستاورد از عراق بيرون بيايند. در افغانستان روز به روز وضعشان بدتر می‌شود. در پاكستان كه يكى از كشورهاى همراه با آنها بود، روز به روز بدنام‌تر مي‌شوند. در كشورهاى اسلامى، در مصر، در شمال آفريقا، در تونس، آمريكایى‌ها از آن هيمنه كاملا ساقط شده‌اند. علاوه بر همه اينها، جنبش تسخير وال‌استريت در خود شهرهاى آمريكا به راه افتاده است. اين وضعيت، وضعيت خوبى است؟ اين حساب دو دوتا چهارتاست؛ اين حساب پيچيده‌ای نيست. تغيير را مردم آمريكا قبول كردند؛ يعنى وضعيت كنونى بد است؛ آن وضعيت بد هم تا حالا تغيير پيدا نكرده است بنابراين آمريكا گرفتار است.
ممكن است آمريكا خطرهایى برای كشورهاى ديگر ايجاد كند؛ ممكن است ديوانگى كنند. البته من همين‌جا بگويم؛ ما سلاح اتمى نداريم، سلاح اتمى هم نخواهيم ساخت اما در مقابل تهاجم دشمنان- چه آمريكا و چه رژيم صهيونيستى- برای دفاع از خودمان، در همان سطحى كه دشمن حمله كند، به آنها حمله خواهيم كرد.
قرآن كريم به ما نويد داده است: «و لو قاتلكم الّذين كفروا لولّوا الأدبار ثمّ لا يجدون وليّا و لا نصيرا. سنّهًْ الله الّتى قد خلت من قبل و لن تجد لسنّهًْ الله تبديلا».هيچ‌جا در قرآن نيامده است كه اگر شما شروع به جنگ كرديد، حمله كرديد، حتما پيروز خواهيد شد؛ ممكن است پيروز بشويد، ممكن است شكست بخوريد- همچنان كه در جنگ‌هاى صدر اسلام، آنجایى كه مسلمانان حمله كردند، گاهى شكست خوردند، گاهى هم پيروز شدند- اما وعده داده است كه اگر دشمن ابتدا حمله كرد، آن دشمن قطعا شكست خواهد خورد. نبايد بگویيد اين مخصوص صدر اسلام است؛ نه، «سنّهًْ الله الّتى قد خلت من قبل و لن تجد لسنّهًْ الله تبديلا»؛ اين قانون الهى است. ملت ايران عازم است، بانشاط است، در فكر تهاجم و تجاوز نيست اما به هستى خود، به ثروت خود، به هويت خود، به اسلام خود، به جمهورى‌اسلامى خود با تمام وجود دلبسته و علاقه‌مند است. شعار امسال را قرار داديم «توليد ملى»؛ دنباله‌اش توضيح داده شده: «حمايت از كار و سرمايه ايرانى» يعنى شما وقتى كالاى داخلى را مصرف می‌کنید، به كارگر ايرانى داريد كمك می‌کنید، اشتغال ايجاد می‌کنید، به سرمايه ايرانى هم داريد كمك می‌کنید، رشد و نمو ايجاد می‌کنید. اين فرهنگ غلطى است- كه متاسفانه در بخش‌هایى از ما حاكم است- كه مصنوعات خارجى را مصرف كنيم؛ اين به ضرر دنياى ماست، به ضرر پيشرفت ماست، به ضرر آينده ماست. همه مسؤوليت دارند؛ دولت هم مسؤوليت دارد، بايد از توليد ملى حمايت كند، توليد ملى را تقويت كند.
خوشبختانه «صندوق توسعه اقتصادى» در سياست‌ها تصويب شد؛ مجلس شورای اسلامى آن را قانون كرد. امروز يك ذخيره باارزشى در اختيار مسؤولان هست؛ می‌توانند اين را در اختيار توليد ملى بگذارند. بايد كار را تسهيل كنند؛ مجلس هم بايد همكارى كند، دولت هم باید همت كند؛ بتوانند به توليد ملى رونق بدهند. مردم هم - چه آن كه دارای سرمايه است، چه آن كه دارای قدرت كار است- باید با ايجاد اتقان، همكارى كنند. محصول داخلى را بايد مرغوب، باكيفيت و بادوام توليد كنيم. تا آنجایى كه بتوانيم، بايد قيمت تمام‌شده را ارزان تمام كنيم. اين كار، همكارى همه را مي‌طلبد. بخش‌هاى گوناگون دولتى بايد در اين زمينه همكارى كنند- چه بخش‌هاى پولى و مالى، چه بخش‌هاى ديگر اقتصادى- مجلس هم بايد همكارى كند تا بتوانند اين قضيه را در كشور ما تحقق ببخشند.
عمده، مردمند. شما بايد كالاى ايرانى بخواهيد. اين افتخار نيست؛ اين تفاخر غلطى است كه ما مارك‌هاى خارجى را در پوشاكمان، در وسایل منزلمان، در مبلمانمان، در امور روزمره‌مان، در خوراكى‌هامان ترجيح بدهيم به مارك‌هاى داخلى، در حالى كه توليد داخلى در خيلى از موارد بسيار بهتر است. من شنيدم پوشاك داخلى را كه در بعضى از شهرستان‌ها توليد می‌شود، مي‌برند مارك خارجى مي‌زنند، برمي‌گردانند! اگر همين جا بفروشند، ممكن است خريدار ايرانى رغبت نكند اما چون مارك فرانسوى دارد، خريدار ايرانى همان لباس را، همان كت و شلوار را، همان دوخت را انتخاب می‌کند؛ اين غلط است. توليد داخلى مهم است. ببينيد كارگر ايرانى چه توليد كرده است، سرمايه‌دار ايرانى چه سرمايه‌گذارى كرده است. در زمينه مصرف، عمده كار دست مردم است كه اين بخشى از اصلاح الگوى مصرف است كه من 2 سال قبل اينجا به ملت ايران عرض كردم و بخشى از جهاد اقتصادى است كه سال گذشته عرض كردم. توليد ملى مهم است؛ اين را بايد هدف قرار بدهند.
من يك توصيه هم در زمينه سياسى بكنم. عزيزان من! برادران! خواهران! در سراسر كشور، امروز ما احتياج داريم به اتحاد و يكپارچگى. بهانه‌هاى اختلاف زياد است. گاهى در يك قضيه‌ای سليقه يك نفر، دو نفر با هم يكسان نيست؛ اين نبايد بهانه اختلاف بشود. گاهى در كسى يك گرايشى هست، در ديگرى نيست؛ اين نبايد مايه اختلاف بشود. آرا، نظرات، همه محترمند. اختلاف در درون، منازعه در درون، موجب فشل می‌شود. قرآن به ما تعليم می‌دهد: «و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ريحكم».اگر منازعه كنيم، سر مسائل گوناگون- مسائل سياسى، مسائل اقتصادى، مسائل شخصيتى- دست‌به‌يقه شويم، دشمن ما جرى می‌شود. يك مقدار از جراتى كه دشمن در سال‌هاى گذشته پيدا كرد، به خاطر اختلافات بود. اميرالمومنين عليه الصلاهًْ والسلام به ما درس می‌دهد، مي‌فرمايد: «ليس من طلب الحقّ فاخطأه كمن طلب الباطل فأصابه». مخالفان دوجورند؛ يك مخالفى است كه دنبال حق است، او هم دنبال جمهورى‌اسلامى است، او هم دنبال انقلاب است، او هم دنبال دين و خداست، منتها راه را اشتباه كرده؛ با اين نبايد دشمنى كرد، اين فرق دارد با كسى كه در جهت غيرنظام اسلامى، با هدف معاندانه عليه نظام اسلامى حركت می‌کند. دل‌ها را به هم نرم كنيد، برخوردها را نسبت به يكديگر مهربانانه‌تر كنيد. اين رسانه‌هاى الكترونيكى و اينترنتى متاسفانه موجب شده است كه افراد بى‌محابا عليه يكديگر حرف بزنند، بد بگويند. بايد از طرف مسؤولان كشور برای اين هم يك جورى تدبير بشود ولى عمده اين است كه خود ما مردم، خودمان را مقيد كنيم به اخلاق اسلامى؛ خودمان را مقيد كنيم به قانون. حالا اين حرف من بهانه‌ای نشود برای اينكه يك عده‌ای بروند جوان‌هاى انقلابى را به عنوان جوان‌هاى تند مورد ملامت و شماتت قرار بدهند؛ نه، من همه جوان‌هاى غيور كشور را، جوان‌هاى مومن انقلابى كشور را، فرزندان خودم می‌دانم و پشت‌سر آنها قرار مي‌گيرم؛ من از جوانان انقلابى و مومن و غيور حمايت می‌کنم؛ منتها همه را توصيه می‌کنم به اينكه در رفتار خود، با اخلاق اسلامى رفتار كنند؛ قانون را مراعات كنند. همه بايد قانون را مراعات كنند. تجسم انقلاب در قانون جمهورى‌اسلامى است. مسؤولان كشور هم همين‌جور. هم دولت حريم مجلس را حفظ كند، هم مجلس حريم دولت و رئيس‌جمهور را حفظ كند؛ با هم باشند، در كنار هم باشند. اين معنايش اين نيست كه همه يك جور فكر كنند؛ معنايش اين است كه اگر 2 جور فكر می‌کنند، دست به گريبان نشوند. هر‌گونه مخالفت ما با يكديگر، هر‌گونه دعوا و نزاع ما با يكديگر، دشمنان را اميدوار می‌کند، خوشحال می‌کند. اميدوارم سال 1391 كه امروز شروع شد، جزو سال‌هاى پرنشاط و پركار و همراه با موفقيت و خوشبختى برای ملت ايران باشد.
پروردگارا! به محمد و آل‌محمد، جوانان عزيز ما، ملت عزيز ما را در صراط مستقيم ثابت‌قدم بدار. پروردگارا! دشمنان اين ملت را منكوب و مقهور بفرما. پروردگارا! اين ملت عزيز و مجاهد و مقاوم را به آرزوهاى بزرگش برسان. قلب مقدس ولى‌عصر(عج) را از ما راضى و خشنود كن؛ ما را مشمول دعاى آن بزرگوار قرار بده.
والسلام عليكم و رحمهًْ‌الله و بركاته