سانتر و سرعت؛ کیمیای سفر

مهدی طاهرخانی: سوای باخت 2 گله، خشونت و کارت‌های رنگارنگی که قرمزها در اهواز گرفتند، آنچه بیش از هر چیز دیگری موجب آزار هواداران این تیم شد نمایش ناامیدکننده شاگردان دایی بود. به‌راحتی توپ را از دست می‌دادند و وقتی قرار به بازپس‌گیری‌‌اش بود صحنه‌هایی شبیه به آقاوسط خلق می‌شد. فولادی‌ها بارها بالای 15-10 بار در زمین پاسکاری کردند آن هم در زمینی که پرسپولیسی‌ها در بهترین حالت قادر به رد و بدل کردن 4 پاس سالم هم نبودند. این «آقا وسط» کار را به جایی کشاند که تیم دایی تا جایی که توانست کارت زرد گرفت و سرانجام با یک کارت قرمز جشنواره بی‌اخلاقی‌‌اش را کامل کرد. اما چرا اینچنین شد؟ فاصله واقعی فولاد و پرسپولیس این بود که بازیکنان میهمان اینچنین عاجزانه پی توپ بدوند و به آن نرسند؟ چه اتفاقی افتاد که برای نخستین بار پس از یک شکست، دایی سراغ داور نرفت، مدعی نشد حق بچه‌های من باخت نبود، پای فیزیک و متافیزیک را به میان نکشید تا مثل همیشه همه چیز را توجیه کند؟ قطعاً اگر این بازی در فاصله چند هفته چند بار تکرار شود، نتیجه‌‌اش باخت قرمزهای تهران است، آن هم با چاشنی آقاوسط. علت هم چندان پیچیده نیست. تایمینگ دایی و بدنساز پرحاشیه‌‌اش برای آغاز لیگ درست از آب درنیامد. دست‌کم آنها محاسبه هوای گرم و شرجی اهواز را نکرده بودند. در بازی نخست مقابل نفت هم پرسپولیس نتوانست به‌رغم نیاز به گل دوم، حملات پردامنه‌ای را در خانه ترتیب بدهد چون بدن‌هایشان این اجازه را به آنها نمی‌داد. این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که در هفته پایانی تیم‌ها به فاصله یکی، دو امتیاز قهرمان می‌شوند. اگر پرسپولیس در بازی برگشت فصل قبل به فولاد نمی‌باخت شاید آنها جای شاگردان فرکی جام را بالا می‌بردند اما همان یک باخت سرنوشت جام را عوض کرد. اما سوای ضعف بدنی که کاملاً مشهود بود یک مشکل قدیمی باز هم در بازی قرمزها نمود داشت. آنها فصل قبل در اکثر بازی‌های خارج از خانه ناکام بودند. همه باخت‌هایشان بدون استثنا مربوط به دیدارهایی بود که خارج از ورزشگاه آزادی برگزار می‌شد. با جام حذفی هم در همین ورزشگاه غدیر اهواز وداع کردند. اینک اولین بازی خارج از خانه تیم دایی نشان می‌دهد آنها قصد تکرار سناریوی فصل قبل را دارند. شاید دلیل این باخت‌های پرتعداد خارج از خانه رابطه مستقیمی با تاکتیک دایی و انتخاب بازیکنانش داشته باشد. او در آزادی که چمن مناسب و هموار است و هواداران خودی را پشت تیمش می‌بیند دست‌کم در فصل قبل نشان داد راه کسب پیروزی ولو با حداقل نتیجه را می‌داند اما در خارج از آزادی که چمن و سکو‌ها باب میلش نیست اوضاع تفاوت پیدا می‌کند. تیم دایی مدافعان کناری که قابلیت ارسال سانتر را داشته باشند در اختیار ندارد. در ماندن و رفتن پولادی چیزی مشخص نیست و تنها گزینه موجود که قابلیت بازی در پست دفاع چپ را دارد میثم حسینی است اما این مدافع فصل قبل یک بار هم یک سانتر که منتج به گل شود را نکشید. در دفاع راست ماهینی تا حدودی این قابلیت را دارد که با توجه به مشکل بزرگش شاید دایی باید تا انتهای فصل قید او را بزند. حمید علی‌عسگری و خانزاده تنها گزینه‌های او هستند که هیچکدام بازیکنان این پست نیستند (این یعنی یک واویلای بزرگ برای پرسپولیس). از این رو در زمین‌هایی که تیم‌هایی مثل استقلال به‌راحتی با حربه سانتر و ضربه سر به گل می‌رسند، تیم دایی یک بازی سردرگم روی زمین را ارائه می‌دهد که آخرین نمونه‌‌اش باخت به فولاد بود. قرمزها تنها یک موقعیت جدی از روی تاکتیک انتخاب‌شده‌شان را در دقیقه شش داشتند و بقیه موقعیت‌ها شوت‌هایی بود که روی برگشت سانترها زده شد. اینک ابتدای راه است اما یک پیش‌بینی بدبینانه می‌گوید روند ناکامی قرمزها در بازی‌های بیرون از آزادی کماکان ادامه دارد. آنها تاکتیک مناسبی را برای  این دست از بازی‌ها ندارند. خبری از سانتر مدافعان کناری نیست و مضاف بر آن سرعت انتقال توپ از حالت دفاع به حمله بسیار کند است. کند بودن ذاتی حقیقی و کفشگری دلیل اصلی این معضل است. صادقیان هم ترجیح می‌دهد عوض ارسال پاس بلند خودش با سرعت بالا پا به توپ به دل مدافعان حریف بزند. محمد نوری هم که فعلاً روی نیمکت پرچ شده و از بازیکن ذخیره نمی‌شود انتظار بازی خوب داشت. یا دایی باید تغییری در این وضعیت به وجود بیاورد یا هواداران پرسپولیس باور کنند آش و کاسه همان است که پیش از این دیدند و چشیدند.