تا چند بازی پیش هم که اختلاف 10 امتیاز بود مورینیو کم و بیش مصاحبه می‌کرد اما مورینیو باهوش‌تر از آن بود که دوباره به این دام بیفتد. مصاحبه تحریم شد و رئال آماده بازی بزرگ.
مورینیو حتی اگر ال‌کلاسیکو را می‌باخت باز چیزی از دست نداده بود. اختلاف کم می‌شد اما سرنوشت باز دست خودش بود ولی چیزی که در اين بازي نصیب مورینیو شد بسیار درونی‌تر و شخصی‌تر از قهرمانی در لالیگاست. مورینیو سند قهرمانی تیمش را در زمین بارسا و رودرروی خیل مشتاقان آبی‌واناری امضا کرد. حالا مورینیو بار بی‌ال‌کلاسیکویی را هم برداشته از دوشش. دیشب مورینیو برای بردن بارسا عوض شده بود.
1- مورینیو مربی بزرگ و کم‌نظیری است. گوآردیولا بعد از 5 گل معروف خطاب به مورینیو گفت اگر اینجا دنبال جنگ‌های روانی باشی مغلوبی. راست هم می‌گفت. مورینیو تا همین شب بازي فقط یک جام حذفی کم‌ارزش را داشت. جنگ‌های نا‌تمام با رسانه‌ها و داوران تاثیر زیادی بر باخت رئال در ال‌کلاسیکو‌های حساس‌تر داشت. مورینیو تیمش پا به پای بارسا رشد کرد و زیبا شد اما لحظه آخر و استرس هرگز نگذاشت برند بزرگ رئال شود. تا چند بازی پیش هم که اختلاف 10 امتیاز بود مورینیو کم و بیش مصاحبه می‌کرد اما مورینیو باهوش‌تر از آن بود که دوباره به این دام بیفتد. مصاحبه‌ها تحریم شد و رئال آماده بازی بزرگ. جالب اینکه فقط در لالیگا تحریم شد. این‌بار از لج کمیته داوران هم نبود، از ذهن باز خودش بود که تیم را زیر استرس نگذاشت.
2- تاکتیک‌های مورینیو برای بازی برابر بارسا بعد از باخت با اختلاف 5 گل کمی آغشته به ترس شده بود. چند بازی په‌په، هافبک دفاعی شد و بودنش جز فینال حذفی هرگز جز اخراج چیزی به همراه نداشت. تیم‌های مورینیو که نظم مشخصه اصلی‌شان است در برابر بارسا بی‌نظم و سردرگم می‌شدند. رونالدو به سبک بازی تیمش اعتراض کرد و کاسیاس گفت جنگ ندارند. بعد از این باز مورینیو به همان سیستم سابق خودش بازگشت؛ 1-3-2-4 اما با تردید در مهره‌چینی. رئال گاه دیارا و گاه خدیرا را هافبک دفاعی می‌دید. آنقدر مورینیو برابر بارسا تردید داشت که در اوج اشتباهاتش آلتین‌توپ را برای نخستین‌بار در ال‌کلاسیکو به کار گرفت. مورینیو همانقدر که به بارسا می‌باخت به خود نیز می‌باخت. همیشه تردید بد است. تا نیمه اول آخرین ال‌کلاسیکو هم این تردید بود. مورینیو نیمه دوم بازی برگشت جام حذفی تیمش را پیدا کرد.
3-
در تمام بازی‌های رودرروی این چند فصل رئال یا محکوم به بردن بوده است یا مورینیو تیمش را محکوم می‌کرد. در بازی برگشت در لیگ و بازی رفت جام قهرمانان رئال باید می‌برد. همین باید‌ها 2 جام بزرگ را از رئال گرفت. رئال مورینیو در تمام این بازی‌ها محکوم به بردن بود اما این ال‌کلاسیکو ذخیره امتیازی بزرگی برای رئال داشت. اینجا بارسا محکوم به بردن بود. امتیازات بموقع جمع شده بود تا رئال برای قهرمانی منتظر لغزش از سوی بارسا نباشد. این‌بار بارسا بود که چشم به بازی‌های رئال داشت و با برد هم نزدیک می‌شد و بس. شنبه‌شب وقت نخستین ال‌کلاسیو با مورینیوی ساکت بود. روز مبادا مردش را می‌خواست. مورینیو استاد استفاده از فرصت‌هاست. یا باید مثل بارسا بود و هرگز فرصت نداد یا اگر فرصت دادی بارسا هم که باشی از دست رفته‌ای!