اسب‌ تروای پپ

وقتی همه خوابند، وقتی کل زمین و زمان فکر می‌کنند پسران گوآردیولا با 2 شکست متوالی دیگر به انتهای راه رسیده‌اند، پپ از همان متد همیشگی‌اش استفاده خواهد کرد، همان روشی که ما را به یاد اسب ‌تروای یونانی‌ها می‌اندازد، همان ترفندی که با قدرت ادیسه اولیس سبب فتح قله تروا شد، حالا نوبت همان تیکی‌تاکای دونفره است، پپ- بارسا و این همان سنتی است که یک قربانی می‌خواهد و این قربانی از بریتانیا خواهد بود، چلسی با همان دلارهای نفتی آبراموویچ، مردی متمول که در دوران کودکی در سطح شهر مسکو «اردک»های پلاستیکی می‌فروخت و زمانی که شانس یا همان روابط سیاسی با دولتمردان روسی به او روی آورد خودش را در وسط استمفوردبریج دید! این تفاوت بزرگ میان مردی است به نام گوآردیولا ( گوآردیولا در زبان کاتالونیایی یعنی نگهبان) و در سوی دیگر آبراموویچ. چه تقابل احمقانه‌ای است این نبرد! رومن از آن دسته مدیرانی است که لذت بالا رفتن از پله را نچشیده است، او راه رسیدن به قله فوتبال را با آسانسور‌های مدرن تجربه کرده، او از آن دسته مدیرانی است که هرگاه پشت میز شخصی‌اش می‌نشیند نمی‌خواهد گذشته‌اش را مرور کند، او از همه لحظات‌ تراژیک زندگی‌اش در حال فرار است ولی درست در نقطه مقابل، پپ اینگونه نیست، او همانند سرالکس فرگوسن می‌ماند، لذت بالا رفتن از «پله» و خستگی‌های مفرط در نبرد‌ها را به خوبی حس می‌کند، او می‌داند نمودار سینوسی چگونه می‌تواند پسرانش را به ورطه نابودی بکشاند، او می‌داند وقتی خستگی شاگردانش را به سیر نزولی می‌غلطاند یعنی چه فاجعه‌ای در حال رخ دادن است ولی آبراموویچ تنها با آن ژست‌های متمولانه‌اش از بالاترین صندلی جایگاه ورزشگاه در رویای خود جامی را می‌بیند که در زندگی هرگز آن را با انگشت‌هایش لمس نکرده است ‌و پپ درست در نقطه پاردوکس‌گونه این موضوع قرار گرفته است، هیچ قرینه‌ای در کار نیست، هیچ چیز نمی‌تواند سه‌شنبه‌شب از قربانی شدن آبی‌های لندن جلوگیری کند و در معبد 98 هزار نفری نوکمپ کاتالان‌ها اجداد بریتانیایی‌های مغرور را به جلوی چشمشان خواهند آورد! پپ گوآردیولا و فلسفه فوتبالش در بارسا همان مکتبی است که در مدرسه لاماسیا تدریس می‌شود، همان مکتبی است که رینوس میشل بزرگ، یوهان کرویف کبیر فرهنگی به نام توتال‌فوتبال را برای آبی و اناری‌ها پایه‌گذاری کردند. مکتب گوآردیولا درست مانند همان روش عاشق‌شدنی است که به مرور زمان شکل می‌گیرد، مانند همان کرم ابریشمی که به آرامی از پیله خود بیرون می‌آید و به زیباترین پروانه روی زمین تبدیل می‌شود، چه حس زیبایی است رسیدن به این عشق و جادوی سحرآمیزی که تنها با گذر زمان می‌تواند هستی‌بخش‌ترین لحظه را رقم بزند، گوآردیولا از این جنس مربیان است، از جنس مردان اصولگرا که حاضر نیست به خاطر نتیجه همه چیز را فدا ‌کند، پپ فلسفه بازی زیبا یا همان «خوئگو بونیتو» را می‌پسندد، یک عاشقانه که شما را روی سکوها مجذوب می‌کند، سحر می‌کند از این نمایش زیبای تیکی‌تاکا و حالا باید تیکی‌تاکا را معنی کرد، تیکی‌تاکا چیست؟ اگر قرار باشد از معنی فنی آن فاکتور بگیرید می‌توان این مساله را در زندگی روزمره نیز هجی کرد، تیکی‌تاکا همان بازی دونفره است، یک حس دوطرفه میان تو و آن کسی که سخت شیفته‌اش شدی، حسی که وقتی به بازی پسران گوآردیولا نگاه می‌کنی می‌توانی آن را با عمق وجودت احساس کنی، می‌توانی در ذهن خود کالبدشکافی کنی و آن لحظه تو عاشق‌ترین فرد روی زمین هستی، به همین سادگی. فوتبال بارسا مبتنی بر این اساس است و شاید برای همین است که آنهایی که شیفته مکتب «juego‌bunito» (بازی زیبا) هستند بارسا را ستایش می‌کنند. بارسلونا امشب نمایشی از عشق به «بازی زیبا» را به تصویر خواهد کشید، همان عشقی که «پائولو کوئیلو» درباره‌اش می‌گوید «نیروی اراده انسان را دگرگون نمی‌کند. زمان انسان را دگرگون نمی‌کند. عشق دگرگون می‌کند! زیرا؛ عشق خداوند است و خداوند، عشق است.» امشب پسران پپ وقتی همه خوابند از اسب ‌تروا پیاده خواهند شد و نماینده بریتانیا را مغلوب خواهند کرد زیرا این متد همان مکتب گوآردیولاست.