سعيد الهويي: میلان توانست ماشین گلزنی بارسا را متوقف کند. این تساوی بدون گل برای میلان ارزشمند بود و حالا بارسا در شرایط دشواری قرار گرفته است. شاید اگر روبینیو و زلاتان قدر موقعیت‌های نیمه اول را می‌دانستند، حالا بارسا و گوآردیولا به یاد حذف توسط اینتر و مورینیو می‌افتادند. این سوال که «چرا آلگری از این تساوی بدون گل خوشحال بود؟» را پیش از دیدار برگشت بررسی خواهيم کرد ولی اینکه ساختار تدافعی میلان چگونه توانست ماشین گلزنی بارسا را متوقف کند، سوال کلیدی دیدار رفت بود.
1- بارسا را با سیستم 3-3-4 می‌شناسیم ولی در 3 سال اخیر سیستم این تیم تغییراتی همراه با وفاداری به اصالت خود داشته است. تبدیل 3-3-4 در حمله به 3-4-3، تبدیل مثلث تهاجمی (خط حمله) به مثلثی با راس عقب (قرار گرفتن مسی در راس عقب مثلث تهاجمی) و استفاده از سیستم 3-4-3 در این فصل. نکته مهم در سیستم 3-3-4 بارسا، عدم وجود یک گوش راست کلاسیک است. مسی در سمت راست مثلث تهاجمی قرار دارد ولی کاملا متمایل به مرکز حرکت می‌کند. در واقع حربه اصلی بارسا، قرار دادن مسی «پا به توپ» در فضای بین خط میانی و دفاعی حریفان است. در این شرایط خط دفاع باید در حمله بارسا تاخیر ایجاد کند یعنی یکی از مدافعان (نزدیک‌ترین مدافع به مسی) به‌عنوان مدافع اول روی توپ مسی فشار بگذارد و سایر مدافعان به مرکز جمع شوند ولی مهارت مسی در حرکت پا به توپ در عرض و ضربات ناگهانی در کنار مهاجمانی که از کنار به داخل می‌زنند (ویا، پدرو، سانچس و اینیستا) به خط دفاع حریف فرصت مقابله نمی‌دهد. تغییر سیستم بارسا در فاز تهاجمی، نکته مهم دیگری است که باید بدانیم. سیستم پایه بارسا 3-3-4 است ولی زمانی که حملات این تیم شروع می‌شود، دنی آلوز یک خط به جلو حرکت می‌کند، مسی به داخل متمایل می‌شود و خط دفاع با 3 بازیکن سازماندهی می‌شود. می‌توان بعد از تغییر سیستم، چیدمان 3-4-3 بارسا را مشاهده کرد. اینکه چرا این تغییر سیستم اجرا می‌شود، نیازمند زمان مناسبی برای تحلیل است ولی این نکته لازم به یادآوری است که تغییر سیستم بارسا در فاز تهاجمی به شکلی اجرا می‌شود که شبکه‌ها (مثلث‌ها)ي در هم تنیده تیم برای حمایت در حملات (از جلو ، کنار و پشت) محسوس باشد تا در صورت تغییر مالکیت توپ به نفع حریف، بارسا بتواند در کوتاه‌ترین زمان و با بیشترین فشار، پرس توپ را در هر جای زمین اجرا کند. نکته قابل توجه اینکه بیشترین آمار دوندگی بارسا متعلق به بازیکنانی است که مبدا بیشترین خط همکاری هستند یعنی ژاوی و بوسکتس که کلیدی‌ترین بازیکنان در فاز تهاجمی و فاز تدافعی (پرس توپ) هستند.
2- تلاش آلگری برای مقابله با بارسا به یک جمله کلیدی ختم می‌شود: هیچگاه اجازه ندهید «مسی» پا به توپ در مقابل خط دفاع ما قرار بگیرد.
برای اجرای این دستور تاکتیکی:
- همیشه یک هافبک دفاعی جلوی خط دفاع قرار داشت.
- خط دفاع میلان بیش از حد معمول، شیفت به مرکز (جمع به مرکز) سازماندهی می‌شد.
فشار روی توپ مسی با بیشترین شدت و بعضا با خشونت اجرا می‌شد تا نتواند هیچ‌کدام از مهره‌های ساختار دفاعی میلان را از پیش رو بردارد.
آرایش لوزی میلان در خط میانی این فرصت را در اختیار این تیم قرار می‌داد که بتواند یک هافبک جلوی خط دفاع خود داشته باشد ولی بارسا می‌توانست راه‌حلی برای بیرون کشیدن هافبک دفاعی میلان داشته باشد: بازی در عرض برای دور کردن نوچرینو و سیدورف از آمبروزینی ولی میلان راه‌حلی برای مقابله داشت. سیستم میلان در دفاع از 2-1-3-4 به 1-2-3-4 تبدیل می‌شد. روبینیو در کنار بوآتنگ قرار می‌گرفت تا مدافعان اول تیم باشند و کانال کناری تا نیمه زمین برعهده آنها باشد. سیدورف و نوچرینو نزدیک به آمبروزینی قرار می‌گرفتند و در صورتی که توپ به کانال کناری در نیمه زمین میلان ارسال می‌شد، شیفت به این نیمه زمین در دستورکار قرار می‌گرفت. خط دفاع هم فاصله خود را با خط میانی کم می‌کرد البته بارسا در نیمه اول 3 مرتبه توانست از جلو بازی کردن خط دفاع میلان استفاده کند (مانند موقعیت سانچس که آنتونيني در آخرین لحظه با یک تکل مانع گلزنی بارسا شد) ولی حرکت منظم رو به جلوي میلان مانع از ایجاد مجدد این فضا و موقعیت برای بارسا شد.
شیفت به مرکز خط دفاع میلان می‌توانست فضای مناسبی برای بازیکنان بارسا در کانال کناری زمین ایجاد کند ولی تمرکز بارسا به عمق و عدم وجود مهارت فردی و تیمی برای ارسال از جناحین و استفاده از ارسال و البته عدم وجود برنامه برای دور زدن cut back (حرکت به داخل از کانال کناری و پاس رو به عقب) موجب شد میلان مشکل زیادی با فضای خالی اطراف باکس جریمه خود پیدا نکند.
3- بهترین بازیکن میلان، آمبروزینی بود. او دونده‌ترین و توپگیرترین بازیکن میلان بود. (10266 متر دوندگی، 5 خطا و 8 توپگیری از بازیکنان بارسا). آمبروزینی علاوه بر اینکه وظیفه داشت فضای جلوی خط دفاع میلان را پوشش دهد، در صورت صاحب توپ شدن هافبک‌های بارسا بعد از خارج شدن از زیر فشار پرس میلان در نیمه زمین حریف، پرس‌کننده اول توپ بود تا مانع چرخش هافبک‌های بارسا شود. خطا روی ژاوی که منجر به دریافت کارت زرد شد، نمونه‌ای از این وظیفه تاکتیکی بود.