پس از حذف بخش مسابقه فيلم‌های ویدئويي از جشنواره بين‌المللي فيلم فجر، قرار شد اين توليدات در جشنواره‌اي مستقل به رقابت بپردازند. بر همين اساس محمدرضا عباسيان، مدير عامل موسسه رسانه‌های تصويري به عنوان دبير اين جشنواره در نشستي كه اواخر اسفندماه برگزار شد به تشريح سياست‌ها و مقررات اين جشنواره پرداخت؛ مقرراتي كه برخي از آنها با اما و اگرهايي روبه‌رو است. در بخش اصلي اين جشنواره كه با عنوان «رويش ياس‌ها» نامگذاري شده، فيلم‌هايي حق شركت دارند كه هم توليد سال 90 و91 باشند و هم اينكه پخش عمومي نشده باشند، به اين معنا كه نخستين نمايش آنها بايد در اين جشنواره باشد. همين بند دوم قانون یادشده با اشكلاتي روبه‌رو است. دبير محترم جشنواره بيش از هر فرد ديگري بر اين نكته واقف است كه بخش عمده‌اي از توليدات فيلم‌های ویدئويي متعلق به سازمان صدا و سيماست و اين سازمان به عنوان مالك اصلي آثار درباره نحوه و زمان پخش آثار تصميم آخر را مي‌گيرد. بر همين اساس تعداد زيادي از فيلم‌هایی كه در سال 90 توليد شده‌اند بنا بر نظر شبكه‌های صدا و سيما در كنداكتور پخش قرار گرفته و به ترتيب شانس شركت در اين جشنواره را از دست داده‌اند؛ توليداتي كه اتفاقا جزو آثار خوب اين عرصه بوده‌اند و با واكنش‌های خوبي هم در زمان پخش روبه‌رو بوده‌اند؛ آثاري چون «سپيده» روح‌الله حجازي، «نخل گريان» پناه‌برخدا رضايي، «لب دريا» حميد نعمت‌الله، «خراش» محمد حمزه‌اي، «آواز مردمان خوب» صادق پروين‌آشتياني، «پيدا و پنهان» حجت قاسم‌زاده‌اصل، «ساعت به وقت صفر» احمد معظمي، «انتهاي كوچه عاشقي» فرزاد موتمن، «بال‌های خوشبختي» بهروز شعيبي و... بخشي از اين فيلم‌ها هستند كه عملا شانس شركت در بخش اصلي جشنواره را از دست داده‌اند. نكته قابل توجه اينجاست كه همگي اين آثار به دليل كيفيت خوبي كه به لحاظ ساختار و محتوا داشتند خيلي زود از طرف شبكه‌ها پس از طي كردن مراحل فني به پخش رسيده‌اند و اتفاقا همين كيفيت خوب در اينجا به ضررشان تمام شده و به همين راحتي شانس شركت در جشنواره را از دست داده‌اند. اين در حالي است كه اين آثار حتي اجازه شركت در جشنواره فيلم‌های جام‌جم را هم نداشتند چون شرط شركت در اين جشنواره برخلاف جشنواره فيلم‌های ویدئويي تهران پخش از شبكه‌های تلويزيوني بوده كه غالب آثار نام برده چون در آن زمان به پخش نرسيده بودند، فرصت حضور در آن جشنواره را هم از دست دادند و به اين ترتيب تبديل به چوب دوسر سوخته شدند كه عملا شانس رقابت و حتي موفقيت جشنواره‌اي را از دست دادند؛ فيلم‌هایی كه به دليل خوب بودن محكوم به ديده نشدن هستند. البته اين آثار در يكي از بخش‌های فرعي جشنواره تهران كه اختصاص به فيلم‌های منتخب دهه 80 دارد شانس حضور دارند اما در اين بخش رشته‌های مختلف اين آثار از جمله كارگرداني، بازيگري و... قضاوت نمي‌شوند؛ رشته‌هايي كه اتفاقا جزو نقاط قوت اين آثار هستند. نكته قابل توجه در اين زمينه اين است كه حسن اسلامي‌مهر، رئيس مركز سيمافيلم يكي از اعضاي اصلي شوراي سياستگذاري اين جشنواره است كه تعدادي از فيلم‌های نامبرده متعلق به همين مركز است و ايشان بدون توجه به نكات اشاره شده در تدوين و تبیين سياست‌های جشنواره فيلم تهران با ديگر اعضاي شورا همفكري داشته است تا به اين شكل تعدادي از آثار خوب و قابل توجه مركز تحت نظارت خود را از ديده شدن در يك جشنواره تخصصي محروم كند، بنابراين بايد گفت سازندگان اين آثار كه اختيار پخش فيلم‌شان را نداشته‌اند، محكومان نخستين جشنواره فيلم‌هاي ويدئويي تهران هستند.