درست 20 آوریل بود که در ورزشگاه «مستایا» روح متحدی در کالبد پسران مورینو دمیده شد تا نخستین شکست کاتالان‌ها در این چند فصل اخیر ال‌کلاسیکو در قامت کوپا دل ری رقم بخورد. صبح جمعه روزنامه مارکا چاپ مادرید مطلب اول خود را به این عنوان اختصاص داده بود؛ «روح مستایا». مطلب این گزارش درباره چگونگی پیروزی رئال در شب کوپا دل‌ری بود و به این نکته سخت اشاره می‌کرد که اگر قرار باشد پسران مورینیو پایشان به چمن‌های نوکمپ باز شود باید همان روح متحدی که در مستایا داشتند را بار دیگر به تصویر بکشند. ال‌کلاسیکویی که بار دیگر به لطف تاریخ نبردهای این 2 تیم امشب شاهد آن هستیم از چند جهت حیاتی است. اول اینکه هر2 تیم خسته و زخم‌خورده بازی‌های لیگ قهرمانان بودند، مورینیو بدون هیچ توصیفی این آخرین فرصتی است که برای اثبات توانایی‌هایش به هواداران رئال دارد، نبرد در نوکمپ از آن قسم جنگ‌هایی است که اگر او بتواند از آن سربلند بیرون آید انگار از میان توده‌ای از آتش، سلامت بیرون آمده و بدون هیچ توصیفی عمر ماندگاری او در برنابئو و مهر تاییدش به دست تیفوسی‌های مادرید به بازی امشب بستگی دارد. در همان بازی با بایرن نیز مشخص بود تمام تمرکز آقای خاص به نبرد ال‌کلاسیکو دوخته شده و تعویض‌ها و نحوه مهره‌چینی‌اش مقابل «اف‌سی هالیوودی‌ها» نمایانگر ذهن آشفته «مو» بود. رئال‌مادرید به هیچ‌وجه نتوانست آن بازی را که در لالیگا به نمایش می‌گذارد برابر تیمی همانند بایرن که گرایش دفاعی دارد انجام دهد. عقیم ماندن 4 ضلعی تهاجمی رئال (رونالدو- اوزیل- دی‌ماریا- بنزما) که تنها تا دقیقه 30 به فرامین تاکتیکی و پرس کردن از یک سوم دفاعی حریف عمل کرد گویای این واقعیت است، همان مساله‌ای که نشان می‌دهد بازیکنان رئال نمی‌توانند مقابل تیم‌های فیزیکی 90 دقیقه تمام از این روش استفاده کنند. حضور کونترائو در چپ و آربلوآ در راست وزن هجومی رئال را کم کرده بود، این 2دفاع کناری به هیچ عنوان نمی‌توانند در طرح‌های هجومی به اندازه نفوذهایی که مارسلو و راموس (بازیکنانی که به عنوان بازیکنان ثابت در دفاع چپ و راست در بازی‌های قبلی حضور داشتند) انجام می‌دادند مثمرثمر باشند. چابی آلونسو و خدیرا نیز هرگز نتوانستند توپ‌رسانی مناسبی به خط حمله رئال داشته باشند.
خستگی، خستگی، خستگی
از سوی دیگر بارسلونا در استمفوردبریج به مرز جان‌کندن رسید، پسران پپ در آن زمین باران زده لندن هر چه زدند به در بسته خورد و دفاع منطقی چلسی و پرس مناسب و گرفتن فضاهای خالی از بارسا موجب شد تا خستگی مفرط در ساق‌های ستاره‌های بارسا دیده شود. عجیب‌ترین موضوعی که در این بازی دیده می‌شد این بود که خط پرس بارسا تا یک سوم میانی حریف پیش می‌رفت و جالب اینجا بود که پویول تا این منطقه پیش رفته بود. بارسلونا به خاطر حضور فابرگاس در زمین و نحوه چیدمان خط میانی که بیشتر شبیه الماسی 4 ضلعی شده بود یکی دیگر از ایراداتی بود که به بارسا اجازه نمی‌داد از پاس‌های قطری کانال به کانال استفاده کند. از سوی دیگر دنی آلوس در برگشت‌ها و کارهای دفاعی نشان داد که مهره قابل اطمینانی نیست و هر زمانی که بال‌های کناری چلسی نفوذ می‌کردند فضای خالی پشت او کاملا باز بود، آدریانو نیز به هیچ‌وجه نتوانست در دفاع 3 نفره از عهده شیفت کردن با دروگبا بر بیاد. گوآردیولا به خوبی از خستگی بازیکنانش آگاهی دارد و می‌داند آنقدر‌ها هم روی نیمکت بازیکن جایگزین ندارد که بخواهد دست به ریسک بزند. شاید امشب پپ بخواهد به یک تساوی رضایت دهد و بیشتر انرژی بازیکنانش را برای بازی با چلسی کنار بگذارد. برای این مساله امکان حضور سیدو کیتا، پدرو و ژرارد پیکه بیشتر می‌شود و شاید پپ باز هم به همان روش
3-3-4 همیشگی عقب‌گرد کند.
حماقت نکن
همیشه در این چند فصل موضوعی آزار‌دهنده موجب خراب شدن ال‌کلاسیکو شده و آن رقابت میان مسی و کریس رونالدو است. یکی از ستون‌نویس‌های روزنامه ال‌موندو در ستون اختصاصی‌اش نوشته بود بازیکنان رئال از جمله رونالدو زمانی که باید برای ال‌کلاسیکو آماده شوند آنقدر دچار استرس ناشی از پیروز شدن می‌شوند که وظایف گروهی‌شان را فراموش می‌کنند. این همان پاشنه آشیلی است که متاسفانه باید گفت خود مورینیو بارها به آن دامن زده و عدم کنترل عصبی بازیکنان رئال در طول 90 دقیقه موجب شده تا آنها نتوانند بازی عادی‌شان را به نمایش بگذارند. بارسا نیز از این مساله به سود خود استفاده می‌کند. امشب اگر قرار باشد رونالدو درگیر رقابتش با مسی شود باز هم رئال از پس بارسا برنخواهد آمد. تنها دلیل این استدلال این است که رونالدو در راس نقطه اتکای رئال قرار گرفته و زمانی که ستاره پرتغالی از لحاظ فکری در آرامش باشد مورینیو می‌تواند به پیروز شدن بر بارسا حساب کند.