روزگاری در سال 1994 میلان فابیو کاپلو از آن لعنتی‌های دوست‌داشتنی بود، همان‌هایی که تیم رویایی یوهان کرایوف را در فینال لیگ قهرمانان اروپا تحقیر کردند، کسی انتظارش را نداشت که فوتبال تدافعی روسونری‌های ایتالیا برابر توتال‌فوتبال تهاجمی اسپانیایی‌ها اینگونه به پیروزی دست پیدا کند. در آن سال‌ها میلان با ستاره‌ای به نام دژان ساویسویچ چنان بلایی بر سر بارسلونا آورد که تاریخ هرگز آن نتیجه 4 بر صفر را فراموش نمی‌کند، میلان با پیروزی در آن شب فینال، پنجمین عنوان قهرمانی‌اش در اروپا را جشن گرفت.
در اوایل دهه 90، فوتبال ایتالیا تحت سلطه میلان بود. فابیو کاپلو روی نیمکت روسونری‌ها به رکوردی دست پیدا کرده بود که آنها را تبدیل به تیمی بدون شکست در تاریخ کالچو کرده بود؛ 58 بازی بدون شکست، یک آمار فوق‌العاده و فتح 3 اسکودتو در طول سال‌های 1992 تا 1994. در همان سال‌ها بود که توفیق حضور در فینال لیگ قهرمانان فصل 94-1993 نصیب آنها شد، تقابل پسران کاپلو با تفکرات یوهان کرایوف که بارسا را به اولین تیم رویایی باشگاه کاتالان‌ها تبدیل کرده بود در نوع خودش از آن نبردهای تاریخی بود.
کاپلو از میلان یک دیوار دفاعی صوتی ساخته بود که مقابل حمله‌های برق‌آسا توان مقابله را داشت. البته فابیو کاپلو به دلیل محرومیت فرانکو باره‌سی و الساندرو کاستاکورتا چیدمان دفاعی‌اش به هم ریخته بود ولی او استاد بازسازی دیگر بازیکنانش بود، او معروف بود به اینکه پسرانش می‌توانند «چنگ و دندان‌شان» را به خوبی به حریف نشان دهند. فابیو خودش درباره آن زمان می‌گوید: «ما 2 بازیکن خط دفاعی‌مان را از دست داده بودیم و من باید 2 مدافع جدید جایگزین آنها می‌کردم. این مساله با تغییر تاکتیکی هم همراه بود».
البته میلان در خط حمله نیز شرایط اسفناکی داشت؛ آنها شاه‌ماهی‌ای به نام مارکو فان‌باستن را در اختیار داشتند، گران‌ترین مهاجم تاریخ آن زمان فوتبال اروپا، مرد 13 میلیون پوندی که به خاطر مصدومیت بیرون مانده بود. جایگزین‌های مارکو مردانی از قبیل فلورین رادوسیو، ژان پیر پاپن و بریان لادروپ بودند و در خط هافبک و دفاع نیز امید کاپلو به مارسل دسایی، بوبان و دژان ساویسویچ بود. در مقابل بارسا با زوج طلایی استوویچکوف و روماریو مقابل پائولو مالدینی جوان که به عنوان دفاع میانی بازی می‌کرد قرار گرفته بود. در همان سال آلساندرو بوچی عنوان کرد: «یوهان کرایوف خودش را از قبل فاتح فینال می‌داند، او قاب قهرمانی را قبل از نبرد برای خودش تصور کرده بود». درست در همین جا بود که کاپلو نشان داد چگونه مرد شرایط خاص است، او تصمیم گرفت از ساویسویچ و بوبان استفاده کند، زوج «بالکانی»ها! این اعتماد مرد ایتالیایی به ساویسویچ کارساز شد و این مهاجم یوگسلاوتبار با ضربه‌ای چیپ دروازه سوبی‌سارتا را تهدید کرد! ماسارو زننده دومین گل بود و ساویسویچ و مارسل دسایی نیز گل‌های سوم و چهارم را به ثمر رساندند. کاتالان‌ها بعد از گل دوم در شوک فرو رفتند، نیمه اول وقتی تمام شد کسی فکرش را نمی‌کرد شاگردان کرایوف با 2 گل در 45 دقیقه اول شکست بخورند. درست چند دقیقه از شروع نیمه دوم گذشته بود که ساویسویچ خیلی راحت توانست میگوئل آنخل نادال (عموی رافائل نادال، تنیسور معروف اسپانیایی) را جا بگذارد و گل سوم را به ثمر رساند!
بارسا در آن بازی به بهترین شکل ممکن شکست خورد تا برگی جاودانه در تاریخ فوتبال اروپا رقم بخورد.