اینجا جایی برای اسطوره‌ها نیست، جایی برای نمایش انگیزه‌هایشان و هدیه کردن هیجان به دوستدارانشان. اینجا جایی بهتر از نیمکت برای آنان که بزرگان فوتبال کشورشان محسوب می‌‌شوند، وجود ندارد. تنها راهی که برای آنها در نظر می‌‌گیرند نشستن و انتظار کشیدن در آخرین مصافشان است. یک طرف تاریخ باشگاه سیاه و سفید و سوی دیگر پرچمدار جالوروسی ایستاده و آماده جدالند اما شروع آن چیزی نیست که شایسته آخرین نبرد تاریخی‌شان باشد. نیمکت میزبان و طبق عادت این فصل اسطوره نشسته اما آن سوی میدان، سرنوشت آن چیزی نیست که پیش‌بینی میشد. دل‌پیرو که مطمئنا از روی نیمکت بازی را شروع می‌‌کرد اما توتی! او چرا باید روی نیمکت بنشیند؟ او را که وارث سزاران رمی می‌‌دانند، سزاری شایسته که می‌‌تواند رم را به یاد رمیان باستان بیندازد. او که محبوب است و همیشه ماندگار، او چرا باید مورد بی‌لطفی قرار گیرد؟ سزار توتی همیشه در رم بی‌رقیب است، هر چند همواره در خارج از رم رقیبی را پیش روی خود می‌‌بیند. یک رقیب بزرگ و محبوب که از او چندین قدم جلوتر است، شاید بهتر باشد به او نیز بگویم سزار! هر چند نمی‌تواند لقب بسیار زیبایی برای اسطوره بیانکونری باشد اما در مقابل فرانچسکو که او را سزار رم می‌‌دانیم، میشود در آخرین جنگ این دو، به الساندرو نیز گفت سزار ایتالیا! آری این بازی، نبرد سزاران ایتالیاست، این همان مصافی است که این دو دوست دارند و منتظرش هستند اما چرا این‌طور شروع شد؟ چرا کسی سرجایش نیست؟ چرا خبری از هیاهوی نبرد اسطوره‌ها نیست و در مقابل تنها چیزی که نصیب اسطوره‌ها میشود نگاه منتظرشان است؟ بی‌لطفی به اسطوره‌ها از تورینو به رم نیز کشیده شده؟ رم که در همان 10 دقیقه ابتدایی تحقیر شده بود می‌‌توانست با ورود سزارشان چهره باخته خود را ترمیم کند اما نه، او به نیمکت دوخته شده تا هیجان با بازی یکطرفه یووه و بدون حضور کاپیتان‌های بزرگ 2 تیم کمتر و کمتر شود. وقتی انریکه به فکر حفظ آبروی خود و تیمش نیست پس رقیب باید به فکر چاره‌ای باشد تا احترام به اسطوره و تیمی بزرگ این‌بار از طرف یوونتوسی‌ها عملی شود. کونته که دوست نداشت بیشتر از این تحقیر رم را بدون توتی ببیند دست به تغییر زد و در کنار آوردن دل‌پیرو و نشان دادن احترام به کاپیتان تیمشان در برابر کم‌لطفی انریکه، بوریلو را به زمین فرستاد تا نشان دهد یووه دیگر علاقه‌ای به گلزنی ندارد. کونته با مردانگی حفظ آبرو کرد تا رم و انریکه بیشتر تحقیر نشوند، هر چه باشد تیم روبه‌رو تیم پایتخت ایتالیاست و روی نیمکتش مجبوبی به نام توتی دارد؛ یووه اگر می‌خواست بازی را ادامه دهد رم بدون سزارش شدید تحقیر میشد و اندک هیجان مانده این بازی نیز خیلی زودتر از آن می‌‌مرد. آنچه مصاف یووه و رم را همیشه جذاب می‌‌کند، مصاف این دو بزرگ دنیای فوتبال است، جذابیت و هیجانی که مصاف و رقابت دل‌پیرو و توتی به علاقه‌مندان خود و دوستداران فوتبال هدیه می‌‌دهد از آنان 2 پرچمدار محبوب ساخته که جز پیروزی تیمی که به آن وفادارند، به هیچ انگیزه و مبارزه دیگری فکر نمی‌کنند. دوستی، رقابت، بزرگی و شهرت الساندرو دل‌پیرو و فرانچسکو توتی همیشه زبانزد عاشقان فوتبال بوده و هست و در آستانه آخرین مصاف انتهایی‌شان چشم‌ها بیش از هر لحظه دیگر به ساق‌ها و هنرنمایی‌شان دوخته شده بود اما نه‌تنها خبری از هنر ساق‌هایشان نشد بلکه خبری از مصاف پایانی 2 پرچمدار سرزمین چکمه‌ای نیز نشد. تا افسوس، حسرت و اندوه چشمان فرانچسکو توتی حتی هواداران یوونتوس را نیز غمگین کند و آنها را بیش از گذشته به فکر دیدار پایانی فصل بیندازد که چشمان پر از اشک کاپیتانشان را می‌‌بینند. به هر حال سزار رم در دنیای فوتبال همراه رقیب بزرگ یوونتوسی‌اش، جزئی از تک‌پرچمداران کنونی دنیای توپ گرد است و در صورت خداحافظی کاپیتان بیانکونری، او تنها پرچمدار فوتبال کشورش خواهد بود و ای‌کاش مربیان یووه و رم در نبرد پایانی سزاران ایتالیا جایی را برای اسطوره‌هایشان می‌‌گذاشتند.