یک اندیشکده آمریکایی وضع کنونی آمریکا را با شرایط این کشور در قرن نوزدهم مقایسه کرده و به این نتیجه رسیده آمریکا اکنون به دوران ضعف گذشته خود در قرن نوزدهم پسرفت كرده است. به گزارش فارس، اندیشکده «مطالعات راهبردی و بین‌الملل» آمریکا در مقاله‌ای به قلم جیمز لوئیس می‌نویسد: آمریکا در اواخر قرن نوزدهم قدرت بزرگی نبود. هرچند کشور ثروتمندی بود و خود را دست بالا می‌گرفت اما تاثیر و آبروی بین‌المللی کمی داشت. کشور ما دارد به همان وضعیت قرن نوزدهم خود برمی‌گردد. کتاب‌هایی درباره دنیای ساخته آمریکا نوشته شده که این توهم آرامش‌بخش را برای ما ایجاد می‌کند که آمریکا ابرقدرت گذشته و آینده است. درست است که آمریکا در زمینه منابع، جمعیت، قدرت نظامی و ثروت جزو کشورهای اول جهان است اما عقاید ما تغییر کرده و دارند ما را ناکام می‌گذارند. ما وضعیت داخلی بسیار خوبی را پس از پیروزی در جنگ سرد به ارث بردیم اما نمی‌دانیم چگونه باید آن را حفظ کنیم. در دهه 1970 هم درست مثل الان، آمریکا درگیر شکست نظامی و بحران اقتصادی شده و درباره انرژی نگران بود. سران آمریکا گرفتار بی‌ثباتی سیاسی شدند. شوروی‌ها که از دور به این بحران و ضعف نگاه می‌کردند، اعلام کردند «تعادل قدرت به سود جبهه سوسیالیست‌ها تغییر کرده و قابل بازگشت نیست.» اشتباه می‌کردند، آمریکا دوباره قیام کرد و بر دشواری‌های سیاسی خود غلبه کرد، در جنگ سرد پیروز شد و 20 سال به رشد ادامه داد. شاید این اتفاق دوباره هم بیفتد، دشمنان ما نباید توانایی دموکراسی آمریکایی را در بازسازی خود (پس از شکست همه گزینه‌ها) نادیده بگیرند اما شرایط امروز دقیقا شبیه دهه 1970 نیست. رقبای ما دیگر به سستی شوروی نیستند. متحدان ما هم ضعیف و متفرق هستند. مهم‌تر اینکه طرز تفکر ما درباره به دست آوردن قدرت ملی به شکل خطرناکی تغییر کرده است. بر خلاف آنچه معمولا گفته می‌شود، هیچ جایگزینی برای دولت وجود ندارد که بتواند منابع را جمع‌آوری و برای تحقق اهداف راهبردی آنها را مدیریت کند. شاید شکست نظریه‌های آمریکایی به دلیل رقابت ایدئولوژیکی باشد که [پس از جنگ سرد] دهه‌ها ادامه پیدا کرد. شوروی به دنبال نظامی بود که در زندگی تمام مردم نفوذ داشته باشد اما آمریکا در پی آزادی‌های فردی بود. ما تلاش کردیم ضدایدئولوژی بسازیم تا بتوانیم استبداد را شکست دهیم اما ابعاد این نظریه‌ها از عمل‌گرایی بسیار فاصله گرفته و وارد دنیای شعار و حتی [منجر به] نابودی خود ما شده است. ما مانند کسی که از آن سوی بام پایین می‌افتد، داریم به سمت پرتگاه حرکت می‌کنیم.
برای درک اینکه چرا این اتفاق دارد می‌افتد باید ببینیم آمریکا چگونه خود را به یک قدرت جهانی تبدیل کرد. از سال 1940 به این سو، آمریکا از علم و فناوری استفاده کرد تا در یک جنگ جهانی گوی سبقت نظامی را برباید. از اینکه برای ساخت کارخانه (و تمام صنایع) بدهکار دیگران شود، ترسی نداشت؛ این کارخانه‌ها زیربنای قدرت صنعتی و نظامی آمریکا را ساخت. در دهه 1950 آمریکا این رویکرد خود را رسمی و سازمان‌های بزرگی را مانند «آژانس پروژه‌های پیشرفته تحقیقات نظامی» (DARPA) تاسیس کرد. بودجه فدرال موجب به وجود آمدن فناوری‌های راهبردی شد: مواد نیمه‌رسانا، نرم‌افزار و هوافضا؛ صنایعی که امروز اغلب صادرات فناوری‌های پیشرفته آمریکا را تشکیل می‌دهند. مهم‌تر از همه اینکه بودجه فدرال از طریق «لایحه آموزش دفاع ملی»، سرمایه‌های انسانی (مهندسان و دانشمندان) را فراهم کرد که آمریکا را به یک کشور اقتصادی در زمینه فناوری‌های پیشرفته تبدیل کردند. آخرین افراد آن نسل اکنون دارند به سن بازنشستگی می‌رسند و زمانی که کار خود را رها می‌کنند، کسی جایگزین آنها نمی‌شود. فوران بزرگ خلاقیت که با «اسپوتنیک» شروع شد، دیگر به پایان رسیده است. ما تا زمانی که ایدئولوژی ضددولتی خود را رها نکنیم، نمی‌توانیم دوباره این جرقه را بزنیم. باید بپذیریم که برخی وظایف استراتژیک (مثل سرمایه‌گذاری و نوآوری) را تنها دولت فدرال می‌تواند به عهده بگیرد. آوردن 2 مثال برای اثبات اهمیت این مشکل بجاست. آنچه شاهراه‌های آمریکا را ساخت و به اقتصاد ما جریان داد هزینه دولت بود نه سرمایه‌گذاری خصوصی. آنچه فناوری‌های اصلی اینترنتی را ایجاد کرد هزینه دولت بود نه سرمایه‌گذاری خصوصی. این فهرست همچنین شامل همه فناوری‌های دیگری می‌شود که بدون سرمایه‌گذاری فدرال هرگز به وجود نمی‌آمدند. دوایت آیزن‌هاور، رئیس‌جمهور آمریکا به دلیل تجربه‌هایی که در دوران جنگ كسب کرده بود، درباره نقش‌های جداگانه دولت و بخش خصوصی در تقویت قدرت آمریکا، گرفتار سردرگمی یا‌تردید نشد. بعد از ماجرای ورشکستگی شرکت «سولیندرا» [که از دولت نیز وام گرفت] باید از خودمان بپرسیم آیا آمریکا هنوز هم توانایی آن را دارد که سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک کند یا خیر اما اگر این قابلیت خود را از دست داده باشیم، سقوط‌مان اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. چگونه آمریکا گرفتار ایدئولوژی شد که نفوذ این کشور را در جهان به خطر انداخت؟ این خود داستان سیاسی عجیبی دارد: این نظریه که دولت کافی نیست و وظایف مهم باید برعهده بخش خصوصی گذاشته شود، اولین‌بار در دهه 1980 مطرح شد و اکنون همه‌گیر شده است حتی میان دموکرات‌ها. (قصه عجیب تبدیل «طرفداری 30 ساله از پیشرفت» به «دسته‌ای از مباحث بوتیکی»، خود مقاله جدایی را می‌طلبد. ) در نتیجه بی‌اعتمادی همیشگی محافظه‌کارها به دولت بزرگ، واکنش رادیکال‌ها به جنگ ویتنام تشدید شد. انتقاد منطقی به دخالت اقتصادی «کینز»، به دلیل رادیکال‌های ضدمالیات بی‌نتیجه ماند. پیامد این ماجرا کاهش مستمر توانایی ما در اقدام جمعی برای پیشبرد منافع راهبردی آمریکا بود.
ما هم مانند شوروی و اسطوره‌هایش درباره کارگرهای قهرمان، اسطوره‌شناسی قهرمانانه‌ای راجع به تاجران و موسسان شجاع کمپانی‌ها ساخته‌ایم که درک ما را خدشه‌دار کرده‌اند؛ درک ما از اینکه کدام سیاست‌ها واقعا فایده دارند و کدام‌ها صرفا توجیه خود هستند. اين است كه منافع شخصی جای خود را دارد و بازار (که مجموعه‌ای از همین منافع شخصی افراد است) بهترین راه‌حل برای اکثر مشکلات تجاری است اما راه‌حل امنیت ملی و آرامش عمومی نیست. اگر گفتمان ضددولت فایده‌ای داشت، ما الان برای خودمان این قصه را تعریف نمی‌کردیم که سقوط کنونی موقت است یا اصلا توهم است. می‌توانیم مالیات‌ها و مقررات را تا حد قرن نوزدهم کاهش دهیم اما باید بدانیم که این کار ما را به قدرت [و به اصطلاح درست‌تر، ضعف] قرن نوزدهم آمریکا برمی‌گرداند. اگر نظریه‌های خود را تغییر ندهیم، این پیامد اجتناب‌ناپذیر است.