اواخر سال گذشته، در اخبار اعلام شد پروژه جدید فشار علیه ایران در حال شکل‌‌‌گیری است. پروژهای که نام معنادار هدیه 60 را بر آن نهادند و کدهای متعددی از آن ارائه شد که نشان می‌‌داد طراحی پیشرفته‌‌ای علیه ایران در حال انجام است که اهداف متعددی را دنبال می‌کند. یکی از اهداف عمده این پروژه، تلاش برای وارد کردن یک ضربه نهایی به نظام در انتخابات بود، بهگونهای که تا انتخابات آتی ریاست‌جمهوری تداوم یابد؛ در تحلیل این موضوع، سایت تحلیلی‌‌ـ تبیینی «برهان» با مهدی محمدی تحلیلگر، پژوهشگر و کارشناس مسائل سیاسی و استراتژیک گفت‌وگو کرده است.
***
در ادامه پروژه جدید فشار بر ضد ایران چند پروژه زیر‌مجموعه این پروژه بزرگ تعریف شده بود؛ از جمله واحد‌سازی اپوزیسیون از طریق برگزاری کنفرانس‌های زنجیرهایگذار به دمو‌کراسی، هجمه به رهبری، نامه‌نگاری به رهبری، طرح عملیات روانی و فریب برخی روحانیون، چهره‌‌های مذهبی و... که به طور کلی پروژه‌‌هایی به‌هم پیوسته، ذیل پروژه هدیه 60 بودند که در فاز اجرایی قرار گرفتند. ویژگی‌‌های این پروژه را به طور اجمالی بررسی کنید.
بحث کنفرانسها و هجمه به رهبری باید در چارچوبی کلی‌‌تر مطرح شود. پروژهای که میتوان آن‌را «بازسازی فتنه 88 در ایران» از راه بازآرایی سازمان اپوزیسیون نامید، یعنی آمریکاییها تصمیم گرفتند سازمان اپوزیسیون خارج از کشور را نو‌آرایی کنند؛ مجموعه جریان‌ها‌یی را که تحت عنوان اپوزیسیون در خارج فعالیت میکنند از وضع 30 سال گذشته خارج کرده و اصلاحاتی را در آنها به وجود آورند تا در مبارزه بر ضد جمهوری اسلامی کارآمدتر شوند.
اصلاحاتی که آنها قصد دارند در سازمان اپوزیسیون به وجود آورند، از چند محور تشکیل شده است:
1-
تلاش برای تجمیع اپوزیسیون؛ یعنی تلاش برای کمرنگ کردن مرزهایی که به طور تاریخی، ایدئولوژیک یا سازمانی بین این نیروها همیشه وجود داشته است. هدف آنها نشاندن این افراد دور یک میز و ایجاد پروژه‌های مشترک میان آنهاست. در واقع آمریکاییها می‌کوشند این قهر تاریخی را که بین اضلاع مختلف اپوزیسیون وجود داشته و باعث شده است آنها هیچ‌وقت متحد عمل نکنند و بخش بزرگی از نیروهایشان صرف مبارزه با همدیگر شود، علاج کنند.
2-
تقسیم کار بین اپوزیسیون؛ واضح است که سرویس‌های اطلاعاتی غربی بویژه آمریکا، انگلیس، فرانسه و اسرائیل، با توجه به سابقه طولانی اپوزیسیون ایرانی، کاملا به این نتیجه رسیده‌اند که همه این گروه‌ها از توانایی یکسانی برخوردار نیستند. برخی از این گروه‌ها صرفا کارکرد رسانه‌ای و عملیات روانی دارند، مانند مجموعه گروه‌هایی که در زمینه حقوق بشر فعالیت میکنند. برخی دیگر از آنها توانایی‌های عملیاتی دارند، مانند منافقین یا برخی معارضین کُرد. برخی دیگر توانایی‌های اطلاعاتی هم دارند، مثل منافقین که در حوزه جمع‌آوری می‌توانند به سرویس‌های اطلاعاتی غربی کمک کنند.
بنابراین برای آمریکاییها مهم است که مجموعه کارکردهای آنان را در یک پروژه کلان گردآوری کنند و بین آنها تقسیم کار انجام دهند تا هر کدام از آنها متولی انجام بخشی از پروژه باشند و در نهایت پروژه به طور کامل عملی شود.
3-
برداشتن مرز میان فعالیت تروریستی و فعالیت اپوزیسیونی؛ کاملاً واضح است برخی از گروه‌هایی که در کنفرانس‌های «واشنگتن»، «لندن» و«اولاف پالمه» دور هم گرد آمده‌اند سوابق واضح و ثبت شده تروریستی دارند و حتی اسلحه به دست بوده‌اند و در خیابان‌های ایران آدم کشته‌اند اما حالا کت و شلوار پوشیده‌اند، کراوات زده‌اند و کنار کسانی می‌نشینند که در فعالیت بر ضد نظام جمهوری اسلامی مشی سیاسی داشته‌اند.
آمریکاییها می‌خواهند قبح نشستن کنار تروریست‌ها و مشارکت در پروژه‌های تروریستی شکسته شود، گروه‌های اپوزیسیون کارکردهای همدیگر را بپذیرند و آن مرزبندی و فاصله‌گذاری تاریخی با گروه‌های مسلح از بین برود.
4-
رسمی کردن و آشکار کردن حمایت از این گروه‌ها؛ تاکنون حمایت‌های اطلاعاتی و مالی آمریکا، اسرائیل و کشورهای دیگر از گروه‌های اپوزیسیون پنهان بود. بعضی از این گروه‌ها در فهرست گروه‌های تروریستی کشورهای غربی قرار دارند و بعضی دیگر آن قدر بدنام هستند که هزینه حمایت آشکار از آنها بسیار بالاست. بنابراین آمریکا و دیگر کشورها همیشه به صورت پنهان از آنها حمایت می‌کردند.
در چارچوب این پروژه جدید آمریکاییها دنبال این هستند که قبح ارتباط رسمی با خارج و حمایت آشکار از این گروه‌ها را بشکنند و همچنین این گروه‌ها را متقاعد کنند که این حمایت آشکار به نفع آنهاست. ضمن اینکه تحلیل آمریکاییها این است که اگر این حمایت به طور آشکار انجام شود، این گروه‌ها اعتماد به نفس بیشتری پیدا خواهند کرد. با داشتن این چارچوب کلان، جایگاه مجموعه کنفرانس‌هایی که با هدف اتحاد و تجمیع اپوزیسیون در سال گذشته از جانب سرویس‌های غربی در اروپا و آمریکا برگزار شد، روشن می‌شود.
آیا شواهد و مستنداتی که این موضوع را اثبات کند، وجود دارد؟
در این زمینه شواهد متعددی وجود دارد که نشان‌دهنده تحرکات وسیع غرب علیه نظام جمهوری اسلامی است.
شاهد اول، تحرک شدید سرویس‌های اطلاعاتی برای تجمیع اپوزیسیون است.
شاهد دوم، مربوط است به تمرکز جامعه اطلاعاتی و رسانه‌ای غرب روی شخص رهبر معظم انقلاب. نخست برای تقدس‌زدایی از ایشان، دوم زیر‌سوال بردن عملکرد و کارنامه ایشان و سوم عادی‌سازی بحث درباره ایشان در فضای داخلی ایران.
شاهد سوم، به مجموعه تلاش‌هایی که طرف غربی برای ارتباط‌گیری مستقیم با جامعه ایرانی انجام می‌دهد ارتباط دارد؛ از ایجاد سفارت مجازی تا سرمایه‌گذار‌ی‌های سنگین در زمینه ایجاد زیرساخت‌های لازم برای دسترسی ویژه ایرانیان به اینترنت.
شاهد چهارم، مربوط است به حضور مقام‌های آمریکایی در رسانه‌ها و تلاش برای ایجاد ارتباط‌های مستقیم با جامعه ایرانی.
شاهد پنجم، مربوط به تولید سخت‌افزارهای جدید و تحویل این سخت‌افزارها به گروه‌های مختلف اپوزیسیون برای جمع‌آوری اطلاعات در داخل ایران است که در این باره شواهد و اطلاعات مفصلی وجود دارد. مجموعه اینها نشان‌دهنده این است که تمرکز روی جامعه ایرانی و ارتباط‌گیری مستقیم به عنوان یکی از رئوس پروژه هدیه60 در پروژه جنگ نرم دشمن قرار دارد.
شاهد ششم که در شرایط فعلی از اهمیت بسیاری برخوردار است مربوط به همزمان کردن و منطبق کردن تحریم‌ها با این پروژه اطلاعاتی است. رویکرد تحریم‌ها از حدود 6 ماه پیش کاملا تغییر کرده است که تا قبل از این، متمرکز بر برنامه هسته‌ای و موشکی ایران بود ولی اکنون متمرکز بر زندگی عادی مردم ایران است، یعنی تلاش آنها متمرکز بر مختل کردن زندگی عادی مردم و ایجاد نارضایتی است.
شاهد هفتم و آخر نيز، مربوط به ایجاد هماهنگی بین اپوزیسیون داخل و خارج از کشور است که طی آن فتنه سبز کانال‌های مستقیمی برای ارتباط با اپوزیسیون خارج از کشور پیدا کند و در یک تقسیم کار مشترک با آنها قرار بگیرد. آخرین نمونه آن را در انتخابات مجلس نهم دیدیم که چطور استراتژی تحریم انتخابات از بیرون تولید شد و در داخل از آن تبعیت شد، یعنی اپوزیسیون داخل و اپوزیسیون خارج یک استراتژی واحد را درباره انتخابات در پیش گرفتند و این نشان می‌دهد بین آنها هماهنگی ایجاد شده است.
همچنان که اصلا ایجاد تشکیلاتی به نام «شورای هماهنگی راه سبز امید» با همین هدف بود که سران داخلی فتنه در خارج از ایران دارای نمایندگان مشخصی باشند که خارجی‌ها بتوانند با آنها ارتباط برقرار کنند. این مجموعه شواهدی است که میتوان آنها را برای اثبات اصل وجود چنین پروژهای بیان کرد.
یکی از اهداف اصلی این پروژه، تاثیرگذاری بر انتخابات مجلس بود. سوال این است که با پایان یافتن انتخابات مجلس آیا این پروژه نیز پایان می‌یابد یا اینکه تا انتخابات ریاست جمهوری تداوم خواهد داشت؟
هدف این پروژه منحصر به تاثیرگذاری بر انتخابات مجلس نبوده است. هدف این پروژه یک هدف کلان است که در پی بازسازی فتنه 88 در ایران است. در واقع سرویس‌های غربی مطالعه جامعی انجام داده‌اند که چرا فتنه 88 در ایران شکست خورد و چگونه می‌شود فتنه را مجدد بازسازی کرد. در آن مطالعه اقدام‌های وسیعی پیش‌بینی شده است که یکی از آنها مربوط به سازمان‌دهی اپوزیسیون و ایجاد ارتباط بین اپوزیسیون داخل و خارج است که توسط تحریم‌ها تقویت می‌شود. ولی موضوع فراتر از این انتخابات یا انتخابات خاص است. آمریکاییها به دنبال این هستند که سازمان اپوزیسیون تجدید شود، کارکردهای جدیدی پیدا کند و برای هدف‌گذاری‌های آینده آنها بر ضد جمهوری اسلامی ایران تبدیل به یک مجموعه کارآمدتر شود. این هدف کلیدی آنهاست. بنابراین این پروژه مرحله به مرحله، تکامل پیدا خواهد کرد. البته تا امروز این پروژه با شکست‌های بسیار مهمی مواجه شده است.
اشاره کردید حتی خود پروژه هدیه 60 جزو یک برنامه کلان است. لطفا بفرمایید این برنامه کلان چیست و چه ابعاد و ویژگی‌هایی دارد؟
به نظر می‌رسد پس از اتفاقی که در سال 88 افتاد، مجموعه آن نهادهایی که فتنه 88 را در ایران طراحی کرده بودند به طور مفصل به بررسی این مساله پرداختند که فتنه 88 به چه دلیل شکست خورد، چون آمریکاییها هنوز هم معتقدند فتنه 88 یک فرصت بی‌نظیر بود که از دست رفت. برای آنها بسیار مهم است که نخست بتوانند دوباره آن فرصت را احیا کنند و دوم اینکه اگر این بار این فرصت احیا شد، از دست نرود و بتوانند حداکثر استفاده را از آن ببرند.
بنابراین یک برنامه بسیار جامعی تدوین شده است. اگرچه این برنامه کاملا ناموفق است، در عین حال جامع است و ابعاد مختلفی در آن دیده شده است که دوباره ناآرامی‌های سال 88 یا شکل دیگری از بی‌ثباتی سیاسی و اجتماعی در ایران تولید شود.
محورهای این طرح جامع بسیار متنوع است که به طور خلاصه چند محور کلیدی آن عبارت است از:
1-
تشدید شکاف‌های سیاسی درون حاکمیت و انتقال شکاف‌ها از سطح سیاسی به سطح اجتماعی. به وجود آوردن وضعی که نخست نهادهای سیاسی در نظام تا حد کینه‌توزی و دشمنی در مقابل همدیگر قرار بگیرند و بعد بدنه اجتماعی این نهادها و گروه‌های سیاسی هم در مقابل هم قرار بگیرند. در واقع می‌خواهند شکاف سیاسی تبدیل به شکاف اجتماعی شود و در نهایت یک پروژه فروپاشی اجتماعی در ایران رخ دهد. مانند کاری که در سال 88 می‌خواستند انجام دهند اما موفق نشدند.
سال 88 شکاف سیاسی رخ داد اما شکاف اجتماعی به آن شکلی که مد نظر دشمن بود و می‌توانست کشور را فلج کند، اتفاق نیفتاد. مردم خیلی زود متوجه شدند یک طرف این صحنه در حال دروغ گفتن است. بنابراین در روز 9 دی وحدتی در بدنه جامعه به وجود آمد که باعث شد به تدریج آن شکافی که در رأس بود هم از بین برود.
2-
ناکارآمد نشان دادن ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران. هم جریان فتنه و هم جریان انحراف هر دو به دنبال محقق کردن این هدف هستند. در واقع آنها تلاش میکنند این نکته را به مردم القا کنند که مشکل اساسی در کشور ما ساختار نظام است و اگر ناکارآمدی وجود دارد، ناکارآمدی ساختاری است.
همان طور که جریان اصلاح‌طلب دنبال پروژه ساختارشکنی بود، جریان انحراف هم از مسیری دیگر و البته به شکلی پیچیده‌تر همین هدف را دنبال می‌کند؛ یعنی، آنها در نهایت می‌خواهند این جمع‌بندی را به وجود آورند که باید تغییرات ساختاری در نظام شکل بگیرد. این بخش قابل توجهی از پروژه دشمن است، چون ساختاری که در ایران شکل گرفته و اساساً مبتنی بر یک نظام ولایی است، مهم‌ترین مشکل آنها به شمار می‌رود. بنابراین اگر گروه‌هایی در داخل ایران داوطلب صدمه زدن و ضربه زدن به این ساختار باشند، بشدت مورد حمایت قرار می‌گیرند.
3-
تلاش برای اعتبار زدایی از رهبر معظم انقلاب. یکی از مهم‌ترین ارزیابی‌های دشمن در سال 88 این بود که از اصلی‌ترین عوامل شکست فتنه 88، اقتدار رهبری، اشراف ایشان بر ساختار حاکمیت، محبوبیت اجتماعی وسیع ایشان و قدرت ایشان در مدیریت بحران بود.
ارزیابی دشمن این است که تا زمانی که در ایران ولی فقیه وجود دارد، آنها قادر نخواهند بود هیچ ناآرامی موفقی را در ایران شکل بدهند و هر پروژهای که اتفاق بیفتد ظرف مدت زمان کوتاهی شکست خواهد خورد، به دلیل اینکه به یک مانع جدی به نام اقتدار رهبری در ایران برخورد می‌کند. بنابراین یک پروژه بسیار جدی وجود دارد و آن این است که به هر قیمت ممکن توانایی رهبری برای مدیریت و مهار بحران‌ها آسیب ببیند.
این پروژه از حمله به شخص ایشان آغاز می‌شود تا مجموعه اقدام‌هایی که از جانب برخی گروه‌های سیاسی انجام می‌شود تا رهبری را وارد منازعاتی کنند که از دید آنها به اعتبار رهبری صدمه می‌زند. همچنین منتسب کردن بعضی ناکارآمدی‌ها و مشکلات به ایشان جزو پیامدهایی است که آنها از آن استقبال میکنند. اینها همه در چارچوب راهبردی است که می‌گوید حتما باید اعتبار رهبری آسیب ببیند تا بتوان مجدد پروژه فتنه 88 را در ایران بازسازی کرد.
4- محور آخر برای بازسازی فتنه 88 در ایران، ایجاد بحران در سیاست خارجی کشور است به نحوی که مردم در داخل به این نتیجه برسند که سیاست خارجی کشور باید هرچه سریع‌تر تغییر کند.
تبدیل بحران‌های سیاست خارجی به بحران‌های سیاست داخلی و شکستن اجماع ملی درباره پروژه‌های سیاست خارجی شاید جزو مهم‌ترین مسائلی است که در دستور کار سرویس‌های غربی در ایران قرار دارد. به عنوان مثال بحث هسته‌ای و تحریم‌ها را در نظر بگیرید. امروز مهم‌ترین هدفی که دشمن از بحث تحریم‌ها تعقیب می‌کند این است که موضوع تحریم‌ها را به یک مساله داخلی تبدیل کند یعنی کسانی در داخل کشور این بحث را شروع کنند که تحریم‌ها خیلی سنگین شده است و فناوری هسته‌ای ارزش ندارد که ما این قدر به خاطر آن هزینه بدهیم.
در واقع در شرایط فعلی درونی کردن درگیری‌ها و مسائل سیاست خارجی برای آمریکاییها فوق‌العاده اهمیت دارد. شاید این مهم‌ترین پروژهای است که ما امروز در محیط امنیت ملی و سیاست خارجی با آن مواجهیم. به نظر دشمن، ترکیب این مسائل با همدیگر شرایطی را به وجود خواهد آورد که به نحوی می‌تواند زمینه بازسازی فتنه 88 را فراهم سازد.