اگر بگویم خودم را حقیرترین شاگرد کوچک‌ترین درس‌آموخته علامه مجاهد مصباح یزدی نیز نمی‌دانم، گمانم باز هندوانه زیر بغل گذاشته‌ام اما از محضر
مطهری زمان، چند سوال دارم. الحمدلله از جمله معانی «سوال»، گدایی است و دست بر قضا قصدم از سوالات این نوشتار، عینا «گدایی معرفت» است. حضرت استاد را برخلاف هزینه‌کنندگانش، آنقدر کریم و بردبار می‌دانم که حتما مرا خواهند بخشید اگر در این سوال، شأن بی شأن سائل، اندک سنخیتی با مقام والای مسؤول ندارد.
و اما اخیرا جناب ایشان ضمن بیان دغدغه‌های مقدس همیشگی، تصریح کرده‌اند؛ «خطر جریان انحرافی از خطر فتنه بیشتر است.» در همین باره چند پرسش به ذهنم می‌رسد که ذیل 2 عنوان کلی می‌پرسم.
الف-
فرض را بر این می‌گیرم که با این سخن علامه مجاهد، آنهم به این لختی و عریانی و صراحت موافق نباشم.
یک:
به کدامین دلایل، خطر جریان انحرافی از خطر اصحاب فتنه بیشتر است؟ انحراف، کدام قله را می‌خواهد فتح کند که قبلا به شکل سرگشاده فتح نشده بود؟
دو:
ایراد سخن به گونه‌ای که گویی جریان انحرافی، یک جریان و جریان فتنه، جریانی دیگر است، چه سودی در پی دارد؟ مضراتش چیست؟ اصلا جریان انحرافی چه شأنی دارد که خطرش از فتنه بیشتر یا کمتر باشد؟ جریان انحرافی کدام خطر را برای ما دارد که جریان فتنه ندارد؟
سه:
از آنجا که هر انقلابی را به عظمت دوستان و هیمنه دشمنانش می‌سنجند و از آنجا که انقلاب اسلامی، دوستی در مایه‌های بیداری اسلامی و دشمنی در قد و قواره نظام سلطه دارد، کش دادن بیش از حد مسائل مربوط به انحراف و فتنه، نیز مقایسه این 2 جریان، دقیقا چه کمکی به جمهوری اسلامی می‌کند؟
چهار:
اینکه «بصر» و «صبر» با هم و مکمل هم آمده، آیا گاهی ناظر بر این نیست که ما بدانیم و آگاه باشیم اما در عین حال، هر حرفی را نزنیم و هر چیزی را نگوییم؟
پنج:
آیا سخن گفتن به گونه‌ای که منجر به تقویت جریان «دیدید گفتیم» و «شما نمی‌دانستید» و «ما از همان اول گفته بودیم» و «ما قبل از شما در نامه سرگشاده اشاره کرده بودیم» شود، درست و منطقی است؟ و آیا فقط باید جملاتی از این دست گفت، تا جامعه متوجه خطر جریان انحرافی شود؟
شش:
آیا بهتر نیست مچ جریان انحرافی، خواص بیبصیرت، ساکت و کاسب و مارق و قاسط و ناکث را به جای زمین سیاست، در زمین دغدغه‌های اقتصادی و مشکلات معیشتی مردم بگیریم؟ آیا سخنانی از این دست، بازی ناخواسته ما در زمین مشترک هر 2 جریان فتنه و انحرافی نیست؟ آیا اشکالی دارد در سخنان سیاسی خود، گاهی مصلحت امور را در نظر بگیریم؟
هفت:
اگر جریان انحرافی واقعا از جریان فتنه خطرناک‌تر باشد، آیا کمی تا قسمتی، رای و راه قبلی خود ما زیر سوال نمی‌رود؟ این سخن که ما هر زمانی بر اساس حال فعلی افراد، رفتار و گفتار می‌کنیم، مشخصا در بحث پیش رو، چقدر برای دیگران قابل فهم و چقدر سخنی از سر توجیه است؟ آیا افرادی نمی‌توانند با مقایسه دیروز و امروز ما، متهم‌مان به افراط و تفریط کنند؟ و در ادامه، طعنه بزنند که فلانی، نه آنقدر که دیروز می‌گفتید، خوب بود و نه آنقدر خطرناک است که امروز می‌گویید؟
ب-
فرض را بر این می‌گیرم که عینا با سخن علامه مجاهد موافق باشم.
هشت:
اگر واقعا جریان انحرافی از جریان فتنه خطرناک‌تر است، آیا نمی‌توان نتیجه گرفت که بر همین اساس، راس انحراف از راس فتنه خطرناک‌تر است؟!
نه:
اگر جریان انحرافی از جریان فتنه و راس انحراف از راس فتنه خطرناک‌تر است، یعنی اگر این آش تا این حد شور است، آیا کمی عجیب نیست که علامه مجاهد اجازه هزینه همان گروهی از نام بالا و مرام والای خودشان را می‌دهند که بعضا ساکت انحراف و بعضا حامی انحرافند؟! این همه نباشند، آیا لااقل ماله‌کش انحراف و شتر 11 روز دورکاری را دیدی ندیدی، نیستند؟!
ده:
این وسط تکلیف من نوعی چیست؟! آیا باید همچنان که علامه مصباح می‌گویند؛ خطر جریان منحرف را از خطر اصحاب فتنه بیشتر بدانم یا باید دل به حرف جماعتی ببندم که از سویی استاد ما را برای گروه خود مصادره می‌کنند و مصباح بزرگ ما را خلاصه در آینه کوچک خود می‌بینند، و از سوی دیگر، نه فقط هرگز جریان انحرافی را از جریان فتنه خطرناک‌تر نمی‌دانند، بلکه با نوعی خوش‌خیالی، همچنان تز جدایی فلانی از بهمانی را تئوریزه می‌کنند؟! من البته هرگز دوست ندارم بگویم گاهی با فلانی و بهمانی می‌بندند، هر چند در مقام عمل تا جایی که راه داشته باشد، می‌بندند!!
یازده:
اگر انحراف از فتنه، تا این حد خطرناک‌تر است، آیا نمی‌توان «صدای ملت» را از گروه پایداری، نزدیک‌تر به جناب علامه مجاهد فرض کرد که صبح را به شب نمی‌رسانند الا آنکه در مذمت جریان انحرافی و راس انحراف، صدها مثنوی بلندبالا می‌سرایند؟!
دوازده:
آیا مع‌الاسف نتیجه بدیهی خطرناک‌تر بودن جریان انحرافی نسبت به جریان فتنه، این نیست که ماله‌کشان انحراف، اولا حق سخن گفتن از مصباح ما را ندارند؟! و ثانیا به طریق اولی، خودشان نیز گروهی خطرناک و مرموزند؟!
سیزده:
انحراف چگونه می‌تواند در آن واحد، هم از فتنه خطرناک‌تر باشد و هم تامین‌کننده مال و منال گروهی باشد که نان روحانيت مجاهد را می‌خورند اما محصولی جز بی‌صداقتی و بی‌متانتی و صدالبته جز در زمین تقویت گفتمان انحراف درو نمی‌کنند؟!
چهارده:
چگونه است علامه مجاهد ما خطر جریان انحرافی و فتنه را می‌بینند، لیکن متوجه خطر کسانی نیستند که برای عذر گناهشان، در فحوای کلام اولین سخنرانی رهبر انقلاب در سال جدید، مایه از آبروی مطهری زمان می‌گذارند؟!
تذکر بسیار ضروری: لطفا خواننده محترم، سوالات را با 2پیش‌فرض الف و ب بخواند. بدیهی است خارج از پیش فرض‌های گفته شده، پاره‌ای از سوالات بالا، غیرلازم به نظر برسد.
***
بی ارتباط با سوالات فوق اما نکاتی را به اختصار شرح می‌دهم.
نکته 1:
با کمال تاسف، سطح دعوای این روزهای جناح‌های سیاسی، بسیار مبتذل، بی‌کلاس و پایین است. از این پایین‌تر، ادبیات‌شان در همه این همهمه‌ها و بگو مگوهاست. نگارنده از آنجا که فوتبالی‌ام، معتقدم دعوای قرمز و آبی، عمدتا هیاهو برای هیچ است، لیکن هیاهو حتی برای هیچ و پوچ، حتما در عالم فوتبال و جایی مثل ورزشگاه آزادی قابل تعریف، حداقل قابل بهانه‌تراشی است! با این همه ملت اگر بخواهند کری فلان حزب و بهمان جناح را بشنوند، باید اعتراف کرد؛ گلی به جمال شرافت کری «6تایی‌ها» و «پرویز سوبله چوبله». من سطح رجزخوانی تیفوسی‌های استقلال و پرسپولیس را، با عرض شرمندگی، از دعوای این روزهای قوای سه‌گانه، نیز منازعات احزاب، بسیار بالاتر می‌دانم! فقط اگر کری‌خوانان میدان سیاست، لطف کنند و به جای کت و شلوار و تسبیح، شلوار لی بپوشند و شیپور دست‌شان بگیرند، رحم کرده‌اند به آداب متلک‌پرانی و تکه‌اندازی!
نکته 2:
باورم بر این است که جمهوری اسلامی، گاهی، هر از گاهی آدمی را کارمند بار می‌آورد، انقلاب اسلامی همیشه آدمی را سرباز خدا و جان بر کف سپاه الله بار می‌آورد، ولایت فقیه آدمی را همواره بسیجی مخلص بار می‌آورد، احزاب اما چندی است که باز هم با عرض شرمندگی، آدمی را آدمی نمی‌خواهند، خر خویش می‌خواهند! خرسواری اما همیشه جواب نمی‌دهد!
نکته 3:
من هیچ تعصبی نسبت به منتخب سوم تیر ندارم. با این همه اگر پایداری روی منتخب دوم خرداد، همیشه جواب داد، حتما پایداری روی منتخب سوم تیر نیز، همیشه جواب می‌دهد! البته پایداری و اتحاد همیشه جواب می‌دهند اما گاهی جواب عمارنماها را علاوه بر رهبر حکیم انقلاب در باطن سخنرانی مشهد، نوه امام رضا(ع) دهمین پیشوای ما امام علی النقی(ع)، محکم و پندآموز می‌دهد: «به راستی ستمکار بردبار، بسا که به واسطه حلم و بردباری خود، از ستمش گذشت شود و حق‌دار نابخرد، بسا که به سفاهت خود، نور حق خویش را خاموش کند».
نکته 4:
جبهه تاسیس کردن مقابل خواص بیبصیرت، همان قدر غیرضروری است که برخی بیایند و برای مقابله با جریان انحرافی، جبهه جدیدی درست کنند! اصولا شأن آدم‌ها خیلی بیشتر و کمتر از جبهه مقابلشان نیست. برای مقابله با جریان انحرافی، جریان خواص بیبصیرت و... آری! همین اعداد حروف فارسی کفایت می‌کند! جبهه لازم نیست. اینجا «جبهه»، اسم مستعار کاسبی است. کاسبی بالا و پایین دارد. همیشه جواب نمی‌دهد! شگفتا! آنچه مخل است، اتحاد نیست، بلکه کاسبی است! بعضی آقایان به نقض غرض دچار آمده‌اند. از خواص بیبصیرت، نه به نفع جبهه شهدای انقلاب اسلامی و جبهه ولایت فقیه، بلکه به نفع جبهه خودشان انتقاد می‌کنند! خواص بیبصیرت را نمی‌زنند که چیزی گیر ملت و ولایت بیاید، می‌زنند که دو زار کاسبی کنند! ما عمرا اجازه بدهیم که خواص بیبصیرت، به جای زاویه صبر و بصر، از زاویه کاسبی نقد شوند. بگذریم که بالاترین بی‌بصیرتی، پایداری بر کاسبی است! کاسبی اما همیشه جواب نمی‌دهد! برای نقد خواص بیبصیرت، فلان کامنت در بهمان وبلاگ، توجیه دارد اما از کسانی که مدح خواص با بصیرت را وجه المصالحه کسب و کار خود کرده‌اند، آیا می‌توان انتظار داشت در نقد خواص بیبصیرت، اخلاص داشته باشند؟!
نکته 5:
غیرت من به منتخب 3 تیر نیست، به 9 دی است. رای من پایدار نیست، بیعت من پایدار است. عمر پایداری بسی دور و درازتر از جبهه پایداری است. عمر اتحاد، بسی دور و درازتر از جبهه متحد است. «پایداری اولی‌ها» خیلی‌هاشان «یوم‌العیار شلمچه» خوش‌آب و هواتر از جایی بودند که علی مطهری بود!! یوم‌الله 9 دی، خالص بود، لیکن خالص‌سازی نکرده بود! خالص‌سازان بر خلاف شعاری که دست گرفته‌اند، عمدتا کمکی به خلوص نمی‌کنند، لیکن به اختلاف و بعضا اختلاط با اختلاس، چرا! ملت کامل است، اما لیست ناقص است. کسانی که برای پر کردن یک لیست 30 نفره، منت همان لیستی را می‌کشند که دعوت به وحدت بزرگانش را وقعی ننهادند، شاید یوم الله 9 دی بودند، اما حتما 9 دی را نیافریدند. کاری که کلیدش را خدای ملت و ولایت زد، خارج از توان احزاب است. اگر شلمچه، ملاک پایداری باشد، جبهه پایداری بفرماید چند تا مندلی‌چی دارد، چند تا صندلی‌چی؟! چون محسن وزوایی روی صندلی خوابیدن کجا و چون این همه حزب و دار و دسته، خواب صندلی دیدن کجا؟! حتی از ماست فتنه، این همه نباید مو بیرون کشید، چرا که دنیا پر از گیسوکش است. گفت: «گر حکم شود که مست گیرند/ در شهر هر آنکه هست گیرند».
نکته 6:
دکمه انحراف، بخش کوچکی از ردای فتنه است. انقلاب اسلامی اما خطر جفت‌شان را بلد است چگونه و با چه مهارتی، چه صبر و بصری، چه فریادی، چه سکوتی، چه مصلحتی و چه سیاستی علاج کند. این کار را انقلاب اسلامی در اوقات فراغتش، گاهی توسط افسران جوان جنگ نرم انجام می‌دهد. شأن سیلی حماسی اصل انقلاب اسلامی و اصل ولایت فقیه، بسی بالاتر از صورت بی‌سیرت فتنه و انحراف است. آمریکا و اسرائیل، اگر چه رو به موتند اما هنوز نمرده‌اند که نظام بخواهد زیادی بزرگ کند فتنه‌گران و منحرفان را! فتنه و انحراف، فقط اندازه این سو و آن سوی میز مناظره با هم فاصله دارند! بگذریم که چندی است این فاصله، اندازه یک صندلی هم نمی‌شود! اگر گاه گاهی خواص بیبصیرت به هاشمی رفسنجانی اقتدا می‌کنند اما بوی احمدی‌نژاد می‌دهند بعضی اهالی جبهه پایداری. پایداری هر کجا که به جای عطر ولی فقیه، بوی این و آن دهد، همیشه جواب نمی‌دهد. کلمه «پایداری» از «جبهه پایداری» بزرگ‌تر است. گفت: «ن و القلم و ما یسطرون». دیروز در جبهه نان نبود، امروز جبهه‌ها بوی نان می‌دهد. شلمچه نبودن شاید گناه نباشد اما شلمچه نبودن و از شلم، شلم تر شدن، فقط از فلانی‌نژادی‌ها برمی‌آید! دیروز شهدا چفیه را در «جبهه قلاویزان» می‌بستند، امروز در جبهه‌ها، چفیه را آویزان جناح این و آن کرده‌اند! دیروز، جبهه، «جبهه بازی دراز» بود، امروز دعوای جبهه‌ها، بوی بازی می‌دهد. نه! قلم من مثل خودم، آدم انقلاب اسلامی است. من مستاجر سیاست نیستم؛ خانه‌ام «بیت رهبری» است. از دل «بیت الاحزاب» به من چه که هنرمند بیرون نمی‌آید؟! امروز در جبهه‌های سیاسی، بی‌هنری موج می‌زند، اما امروز در «جبهه خون شهدا»، نشان به نشان خون «مصطفای شهید»، همچنان «شهادت، هنر مردان خداست». ما دیروز و امروز و فردا، زنده به «جبهه ولایت فقیه» هستیم. هنر من در «جبهه شهادت» تعریف می‌شود. به من چه جبهه‌های سیاسی به جای «قلمزن»، «رهزن» پرورش داده‌اند؟!
***
رأیم را داده‌ام و خارج از فضای انتخابات، نشسته‌ام به پای این نوشتار. هنوز نتیجه آرا مشخص نیست. بگذار نباشد! بگذار پای پیروزی حرف حق، به من بگویند بازنده! یا بگویند برنده! صداقت، سیادت دارد بر سیاست. من حتی با این سیاست بی پدر و مادر هم کاسبی نمی‌کنم، چرا که کاسبی، همیشه جواب نمی‌دهد! 9 دی که جای خود دارد؛ ما حتی اجازه نمی‌دهیم بزرگانی چون مهدوی و مصباح را جبهه‌های سیاسی مصادره کنند. ما «جبهه» داریم، نه «جبهه‌ها». دیروز همین را نوشتم. یکی برایم کری خواند: چرا اتفاقا! «کربلای جبهه‌ها یادش به خیر!» پس چی بود؟! به او گفتم: سهراب بوقی، پیر شده است. رستم استقلال، شیپورچی می‌خواهد!! نمی‌روی؟!
آه! اصلا زبان دراز نبودند بچه‌های بازی دراز. صعب العبورتر از آن رشته کوه اما ارتفاعات نفس اماره است. پایداری در «اسکله العماره» همیشه جواب می‌دهد، پایداری بر «اسکلت الاماره» هرگز!