تغییر سیستم از 3-3-4 به 3-4-3، نیمکت نشین کردن فابرگاس و سانچس و میدان دادن به تیو و تیاگو، سورپرایزهای گوآردیولا در آخرین ال‌کلاسیکوی فصل (البته تا به اینجای فصل) بود که حتی هواداران آبی و اناری‌پوش را هم متعجب کرد. چرا تیو؟ چرا تیاگو؟ حضور تقریبا 80 دقیقه‌ای تیو با وجود فرصت‌های پر‌تعدادی که از دست می‌‌داد چه دلیلی داشت؟
سیستم بارسا
در مقالات پیشین، مکررا به تغییر سیستم بارسا در جریان بازی از 3-3-4 به 3-4-3 اشاره شد به همین دلیل استفاده از این سیستم نمی‌تواند عجیب به نظر برسد ولی سوال اینجاست که چرا در این بازی؟ گوآردیولا پیش از این از لزوم شرط «کنترل جریان بازی توسط بارسا» برای استفاده از این سیستم سخن گفته بود، پس چرا در این دیدار این ریسک را انجام داد. توجه کنید که منظور از کنترل بازی، تنها مالکیت بالای توپ نیست بلکه کنترل جریان بازی خود و حریف است. اینکه رئال در طول 90 دقیقه توانست بازی را در نیمه زمین خودی کنترل کند و 11 ضربه به سمت دروازه بارسا شلیک کند آنهم با کیفیت 50 درصد (یعنی 6 ضربه در چارچوب) بیانگر عدم موفقیت بارسا در کنترل جریان مسابقه است. نکته مهم در سیستم 3-4-3 بارسا، شرح وظایف بوسکتس است. بوسکتس وظیفه دارد برای مقابله با عرض در حملات حریف، به عمق دفاع حرکت کند و فضای جلوی خط دفاع را به تیاگو بسپارد ولی نکته مهم در این سوئیچ، سرعت بالای حملات رئال بود که مانند گل دوم به بوسکتس و تیاگو اجازه این تغییر پست را نمی‌داد و خط دفاع بارسا با مشکل در برابر عرض زمین مواجهه می‌‌شد.
مهاجمان سایه بارسا
هدف بارسا ایجاد موقعیت برای اینیستا و ژاوی پشت خط دفاع رئال پس از حرکات پا به توپ عرضی مسی است. نکته کلیدی نقش تیو و آلوز در تاکتیک تهاجمی بارسا بود. آنچه کارشناس تلویزیونی متوجه نشد، شرح وظیفه گوش‌های کناری بارسا بود. اصلا قرار بر حرکت به داخل آلوز و تیو از «درهای بین مدافع کناری و میانی رئال» نبود. تیو و آلوز کنار خط طولی می‌‌ایستادند و مدافعان کناری رئال را در عرض باز می‌‌کردند تا با ایجاد فاصله بین مدافع کناری و مرکزی، فضای هدف برای حرکات در عمق مهاجمان سایه را ایجاد کنند، یعنی ژاوی و اینیستا. این تاکتیک جز 3 مورد در دیگر دقایق دیدار نتیجه مثبتی برای بارسا نداشت، دلیل اول فشار مناسب رئال روی پاسور بارسا در این تاکتیک، یعنی مسی بود. یکی از مدافعان رئال در تمام دقایق دیدار، مسی را تحت یارگیری شدید قرار می‌‌داد حتی زمانی‌که مسی به سمت خط طولی یا یک‌سوم میانی زمین عقب‌نشینی می‌‌کرد. یارگیری منطقه‌ای مسی به دلیل تعدد بازیکنان رئال در نیمه زمین خودی و استقرار ساختار دفاعی با 10 نفر در نیمه زمین خودی، قابل اجرا بود و دلیل دوم، اضافه شدن یک هافبک کناری به خط دفاع 4 نفره رئال بود.