چلسی و بارسا؛ آبی‌های لندن که تاریخ نوین‌شان با دلارهای نفتی و بی‌حساب و کتاب آبراموویچ آغاز شده است، می‌گویند جنبه انتقامی دارد. آنها هنور خاطره تلخ حذف شدن مقابل بارسا را در یاد دارند؛ همان گل معروف اینیستا در پیکاری که داور دست‌کم یکی، دو پنالتی محرز را برای میزبان نگرفت. با این وجود امروز چه کسی است که با صراحت بگوید آن چلسی از آن بارسا محق‌تر بود؟
چون بارسا از هر حیث تیم بزرگ‌تری از چلسی «بوده و است» و تعداد قهرمانی‌شان در اروپا قابل قیاس با هم نیست (چلسی هرگز رنگ جام لیگ قهرمانان را ندیده است). همواره اشتباهات داوری علیه تیم کوچک‌تر بزرگنمایی می‌شود. در همان دیدار نیمه‌نهایی سال 2009 در دیدار رفت که در نوکمپ برگزار شد داور به راحتی یک پنالتی بارسا را نادیده گرفت اما چون بارسا «بزرگ‌تر» بود، چون بارسا مدعی‌تر بود و احتمال پیروزی این تیم در استمفوردبریج بیشتر می‌رفت، کسی روی اشتباهات بازی رفت مانور نداد و در عوض هنوز طرفداران چلسی اشتباهات داور نروژی را در یاد دارند، چرا؟ چون آبی‌های لندن هرگز رنگ هیچ جام معتبری را در اروپا ندیده‌اند و آن زمان که در یک قدمی بزرگ‌ترین آرزوی زندگی‌شان بودند یک داور و مهم‌تر از آن شوت اینیستا، تاریخ را برایشان به صورت دیگری رقم زد. اما در این سو زندگی برای طرفداران بارسا به گونه دیگری است. اگر از همه تاریخ فاکتور بگیریم و همین بارسای گوآردیولا را حساب کنیم آنها افتخاری نیست که کسب نکرده باشند؛ از پیروزی‌های پرتعداد مقابل رئال در برنابئو بگیرید تا فتح دوگانه لیگ قهرمانان، سوپرجام قاره و جام باشگاه‌های جهان. بنابراین آنچه امروز بارسا به دنبال آن است تفاوت اساسی دارد با خواسته چلسی و هواداران این تیم. شاید رسیدن به فینال برای آبی‌های لندن خودش یک افتخار بزرگ باشد اما بارسا آمده تا نخستین تیمی باشد که در شمایل جدید لیگ قهرمانان از عنوان قهرمانی‌اش دفاع می‌کند، از این رو فشار بر مردان کاتالان بیشتر از رقیب است.
تاکتیک تغییر سرمربی
روش آبراموویچ مشخص است؛ او آرزوی قهرمانی در اروپا را از همان روز اول در سر می‌پروراند و هر وقت احساس کرده مربی تیمش قادر به کسب این مهم نیست به راحتی از او گذشته است و در این بین ژوزه مورینیو بزرگ‌ترین قربانی‌اش بود. تساوی خانگی مقابل نماینده نروژ کافی بود تا مورینیو جایش را به آورام گرانت بدهد. این سناریو برای اسکولاری بزرگ هم پیش آمد و گاس هیدینک جایش را گرفت و حالا دی‌ماتئو جانشین ویلاس بوآس شده است. چرا که بوآس پرتغالی پس از شکست 3 بر یک در خانه ناپولی این دغدغه را برای رومن به وجود آورد که شاید چلسی نتواند در بازی برگشت از سد مردان سیسیلی بگذرد. نکته جالب اینکه در هر
3 تغییر (دست‌کم در اروپا) چلسی متحول شده است؛ بار نخست به فینال لوژنیکی رسید و مقابل منچستر در ضربات پنالتی جام را از کف داد، بار دوم هیدینک در یک قدمی فینال بازی را به بارسا باخت و حالا چلسی دی‌ماتئو کوبنده‌تر از هر زمان دیگری بازی می‌کند. آنها همین آغاز هفته توانستند با یک پیروزی درخشان 5 بر یک از سد تاتنهام بگذرند و این یعنی اعلام آمادگی‌شان برای بازی با بارسا. اگر به هر ترتیبی چلسی بتواند از سد بارسا بگذرد و پا به آلیانس آره‌‌نا بگذارد آن وقت دی‌ماتئو همان کاری را کرده که آورام گرانت با تیم مورینیو کرد. 2 مربی پرتغالی از چلسی اخراج شدند و جانشینان آنها تیم را به فینال چمپیونز رساندند. اگر چلسی پایش را به فینال بگذارد شک نکنید آبراموویچ تاکتیک تغییر سرمربی را تا روزی که در لندن است ادامه خواهد داد. شاید با این روش هرگز به قهرمانی لیگ برتر نرسد اما گویا این شوک برای قهرمانی در اروپا کفایت می‌کند.
روزهای پرفشار برای پسران پپ
برخلاف چلسی که دیگر هیچ امیدی برای قهرمانی در لیگ جزیره ندارد وضعیت بارسا متفاوت است؛ آنها یک باکس فوق‌العاده حساس و فشرده را پیش رو دارند. پسران پپ در عرض 7 روز سرنوشت‌شان رقم می‌خورد؛ ابتدا باید مقابل چلسی در استمفوردبریج صف‌آرایی کنند سپس روز شنبه در نوکمپ پذیرای رئال هستند که نتیجه این بازی می‌تواند تکلیف قهرمان اسپانیا را مشخص کند و سپس روز سه‌شنبه آینده بازی برگشت مقابل چلسی. بنابراین گوآردیولا مجبور به مهندسی انرژی تیمش است. از این رو قطعا بارسا در دیدار امشب (چهارشنبه) همان‌گونه بازی «نمی‌کند» که 3 هفته قبل برابر میلان در سن‌سیرو بازی کرد. معقولانه آن است تمام توان خود را بگذارند برای بازی برگشت که آخرین بازی در باکس فشرده‌شان است. با این وجود و با توجه به نوع بازی چلسی و فلسفه ساختاری بارسا انتظار می‌رود بخش اعظمی از بازی در استمفوردبریج در دستان بازیکنان میهمان باشد. چلسی در بازی‌های گذشته نشان داده از 2 راه به بارسا بیشترین گل را زده است؛ استفاده از توپ‌های مستقیم پشت مدافعان و فرار دروگبا و شاید فرناندو تورس و سپس استفاده از ضربات ایستگاهی. میانگین قد بازیکنان چلسی بیشتر از همتایان‌شان در بارساست و این می‌تواند به منزله تزلزل دروازه بارسا روی ضربات ایستگاهی بویژه کرنر باشد.