حسین قدیانی: شیر کلمات در قفس گوگل به دست و پای امام علی‌النقی افتاده است. رنگین کمان «یونس نقاش» فقط یکی ـ دو رنگ کم دارد. بوم و آبرنگ، بوی آفتاب گرفته. آسمان آخرالزمان، این روزها بیشتر از ابر، خورشید دارد. ما در هوای بهار، داریم عادت می‌کنیم به باران. دوست، «هادی» را بفهمد، دشمن، سیلی انتقام را از «مهدی» خواهد خورد. حد فاصل هادی و مهدی، «عسکری» است؛ لشکری آماده کرده این روزها سپاه حق. «ای یار با شهامت! بگو تو از امامت». ما بزرگ شدگان کلهم نور واحدیم. بچه‌های «جامعه کبیره». در مکتب ما، «جامعه مدنی» زیارتنامه ندارد. «السلام علیک یا علی بن محمد»، سلام بر محمد(ص) است، سلام بر علی(ع) است. سلام بر همه انبیا و اولیاست. سلام بر «فاطمه» است. فاطمه، نام مادر همه امامان ماست. این سلسله نور، فقط یک شناسنامه دارد. اگر مشهد، باب‌الجواد دارد، در باغ ظهور، «باب الهادی» است. نخستین جرقه غیبت در دوران امام هادی زده شد. اینک علی بن محمد، اسم شب ظهور شده است با رمز «یا زهرا». «دهم: علی‌النقی» چه ظهوری کرده این روزها. دشمن هم فهمیده که «مهدی» ریشه در «هادی» دارد. امام هادی متولد نیمه ماه ذی‌الحجه است. ماه کعبه برای ظهور خورشید کامل شده است. پله پله می‌رسیم ما به ظهور. «یازدهم عسکری، از عیب و نقصان بری؛ دوازدهم صاحب است، زنده ولی غایب است؛ مهدی صاحب زمان، اوست خدا را نشان؛ ظهور کند زمانی، روشن کند جهانی». امام هادی بیش از آنکه «مقدمه غیبت» باشد، «مقدمه ظهور» است. این روزها زمان و زمین در حال و هوای سامراست. نام امام هادی «سرداب ظهور» است. آخرین «یابن الحسن» ریشه در سومین «اباالحسن» دارد. نیای موعود، امام هادی است. امام هادی، امام هادی، امام هادی... گمانم بر مشام عصر، عطر امام عصر، پیچیده. آن عصر که سخن از امام هادی می‌رود، فصل اجابت «دعای عهد» است. امام علی‌النقی، مقدس‌ترین و مقدم‌ترین «ناحیه ظهور» است. در این نواحی، در ایام انتظار، سخن گفتن دوست و دشمن از امام هادی موضوعیت ذاتی دارد. «فقیه» از القاب علی بن محمد است. «ولایت فقیه» از ثمرات آن حضرت است. «ولی فقیه» در مکتب امام هادی، سیلی به صورت استکبار می‌زند. خمینی و خامنه‌‌ای در مکتب امام هادی، سیلی به صورت خلیفه کاخ سفید می‌زنند. انقلاب اسلامی با همه عظمتش، با همه شکوهش، با همه جمال و جلالش، قطره‌‌ای از کرامات «فقیه اهل بیت» است. ما غلام قنبر امام هادی هم نیستیم. این از تواضع ما نیست، از کرامت امام معصوم است. در این جامعه کبیره، مهم نیست خاورمیانه روی انگشت کدام سپاه دارد می‌چرخد؛ مهم این است که انقلاب اسلامی روی انگشت «زیارت جامعه کبیره» می‌درخشد. بگذارید خلفای هم عصر حضرت را بشماریم: معتصم، متوکل، منتصر، مستعین، معتمد، معتز... آری! 6 خلیفه واقعی از پس امام هادی بر نیامده‌اند؛ خلیفه گوگل اما مجازی است! در مصاف با امام هادی، خلفای واقعی به پدرکشی افتاده‌اند؛ وای به حال گوگل! دیر نیست فیس‌بوک، توئیتر را بکشد! 6 خلیفه واقعی آمدند و رفتند؛ حتی پدر کشتند، پدرشان درآمد اما حریف علم و حلم امام هادی نشدند. در مجلس واقعی، امام از پس شبهه برآمد؛ مجلس مجازی، شیهه چه می‌کشد این روزها؟! این آخرین سوت قطار خلیفه‌هاست که از ریل واقع، به ریل مجاز افتاده. با «فرمول یک» نمی‌توان مردم منامه را زیر گرفت. این روزها مردم دنیا از قهرمان 6 ماهه بحرینی امضا می‌خواهند. خون غلبه کرده است بر رالی سراب. فرمول شیعه، «فرمول مقاومت» است، نه «فرمول یک». در بحرین، سر و صدای «مسجد امام هادی»، صدای بوق دروغ «فرمول یک» را تحت‌الشعاع قرار داده است. محراب این مسجد، «سرداب قیام» است. وقتی خلیفه شب در برابر امام هادی کم آورده؛ توهین، هیچ نیست الا استعاره از ذلت در برابر عظمت و عزت ظهور. اگر تا این حد امام هادی زنده است، امام مهدی دیر نیست که بیاید. ریشه در خوب جایی دارد ظهور. «مکتب هادی» تکیه‌گاه اهل هدایت است. ما یک حدیث از امام هادی را نقل می‌کنیم، شبیه‌اش را توانستند اغیار بیاورند؛ «به راستی ستمکار بردبار، بسا که به واسطه حلم و بردباری خود، از ستمش گذشت شود و حق‌دار نابخرد، بسا که به سفاهت خود، نور حق خویش را خاموش کند». حکمت می‌بارد از تسلسل نور ما اما فی‌الحال «متوکل» کجاست؟! حتی در گوگل، چه کسی برای «منتصر» تره خرد می‌کند؟! حتی در «گودر» دعوا بر سر «منتظر» است. بچه‌های مسجد امام هادی تعیین می‌کنند حرف روز اینترنت را. پرده‌های قصر خلیفه مجازی نیز در برابر امام هادی، یک به یک دارند کنار می‌روند. گلوله گاهی سرپیچی می‌کند از اسلحه. گلوله گوگل، این روزها بد شلیک می‌کند. حالا آیات القرمزی در صفحات اینترنت، خط مقدم درست کرده است. خلیفه مجازی نیز نتوانست به داد آل‌خلیفه برسد. ما کم از معصوم، اعجاز ندیده‌ایم. همان به که پرده غیبت با نام امام هادی، کنار رود. خدا اینگونه تقدیر کرده است که در آخرالزمان، «مقدمه غیبت» همانا «مقدمه ظهور» باشد و مقدم مهدی را گرامی بدارد. بازی شب‌پرستان در زمین ظهور، به نفع ستاره‌هاست. ما با «هادی» حتما به سمت «مهدی» می‌رویم. تو بگذار همان‌طور که امام علی‌النقی فرموده‌اند؛ حکمت اثری بر دل فاسد نگذارد.
***
سلام امام هادی. «دهم: علی النقی» ایام کودکی. در همان سنی که شما به امامت رسیدی، ما یار با‌شهامت شدیم و از امامت خوش لقا سرودیم. سلام بر روز ولادت شما. سلام بر روز شهادت شما. مگر می‌شود نام «مهدی» جهانی شود اما «هادی» گمنام بماند؟! خوش آمدید دگربار بر صحیفه روزگار. با شما، تازه دارد جامعه، «جامعه کبیره» می‌شود. زیارت خواندن کار ماست. سامرا شهر ماست. ما جملگی «یونس نقاش» ایم. نگین عمرمان ترک برداشته. اگر به نگرانی نیاز نیست، پس دعای‌مان کن. «منتظران مهدی» به «دعای هادی» نیاز مبرم دارند. در این قصر روزگار، مگر دعای شما بشکافد پرده غیبت را. ما روزگار را ملامت نمی‌کنیم. نهی شما آویزه گوش ماست. بیم داریم روزگار، ما را ملامت کند. آقای خوبی‌ها! آن آفتاب که بر دیوار کعبه تکیه می‌دهد، نیایی جز «ماه کامل ذی‌الحجه» ندارد. دشمن اگر حریف «هادی» شد، حریف «مهدی» هم می‌شود.
***
هان‌‌ای شب‌پرستان! ما چشم به راه سپیده‌ایم. ما امام داریم اما گوگل برای شما خلیفه نمی‌شود! ما با «امام هادی» هنوز کار داریم با شما. تا یک قیام پر از انتقام، چند رکعت شمشیر بیرون از نیام، فاصله است. به احترام امامان ما هر پرده‌‌ای در هر قصری کنار می‌رود. به «پرچم جهاد»، باد دارد می‌وزد.
***
در قفس گوگل، شیر کلمات به دست و پای امام هادی افتاده است. قصه امروز نیست. از متوکل به این طرف، خلفا با هم، حریف سومین اباالحسن نمی‌شوند!
***
امام سامرا! سلام بر شما «سلام بر ظهور» است.