بسم الله الرحمن الرحیم
«جنگ برای صدام، فتح ایران نشد اما برای من شهادت داشت.» این آخرین جمله شهید محمدحسین شریعتی در این دنیا بود. قبل از این جمله داشت می‌خندید، هنگام این جمله داشت می‌خندید، بعد از این جمله هم داشت می‌خندید که به شهادت رسید. شهدا آنقدر در خلوت خود گریه کرده‌اند که با خنده رفتن، حقشان باشد! آنهم کجا؟!... شرق ابوالخصیب، اوج کربلای 5، زمستان 65.
***
فتنه ۸۸ خود خود خود جبهه بود اما در عوض «جنگ دوست‌داشتنی»، من هم می‌توانستم اسم این کتاب طنز را «فتنه دوست‌داشتنی» بگذارم؟! فتنه که دوست‌داشتنی نمی‌شود، هر چند خود خود خود جبهه باشد... و این تمام مظلومیت نسل مرا می‌رساند! نسلی که در فتنه ۸۸ مردانه جنگید اما نمی‌تواند و نباید فتنه را دوست داشته باشد! با همه این تفاصیل نمی‌دانم من چرا فتنه را و مشخصا فتنه ۸۸ را دوست دارم؟!… شاید به این دلیل واضح که: «فتنه برای آمریکا و اسرائیل، براندازی نداشت، لیکن در ضمیر نسل پاک من، بذرهای فراوانی کاشت که بذر شهادت، یکی‌اش بود.» و دقیقا به همین خاطر گاهی دلم برای فتنه ۸۸ یا بهتر بگویم قصه 80 و اشک تنگ می‌شود. غمش تلخ بود، خنده‌هایش تلخ‌تر، روزهایش عجیب، شب‌هایش غریب، رازهایش سر به‌مهر و پیچیده و تو در تو. فتنه بود دیگر! گاهی جنگ، هر جنگی با همه عظمتش، پیش فتنه، کم می‌آورد و کوچک می‌شود. چه اینکه جنگ را راحت و آسوده می‌توان دوست داشت اما فتنه را سخت و فرسوده! مگر با کلمات بازی کنی و دل مخاطب را راضی کنی!
***
در جهان، سخت‌تر از کار در معدن، به طنز کشیدن فتنه‌ای است که اصولا با تنها چیزی که میانه ندارد، خنده است اما بهار ۹۱ در قطعه ۲۶ بهشت زهرای تهران، مادر شهید حسین غلام‌کبیری هنوز در چشمانش قطرات اشک، خشک نشده بود که به من گفت: فتنه برای سران فتنه، براندازی نشد ولی برای جگرگوشه ۱۸ ساله من، شهادت داشت.
***
اعتراف می‌کنم اگر کمی تخس‌تر از این بودم، اسم این مجموعه طنز را می‌گذاشتم «فتنه دوست‌داشتنی»! آنجا که «آر. کیو ۸۸» برخلاف «RQ170» اتفاقا طیاره بی‌سرنشین نبود! خلبان «آر. کیو ۸۸» آقای اوباما بود. کمک خلبان این طیاره غول پیکر، هیلاری کلینتون بود؛ زن بیلی که هرگز دوست ندارم، «خانم» صدایش کنم! دیگر چه بگویم از «آر. کیو ۸۸» که برج مراقبتش در تل‌آویو بود، هزینه سوختش را ملت بدبخت آمریکا می‌دادند؛ آنجا که به کاخ سفید، مالیات می‌دادند اما سر از جیب سران فتنه درمی‌آورد! سران فتنه‌ای که بعضا با امام در طیاره پاریس- تهران بودند اما دست آخر، سرنشینان «آر. کیو ۸۸» شدند! آقازاده‌ها از «م. ه» بگیر تا «ف. ه» جملگی در این طیاره نشسته بودند و آمده بودند کار ناتمام «بعثی‌ها» را «بعضی‌ها» انجام دهند؛ به اسم خط امام! به اسم خمینی! به اسم انقلاب اسلامی! به اسم مردم! حتی به اسم الله‌اکبر! بعید می‌دانم حاج‌حسین خرازی در شرق ابوالخصیب، این چیزها را دیده باشد. آنجا «کانال پرورش ماهی» بود اما اینجا رسما داشتند «گرگ» پرورش می‌دادند؛
«گرگ سوروس» شده بود معلم انقلاب مخملی در طبقه دوم طیاره‌ای به نام «آر. کیو ۸۸» که همه چیز داشت اما خدا نداشت! و چون خدا نداشت، نسل من در یوم‌الله ۹ دی، این طیاره را همچین قشنگ بر زمین خیابان انقلاب نشاند که باید می‌بودی و می‌دیدی. بودی و دیدی! بودی و دیدی که «آر. کیو ۸۸» را ما خیلی زودتر از «RQ170» به اسارت خود درآوردیم! چون ما خدا داشتیم و خدا داریم و رهبری داشتیم و داریم که فقط می‌گوید: «خدا». خدا بخواهد، خرمشهر که آزاد می‌شود، هیچ! فتنه هم «دوست داشتنی» می‌شود! و مگر نشد؟! مگر «آرای باطله» نبود؟! مگر «کلا به شما که عرض می‌کنم» نبود؟! مگر خنده، غم نداشت، و غم، شیرین نبود؟! مگر راست راست راه نمی‌رفتند و «پیتزا پپرونی» نمی‌خوردند سوژه‌های پروژه شهیدسازی؟! مگر فلانی، دانشمند برگزیده «فارین پالیسی» نشد که قبلا گفته بود: چون فلانی، داماد فلانجاست، پس اهالی بهمان جا به همسر من رای دادند؟! مگر ساندویچ‌فروشی ندارد خیابان انقلاب اسلامی؟! و مگر تو الان، داری نمی‌خندی؟!
***
سرنشینان «آر. کیو ۸۸» گمان کرده بودند خدا مرده است! پس از نردبان الله‌اکبر بالا رفتند اما به جای خدا، به ملک عبدالله رسیدند! الله کجا و علی عبدالله صالح و ملک عبدالله کجا؟! خدا اما نه فقط نمرده بود بلکه دست خدا بر سر ما هیچ کجا مثل فتنه ۸۸ این همه ملموس نبود. گویی خدا بغل کرده بود انقلاب اسلامی ۳۰۰ هزار شهید را. ما در آغوش خدا چندان هم کار سختی نداشتیم! کشتی ما گر چه مجروح بود، «کشتی نوح» بود. ناخدای ما «باخدا» بود. ۸۸ هم سال خدا بود. خامنه‌ای هم «روح خدا» بود.
***
«آر. کیو ۸۸» منتخبی است از طنزنوشته‌های من در ستون «روزخند» روزنامه «وطن امروز» که باز هم اگر لازم شود علیه فتنه می‌ایستد اما هیچ وقت لازم نمی‌شود «جبهه انقلاب اسلامی» را حتی به «جبهه‌های محترم انقلاب اسلامی» بفروشد. جبهه یکی، جنگ هم یکی! مجموعه پیش رو به عمد، ۲ سالی بعد از فتنه ۸۸ «کتاب» شد، چون «خواندن تاریخ»، عبرت‌آموزتر از «نوشیدن حال» است! آنچه در صفحات بعدی این تالیف، تورق خواهید کرد، به عبارتی روزشمار فتنه است به زبان طنز. قبول دارم مرز میان حق و باطل، باریک است و ایضا میان طنز و هجو و فحش اما این اثر در «خط مقدم ۸ ماه دفاع مقدس» نگاشته شده، در ستون روزنامه‌ای که به‌روز بود و مجال چندانی برای ویرایش نبود. فتنه در اوج بود. رسما جنگ بود! حجم آتش بالا بود، که گاهی تیر قلم به خودی می‌گرفت! این کتاب، نقدی است همراه با نیش و نوش به اصحاب سیاست اما فقط در مقطع فتنه ۸۸ که حسن تاریخ اصلا به همین گردش روزگار است.
***
«آر. کیو ۸۸» را تقدیم می‌کنم به همه دوستان عزیزم در وبلاگ «قطعه ۲۶» که همسنگران مهربان قلم من بوده‌اند در فضای سایبر که آنقدرها هم مجازی‌تر از دنیای بیرون نیست. از «مبصر محترم» گرفته تا دیگر بچه‌ها، این کتاب، سهم ایشان است. به رسم ادب باید تشکر کنم از سردبیر محترم روزنامه «وطن‌امروز» رضا شکیبایی، دوست خوبم که اگر نبود همراهی و هم‌آهی او با این قلم گستاخ، سوتی‌های این «سوتک صادقانه» سر به آسمان می‌سایید. همچنین از مرکز اسناد انقلاب اسلامی، روح‌الله حسینیان عزیز و نیز معاونت انتشارات این مرکز بویژه مهدی رمضانی مهربان بابت همه همکاری‌ها ممنونم. دست آخر می‌ماند بوسیدن دست استادم حسین صفارهرندی، اگر که پروانه‌ای از پیله کرم فتنه، متولد شده است!