خداداد را در تمام این سال‌ها اینگونه شناخته‌ایم؛ صادق، رک، بی‌پروا و بدون سیاست. اتفاقا خودش هم بارها گفته اگر اهل سیاسی‌بازی بود الان بالای 200 بازی ملی داشت و سکاندار بهترین تیم‌ها بود. او با اینکه تعداد بازی‌های ملی‌اش کمتر از خیلی‌هاست اما بعید است به شهری پا بگذارد و در دایره تنگ هواخواهانش اسیر نشود. این را تمام کسانی که با او در سفرها همراه بوده‌اند تصدیق می‌کنند و البته خاطره‌ها نقل می‌کنند. او محبوب است چون نه سیاسی‌کاری بلد است و نه اهل زد و بند است، او همان است که می‌بینیم، با خصوصیاتی که در این سال‌ها در کمتر بازیکن و سرمربی سراغ داشته‌ایم. این خصوصیت‌ها البته موجب شده بارها از اطرافیانش ضربه بخورد چون گمانه‌اش درباره طرف مقابل هم همین است که همه چون خودش، همانی را می‌گویند که در ذهن و قلبشان است. غافل از اینکه دنیای فوتبال با سیاست، پیوندی عمیق یافته و حالا حتی در پس فریادی کوتاه از روی سکوها هم باید دنبال آبسترکسیونی و استیضاحی بود. خداداد ولی هنوز با دلی پاک نیمه پر لیوان را می‌بیند و سرش خیلی در ناپاکی‌ها و زد و بند‌ها نیست که اگر بود پیامک دادن به مدیران را بلد بود و استاد نوشتن پیام‌های تبریک و تسلیت آنچنانی بود و تن به هر موضوعي در انتخابات و جناح‌بندی‌های سیاسی می‌داد که اگر بود برای دفاع کردن از حق بازیکن و تیمش از کوره در‌نمی‌رفت و خودش را با کمیته انضباطی درگیر نمی‌کرد. خداداد اگر همانطور که دریبل زدن را آموخته بود بازی با سکوها، لیدرها و دلال‌ها را می‌آموخت امروز اسیر دستان پشت پرده اطرافیانش در انتهای فصل نمی‌شد و دلخوش به مصاحبه‌های پر‌نیرنگ نبود. آنچه روز پنجشنبه در استادیوم تختی مشهد حادث شد با آن حجم بالا و شگفت‌انگیز بعید است خودجوش باشد و بدون خط. راستی چه کسی باورش می‌شود که تماشاگران در چشم برهم‌زدنی دور هم جمع شوند و بدون توجه به بازی، نام میثاقیان را فریاد بزنند؟ بحث میثاقیان نیست او کارنامه‌اش آنقدر اغوا‌کننده است که هر مدیری را وسوسه می‌کند. او مال این شهر است و حیف است که از پتانسیل بالایش استفاده نشود. مالک و مدیران ابومسلم نشان داده‌اند دل بریدن و غلتیدن در آغوش دیگری را خوب بلدند. هنوز خالی کردن زیر پای حنطه را از یاد نبرده‌ایم؛ آنجا که پس از پیروز شدن در جنگ با عباسی حاضر نشدند ضمانت حنطه را در سازمان لیگ کنند و او را در طرفه‌العینی کنار گذاشتند. حالا هم اما باز داستان همین است. تب میثاقیان پس از موفقیت در صعودی دیگر همه کشور را فراگرفته و آنها از ترس رفتن میثاقیان به تیم‌های رقیب بدشان نمی‌آید که او را به تیمشان بیاورند تا... . اتفاقا میثاقیان را هم می‌شناسیم. او هم البته آدمی نیست که خواسته باشد برای سکوها خرج کند، چه او کارنامه‌ای دارد که اگر روی هر سکویی بگذارد آن‌را منفجر می‌کند. پس آتشفشان عجیب پنجشنبه عصر سکوها در مشهد را نه میثاقیان و نه هواداران واقعی که آنهایی که حالا خداداد را ابزاری برنده برای اهدافشان نمی‌بینند و حاضر نیستند پای او بایستند فرماندهی کرده بودند. سیاست است دیگر و رسیدن به هدف به هر وسیله‌ای. چه می‌شود کرد این روزها در این شهر خوشبینی تحفه نایابی است که با تمام تلاشمان نمی‌توانیم آن‌را لمس کنیم بویژه که عباسی هم دارد برای خرید امتیاز لیگ یکی مذاکره می‌کند و اتفاقا به نتایج خوبی هم رسیده است. چه کسی نمی‌داند که رابطه عباسی با میثاقیان چقدر محکم است؟ او ابزار مشروعیت خوبی است (نیست؟) اگر نظر‌سنجی برای انتخاب سرمربی آینده ابومسلم در روزهای آینده هم برگزار شد، تعجب نکنید.