مرتضی رضایی: حجاب، متانت و از همه مهم‌تر وطن. اینها دلایل مهمی هستند که اجازه نداد تا مریم طوسی پس از مدال طلایی که در آسیا آورد تبعه کشورهای خلیج‌نشین شود. حتی پیشنهاد یک میلیون دلاری نماینده یکی از شیوخ عرب هم موجب نشد تا مریم وسوسه شود و به خاطر پول ورزش حرفه‌ای‌اش را در این کشورها ادامه بدهد: «مهم برای من ایران است، نه پول. من با حجاب دویدنم هیچ مشکلی ندارم و افتخار می‌کنم که با لباسی کاملا پوشیده برای ایران مدال می‌آورم». او این حرف را از ته قلبش می‌زند. وقتی نام ایران را به زبان می‌آورد و از غروری که برای نخستین‌بار با نواختن مارش سرود جمهوری اسلامی در بالای سکوی قهرمانی گلویش را فشار می‌داد حرف می‌زند کاملا می‌شود فهمید که بدون اغراق سخن می‌گوید. طوسی به دست آوردن افتخار برای ایران را با هیچ چیز عوض نکرده است، با مشکلات دست و پنجه نرم کرده و دارد تمام تلاشش را می‌کند تا اگر خدا خواست المپیکی شود و پرچم ایران را در آن مسابقات مهم به اهتزار درآورد. او اهداف بزرگی در سرش دارد که قول همه آنها را به مردم ایران داده، فقط یک خواسته کوچک هم از مسؤولان ورزش ایران دارد: «از آنها می‌خواهم دختران ورزشکار را بیشتر حمایت کنند». او که حالا رکورد‌دار بانوان دونده در ایران است از رکوردهایی که شکسته حرف می‌زند. رکوردهایی که مهم‌ترین آن در اختیار شادروان توران شاپوری بود: «خدا ایشان را بیامرزد اما وقتی رکوردشان را شکستم ناراحت شده بودند. زیاد گیر می‌دادند اما همین گیر دادن‌ها برای من انگیزه شد. اوایل که من
دو و میدانی را به صورت جدی شروع کردم یک مسابقه داخل سالن برگزار کردند که مربوط می‌شد به مسابقات دهه‌فجر. از این مسابقات نفرات را انتخاب می‌کردند برای مسابقات 4 در 400 متر. دونده‌های بزرگی مثل لیلا ابراهیمی که الگوی من بود در آن مسابقه قرار بود شرکت کنند. همیشه آرزوی من این بود که در دسته‌های قوی شرکت کنم و مسابقه بدهم. من کلی ذوق و شوق داشتم که دارم با یک تیم، متشکل از نفرات قوی مسابقه می‌دهم. وقتی همه در استارت نشسته بودیم خانم شادپور (خدا ایشان را بیامرزد) آمد و گفت: «همه بلند بشید!» تعجب کرده بودیم. گفت: «این طوسی کیه که شما گذاشتید اینجا، بیا بیرون». من را از سر خط آورد بیرون و یک نفر دیگر را به جای من گذاشت در نقطه استارت. آن دختر مدام می‌گفت من نمی‌خواهم مسابقه بدهم و خسته هستم اما به هر حال او مسابقه داد و همه‌چیز تمام شد. من همان روز آمدم خانه و روی آینه اتاقم نوشتم که هم رکورد‌های خانم شادپور و هم رکورد 4 در 400 متر را تا سال آینده می‌شکنم. واقعا تمرین کردم و توانستم به اینجا برسم. کسی من را اذیت کند سعی می‌کنم بهتر کار کنم تا دیگر نتواند من را اذیت کند». حجاب، معقوله‌ای که برای طوسی اهمیت زیادی دارد. چند وقت پیش یکی از شبکه‌های خارجی گزارشی از وضع بانوان ورزشکار در ایران را نشان داد. آنها سعی می‌کردند با نشان دادن حجاب، آن‌را مانعی برای موفقیت‌های بانوان عنوان کنند. طوسی در این باره هم حرف می‌زند: «نمی‌گویم لباس‌ها تاثیری در ورزش کردن ندارد اما مانع این نمی‌شود که من به هدفم نرسم و مدال نیاورم. کمی سخت‌تره، اما واقعا شدنی است. یک چیز را هم به شما بگویم کسی مرا مجبور نمی‌کند که لباس‌های گشاد بپوشم. من خودم علاقه دارم که این لباس‌ها را بر تن کنم. خودم دوست دارم لباس ایران را بپوشم و با این لباس برای کشورم مدال بیاورم. من در یکی از مسابقات با ورزشکاران حرف می‌زدم. آنها به من می‌گفتند با همین لباس‌ها می‌خواهی بدوی؟ می‌پرسیدن که سخت نیست؟ من هم گفتم نه و مشکلی با حجابم ندارم. آنها به من گفتند که تو قهرمانی نه ما. می‌گفتند حتی اگر ما در مسابقه اول شویم قهرمان نیستیم و قهرمانی متعلق به تو است. آنها حتی نمی‌توانند تصور این را بکنند که من چرا و به چه دلیلی با این لباس‌ها می‌دوم. در مسابقات به من احترام زیادی می‌گذارند». اما حرف‌های پایانی طوسی، آنجا که او درباره پیشنهاد‌های خارجی‌اش حرف می‌زند: «من در همین مسابقات آسیایی که طلا گرفتم از چند کشور عربی پیشنهاد داشتم. کسی باورش نمی‌شد که من بتوانم طلا بگیرم. همه آنها به من تبریک می‌گفتند و البته پیشنهاد هم می‌دادند که در کشور آنها بدوم. طلا برای آنها اهمیت زیادی دارد و به من گفتند که بیشتر از ایران به تو پول می‌دهیم. من یک ایرانی هستم، واقعا وقتی که بالای سکو رفتم و پرچم کشورم را دیدم که دارد بالا می‌رود افتخار کردم و گفتم حاضر نیستم که ایران را با هیچ چیزی عوض کنم».