تام الي:
مطالعاتي به تازگي انجام شده‌اند نشان مي‌دهند شکاف اجتماعي بين فقير و غني در ايالات متحده در طول بحران اقتصادي اخير شديدا افزايش يافته است و حتي سطح نابرابري در اين کشور را به بالاترين سطح در ميان کشورهاي پيشرفته رسانده و ثروت هنگفت و فقر شديد عملا وضعي موروثي پيدا کرده است. پرزيدنت باراک اوباما هيچ کاري براي معکوس کردن چندين دهه کمبود دستمزدها، افزايش فقر و حملاتي که به سيستم رفاه اجتماعي صورت مي‌گيرد انجام نداده است. بالعکس، او با همان روش جورج بوش، با بازتوزيع ثروت بين يک گروه نخبه مالي بسيار کوچک از طريق ضمانت‌هاي مالي جديد صنعت فاينانس، اين بحران را تشديد نيز کرده است. اين وضع نشان‌دهنده يک واقعيت سياسي بنيادين است: هيچگونه اصلاحاتي که به توده‌هاي مردم نفع برساند، نمي‌تواند توسط يک دولت و سيستم
دو حزبي که گرفتار چنگال وال‌استريت هستند، صورت بگيرد. سلطه آريستوکراسي مالي بر همه اهرم‌هاي قدرت حکومتي دولتي، بايد توسط طبقه کارگري که به طور مستقل پشت يک برنامه سوسياليستي بسيج شده باشند، شکسته شود. وخامت اوضاع توده‌هاي کارگري و کارمندي در ميانه بحران اقتصادي، در يکي از گزارش‌هاي اخير دانشگاه «نورث ايسترن» که وضع بيکاري در سال 2009 را بر اساس اطلاعات درآمدهاي مربوط به سال قبل مورد بررسي قرار داده، مستند
شده است:
بيکاري در 3 ماهه چهارم سال 2009 براي کساني که در 10 درصد انتهايي درآمدهاي خانوار قرار دارند، در سطح رکود 31 درصد بوده است. يک معيار گسترده‌تر بيکاري، يعني نرخ نيروي کار بلااستفاده‌ـ که بيکاري، زير بيکاري و کساني را که به دليل غير‌فعال بودن از محل کارشان بيرون انداخته شده‌اند را شامل مي‌شود‌ـ در ميان دهک پاييني صاحبان درآمد، بيشتر از
50 درصد بوده است. براي دهک دوم، 6/37 درصد و براي سومين و چهارمين دهک‌هاي داراي پايين‌ترين درآمدها، به ترتيب 1/17 و 15 درصد بوده است. براي 10 درصد فوقاني صاحبان درآمد، نرخ بلا‌استفاده ماندن، 1/6 درصد است. اطلاعات اين گزارش نشان‌دهنده يک «رکود حقيقتا بزرگ» است، با اين حال «براي مرفهان آمريکايي هيچ رکودي در بازار کار وجود نداشته است». قطب‌بندي شديدي که خود را در ثروت‌هاي افسانه‌اي موجود در دست مشتي افراد از يک‌طرف و بيکاري، کاهش دستمزدها، از دست دادن خانه و گرسنگي براي لايه‌هاي گسترده‌اي از افراد کارمند از طرف ديگر فاش مي‌کند، نشان‌دهنده تشديد اين گرايش‌ها در دراز‌مدت است. بر اساس اعلام «موسسه سياستگذاري‌هاي اقتصادي» در حالي که بسياري از خانواده‌هاي برخوردار از درآمد متوسط، مشاغل، خانه و پس‌اندازهاي بازنشستگي خود را در طول آخرين بحران اقتصادي از دست داده‌اند، مطالبات اقتصادي آنها بسيار عقب‌تر نشسته است. در 3 سال منتهي به سال 2009 ـ آغاز بحران اخير‌ـ قريب به 35 درصد از کل رشد درآمدها در ايالات متحده، نصيب يک دهم فوقاني يک درصد صاحبان درآمد شده است. در همين دوره، 90 درصد تحتاني، فقط معادل 9/15 درصد در رشد درآمدها سهيم بوده‌اند. طبق اطلاعاتي که از سال 2008 در دست است، بر اساس ضريب جيني ايالات متحده که توزيع ملي درآمدهاي خانواده را در سطح کشور مي‌سنجد، آمريکا داراي بالاترين سطح نابرابري در بين کشورهاي بسيار پيشرفته بوده است. اين رتبه کمي بالاتر از نابرابري موجود در سريلانکا و برابر با غنا و تاجيکستان بوده است. در رتبه‌بندي ضريب جيني، فکت بوک جهاني «آژانس اطلاعات عمومي» سال 2008، ايالات متحده به رتبه بعد از کامرون سقوط کرده است. فقط قطب‌بندي گسترده ثروت نيست که در ايالات متحده تشديد شده است. بر اساس برآوردهاي اقتصادي خوشبينانه دولت اوباما، بيکاري تا قبل از پايان دهه جاري، به سطح قبل از بحران اقتصادي اخير بازنخواهد گشت؛ اما ناظران واقع‌بين‌تر تصديق مي‌کنند که بيکاري انبوه به صفت دائمي زندگي آمريکايي تبديل خواهد شد و مشاغل داراي دستمزدهاي بالاتر که در دوران رکود از بين رفته‌اند، هيچگاه برنخواهند گشت. اين عوامل به علاوه تنزل ارزش مسکن، افزايش سرسام‌آور هزينه‌هاي مراقبت‌هاي درماني و افزايش هزينه‌هاي تحصيلي و بيکاري شديد، باعث افزايش فقر شديد نيز خواهد شد. گزارشي که به تازگي در «نيويورک تايمز» به چاپ رسيده است، فاش مي‌کند که بحران اقتصادي اخير براي روساي کسب و کارها و بانکداراني که بر قله جامعه آمريکا تکيه زده‌اند، يک منبع گنج سرشار و تمام‌عيار بوده است. جان جي. استامپف، رئيس بانک «ولز فارگو» در سال 2009، 7/18 ميليون دلار به جيب زده است. جيمي ديون از «جي. پي. مورگان» با دريافت 6/17ميليون دلار، بانکدار دومي بود که غرامت دريافت مي‌کرد. لويد بلنکفاين که «گلدمن ساچز» او منافع بادآورده‌اي را در فروپاشي ملي به دست آورده بود، «فقط» 10 ميليون دلار پاداش گرفت. اين بانکداران بزرگ فقط نوک کوه يخي هستند. کارشناس غرامت وال‌استريت، آلن جانسون به «تايمز» گفته است: «احتمالا هزاران نفر در«باشگاه ميليونرها» ـ يا حتي «باشگاه ده ميليون دلاري ها» ـ عضو هستند که هيچ صدمه‌اي به آنها وارد نيامده است.» اوباما از اين بسته‌هاي ضمانتي شرم‌آور دفاع مي‌کند. او درباره دادن پاداش‌هاي 8 رقمي به همان مديران اجرايي مالي که مؤسساتشان با حمايت ماليات‌دهندگان، تريليون‌ها دلار منتفع شده‌اند، گفت: «من هم مثل بيشتر مردم آمريکا به موفقيت يا ثروت ديگران غبطه نمي‌خورم. اين بخشي از کارکرد سيستم بازار آزاد است». در واقع «بيشتر مردم آمريکا» نه‌تنها به اين درآمدهاي به دست آمده از راه‌هاي مشکوک غبطه مي‌خورند بلکه در حيرتند که چرا آنها نبايد شاهد پانوشت‌هاي خبري مربوط به دستگيري بانکداران و تجار و بيرون کشيدن آنها از دفاتر مجللشان باشند. اکنون خشم طبقه کارگري به شکلي فزاينده متوجه سيستم سياسي مي‌شود؛ سيستمي که همان طور که تجربه دولت اوباما به آنها نشان داده است، فارغ از اينکه کدام حزب کنترل کاخ سفيد و کنگره را در اختيار داشته باشد، به وال‌استريت رشوه مي‌دهد.
منبع: www. wsws. org
به نقل از: ماهنامه سیاحت غرب، شماره 81