من تمام بازی‌های فصل جاری منچسترسیتی را تماشا کرده‌ام. فکر می‌‌کنم در دور رفت فصل جاری، آبی‌ها نمایش خوبی داشتند. تمام بازیکنان من‌سیتی در زمین تلاش می‌‌کردند و می‌‌خواستند توانایی خود را به معرض نمایش بگذارند اما به مرور از این توانایی‌ها کاسته شد. آنها دیگر نتوانستند خوب بازی کنند و در ادامه گرفتار بحران شدند. در نهایت صدر جدول را از دست دادند و همه اینها یک دلیل دارد؛ از نظر من آنها تیمی با هویت و شخصیت بالا برای قهرمانی نیستند. در رگ‌های من‌یونایتد همیشه خون قهرمانی جاری است اما من‌سیتی از این خصلت بی‌بهره است. اوایل فصل فکر می‌‌کردم این تیم پس از صرف هزینه‌های کلان عاقبت شخصیت بالای قهرمانی را از خود نشان دهد و عزمی راسخ برای کسب این عنوان تا پایان فصل داشته باشد اما در ادامه دیدم تصورم نادرست بوده است. من‌سیتی شاید ستاره‌هایی را خریداری کرده که در ظاهر فوق‌العاده هستند اما در پایان فصل در کنار هم نشانی از یک تیم ندارند. آنها در زمین نشان نمی‌دهند برای رسیدن به یک هدف یعنی قهرمانی مصمم هستند. در مقابل ببینید منچستری‌ها چه شور و هیجانی برای رسیدن به قهرمانی دارند. این در حالی است که بیشتر تلاش می‌‌کنند و حاشیه‌ای از تمرینات‌شان به بیرون درز نمی‌کند. آنها متحد می‌‌مانند و قهرمان هم میشوند.
پول عربی برای من‌سیتی هویت نمی‌آورد
با سرمایه‌گذاری کلان اعراب اماراتی حالا من‌سیتی هم پا جای پای باشگاه چلسی گذاشته‌اند و می‌خواهند مدعی شوند ولی برخلاف آبی‌های لندن که همیشه به تیم اعیان و اشراف معروف بوده‌اند، این آبی‌ها خیلی چیزهای دیگر کم دارند؛ مانند هویت، موفقیت‌های تاریخی، افتخارات، هوادار و از همه مهم‌تر شخصیت قهرمانی... باشگاه منچسترسیتی پس از رئال‌مادرید بیشترین خریدهای این تابستان را به خود اختصاص داده است. دلارهای نفتی شیوخ اماراتی، رکود اقتصادی جهانی را نادیده گرفته و هرجا سخن از ترانسفر باشد از شهروندان نیز یاد می‌شود. به نسبت، تا این زمان انتقالات خوبی هم انجام شده است. شاید بر خلاف تیم اول شهر منچستر که خیلی از بازیکنان هیجان پوشیدن لباسش را دارند، سیتی‌ها مجبورند به ضرب اسکناس‌های مالکان ثروتمندشان بازیکنی را به جمع خود اضافه کنند که احتمالا فقط به‌خاطر پوندهای سرشار می‌آید، نه برای هویت باشگاه. به هرحال در دنیای حرفه‌ای‌ها نیز همه چیز پول نیست. پس از هجوم سرمایه‌داران بزرگ اروپایی و آمریکایی به فوتبال جزیره که به دلیل سودآوری زیاد، قوانین نسبتا آسان مالکیت در بریتانیا و جذابیت‌های تبلیغاتی، هر دوره بر حجم آن افزوده می‌شود، هم‌اکنون عرب‌ها با دلارهای نفتی می‌آیند. این هجمه با خرید پورتسموث و فولام آغاز شده و با کنترل منچسترسیتی ادامه یافته است. این باشگاه از نظر قدمت، سابقه‌اي بسیار طولانی دارد و در سال ۱۸۸۰ تاسیس شده است ولی نسبت به بزرگان فوتبال انگلستان افتخارات چندانی ندارد و بیشتر پیروزی‌هایش مربوط به گذشته‌های دور است و حتی بارها سقوط به دسته‌های پایین‌تر را تجربه کرده است. شاید یکی از دلایل خرید این تیم توسط مالکان عربش، قیمت نسبتا پایین باشگاه است اما سرمایه‌گذاری هنگفتی در حال انجام است و به نظر می‌رسد آنها پیرو مدل چلسی و شخص آبراموویچ هستند. هواداران فوتبال انگلیسی من‌سیتی در نخستین بازی تیم تحت تملک شیخ‌منصور بن‌زاید آل‌نهیان، با پلاکاردهایی به ورزشگاه آمدند که روی آن شادمانی از داشتن مالک متمول مشهود بود. به‌طور مثال شعار معروفی دیده می‌شد با عنوان «حالا ما هم آبراموویچ داریم». بزرگ‌ترین افتخارات تاریخ ۱۲۹ ساله باشگاه منچسترسیتی، 2 قهرمانی لیگ، 4 جام حذفی، 2 جام اتحادیه و یک قهرمانی جام جامداران اروپا به سال ۱۹۷۰ است. حالا پیش روی خلدون المبارک مدیر تیم منچسترسیتی چند مشکل دیده می‌شود که حل آنها بسیار دشوار به نظر می‌رسد. بحران هویت، کمبود موفقیت و افتخارات در تاریخ باشگاه، تعداد کم هوادار بویژه خارج از انگلستان، شخصیت قهرمانی و از همه مهم‌تر زیر سایه همیشگی منچستریونایتد بودن، عواملی است که شهروندان را وادار کرده با خرید بازیکنان بزرگ سعی در رفع اين موانع داشته باشند ولی خیلی از بازیکنان هدف ترجیح می‌دهند با پول کمتر در باشگاه بزرگ‌تر بازی کنند و در لیگ قهرمانان اروپا حضور داشته باشند. آیا ساکنان استادیوم شهر منچستر موفق به خرید تاریخ و هویت میشوند؟ آیا ترکیب پول عربی و فوتبال انگلیسی هواداران آبی‌ها را در میان بزرگان قرار خواهد داد؟ همه این سوال‌ها تنها یک جواب دارد و آن خير است!