متاسفانه چندی است در محافل مختلف و تا اندازه‌ای در رسانه‌ها بحث‌هایی پیرامون انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری و نحوه ورود جریان‌های سیاسی و نامزدهای احتمالی درگرفته است. این پدیده البته در سال‌های اخیر بی‌سابقه نبوده و در اغلب موارد آثار و پیامدهای نامبارکی در عرصه سیاسی کشور بر جای گذاشته است. نزدیک‌ترین شاهد آن انتخابات دهم ریاست جمهوری و مجموعه حوادث شکل گرفته در اطراف آن است که جریان‌های سیاسی و نامزدها از حدود یک سال پیش از انتخابات –یعنی از نیمه نخست سال 87- فعالیت انتخاباتی را آغاز کردند. هر چند این مساله از جهات گوناگون سیاسی و اجتماعی شایسته بررسی و دقت است اما در این فرصت کوتاه، اجمالا به چند پیامد نامیمون آن اشاره می‌کنم.
1- انحراف از مسائل اصلی: ورود زودهنگام به مباحث يازدهمين دوره انتخابات ریاست جمهوری که از سوی رسانه‌ها نیز با هیجان خاصی دامن زده می‌شود، طبعا ذهن و فکر مردم و مسؤولان را از تمرکز بر حل مسائل اساسی کشور باز خواهد داشت، بویژه در شرایط حاضر که مساله تقویت تولید ملی شایسته توجه فوق‌العاده است. در چنین شرایطی دولت و مجلس که بدنه آنها را فعالان احزاب و جریان‌های سیاسی تشکیل می‌دهند، عملا درگیر مقدمات رقابت سیاسی می‌شوند و فرصتی که باید صرف خدمت به مردم و حل مسائل کشور شود، از دست خواهد رفت. چنان‌که تجربیات پیشین نشان می‌دهد بیشترین آسیب در این فرض متوجه دولت و دستگاه‌های اجرایی است. در دوره‌های پیشین نیز سال پایانی دولت‌ها همواره قربانی ورود دولتمردان و مدیران به عرصه حمایت از جریان یا نامزدی خاص شده است که دود این اهمال ناگزير به چشم جریان تولید و سازندگی و در نهایت مردم خواهد رفت.
2- اوج‌گیری هیجانات: هر چند مشارکت سیاسی در انتخابات همواره با هیجانات سیاسی و اجتماعی همراه بوده است اما این مساله لزوما با افزایش فهم و بصیرت سیاسی مترادف نیست. هیچکس منکر این مساله نیست که در روزهای منتهی به انتخابات به دلیل فضای معمولا دو‌قطبی ایجاد شده، هیجانات سیاسی نیز اوج می‌گیرد و این تا حدودی نیز برای انتخابات ضروری است اما این پدیده اگر در غیر زمان مناسب بروز کند، آثار نامناسبی بر جا خواهد گذاشت. چنان‌که دیده شد در انتخابات دهم از ماه‌ها پیش از شروع زمان تبلیغات، نامزدها و فعالان سیاسی سفرهای تبلیغاتی خود را آغاز کردند و فضای دو‌قطبی بسیار شدیدی شکل گرفت که همین مساله موجب ورود فضای رقابت به فاز احساسی و عاطفی شد. این مساله تنها مربوط به هواداران و رسانه‌ها نبود؛ بلکه از همان ابتدا نشانه‌هایی از آن در رفتار نامزدها نیز دیده می‌شد که در دوران انتخابات و پس از آن نیز با شدت بیشتری ادامه یافت. به عقیده نگارنده در کنار همه مسائل ریز و درشت موثر در حوادث انتخابات دهم که طراحی دشمن در آن نقش پررنگی داشت، باید مساله بروز افراطی هیجانات سیاسی و اجتماعی را مورد بررسی قرار داد.
3- دشمنی‌ها و بی‌انصافی‌ها: رقابت انتخاباتی طبیعتا با انتقاد و مباحثه همراه است و معمولا تخریب‌ها و تهمت‌ها نیز چاشنی آن می‌شود. این مساله حتی در انتخاباتی که رقابت‌ها و تبلیغات آن در زمان قانونی نزدیک به انتخابات انجام شود نیز صادق است. کینه‌ها و عداوت‌ها و در بهترین حالت رقابت‌های بر جای مانده از یک انتخابات ضرورتا بر آینده سیاسی کشور سایه می‌اندازد و گاهی آرایش‌های سیاسی جدید را موجب می‌شود و مبنای طرفداری‌ها و مخالفت‌ها قرار می‌گیرد. شروع زودهنگام فعالیت‌های انتخاباتی به همین دلیل و بر مبنای آنچه در بند دوم مورد اشاره قرار گرفت، بذر این رقابت‌ها را عمیق‌تر می‌رویاند. در فرهنگ سیاسی اسلام اینگونه رقابت سیاسی که صرفا با هدف کسب قدرت و حذف رقیب صورت می‌گیرد و آثار نامطلوبی نیز بر جریان امور روزمره کشور و معیشت مردم دارد، قطعا امری مذموم است.
4- غفلت از دشمن: پیش از این در یادداشتی اشاره کردم که تشدید رقابت‌ها و اختلافات داخلی در شرایطی که ملت‌های بیدار شده مسلمان به عنوان الگو به ایران اسلامی می‌نگرند، حرکتی در جهت طراحی دشمنان انقلاب اسلامی است. این مساله همواره صادق است ولی در حال حاضر که دشمنان پس از اعمال همه‌گونه تحریم و تهدید از در هم شکستن دژ مستحکم ملت ایران در مانده‌اند، دامن زدن زودهنگام به رقابت و تشدید اختلافات در واقع نوعی دوپینگ برای دشمن نا‌امید و درمانده محسوب می‌شود. ضمن اینکه تصویر نامطلوبی از فضای سیاسی ایران را در منظر امت اسلامی قرار می‌دهد. ملت ایران از مسؤولان و فعالان سیاسی
2 انتظار بزرگ و به حق دارد: نخست پیشبرد انقلاب و دیگری حل مشکلات و خدمت به مردم. دامن زدن زودهنگام به رقابت برای انتخابات ریاست جمهوری مسیر برآورده شدن هر 2 انتظار را ناهموار خواهد ساخت. چنین مباد!