در میان این همه رسانه از مکتوب و کاغذی تا سایبری و مجازی، فطری‌ترین رسانه، هنوز هم «کتاب» است. در ذات
«یار مهربان» چیزی هست که حتما در ذات دیگر رسانه‌ها نیست. واقعا نمی‌دانم آیا باید نظر کسانی را که ذات رسانه‌هایی نظیر اینترنت و فیس‌بوک و توئیتر و البته سینما و تلویزیون و ویدئو را شیطانی می‌خوانند، قبول کنم یا نه. اما به یقین در قیاس با همه این رسانه‌ها، رسانه کتاب، ذات زلال‌تری دارد. شاید همین زلالی سبب شد که خداوند، معجزه آخرین رسول خود را در قامت یک کتاب عرضه کند. «قرآن» کتاب آسمانی- زمینی ما مسلمین، الی‌الابد باعث فخر رسانه کتاب بر دیگر رسانه‌هاست. از اینها گذشته، همین که می‌توانیم کتاب را دست بگیریم، گویی طفل نوزادی را در آغوش گرفته‌ایم. چنین خاطره خوشی را الحق رسانه‌ای مثل سایت و وبلاگ ندارد. درباره فخر کتاب بر دیگر رسانه‌ها به همین کوتاه بسنده می‌کنم و برای دست‌اندرکاران نمایشگاه کتاب در آوردگاه بیست و پنجمین بهار کتاب و کتابخوانی توفیق مسالت دارم.
هم دیر به دیر می‌نویسم و هم سخت اما انتشار «آر.کیو ۸۸» آنقدر پدیده مبارکی است که نگارش چند نکته‌ای درباره آخرین کتاب حسین قدیانی برایم لازم و ضروری است.
اول:
مدت‌ها بود در دفاع از انقلاب اسلامی، طنز سیاسی در قد و قواره کتاب نداشتیم. طنز سیاسی البته داشتیم اما یا کنایه به انقلاب اسلامی یا دفاع از فلان حزب و بهمان جناح. «آر.کیو ۸۸» دفاع از انقلاب اسلامی در مقطع خشک و جدی پیش و پس از فتنه ۸۸ است، منتها با زبان شیرین طنز، توسط طنازی که همچون دیگر افسران جوان جنگ نرم، نه داعیه‌ای دارد و نه سهمی از تبلیغ رسانه‌های نظام بویژه صدا و سیما. کار این غربت به جایی رسیده که امثال حسین، گاهی بی‌آنکه خود بخواهند، خویش را اپوزیسیون جمهوری‌اسلامی می‌بینند؛
یا للعجب سرباز انقلاب اسلامی‌اند!
دوم:
متاسفانه یا خوشبختانه سردبیر روزنامه «وطن‌امروزم» و همکار و دوست حسین. از این می‌ترسم طناز خواندنش حمل بر ناز کردنش شود اما لحظه‌ای آرام باشید و لطف کنید و به روزگار پردردسر فتنه ۸۸ بازگردید. ناز طنازانه کدام قلم، سیلی بر صورت سران فتنه می‌زد؟ جز حسین، کدامین طنزپرداز، دلمان را چون او حرفه‌ای و تر و تمیز خنک می‌کرد؟ مگر جز این است که هنوز هم برای تنبیه خواص بی‌بصیرت، اغلب عزیزان مایه از «آتشفشان کلمات» و تعابیر و اصطلاحات بدیع حسین قدیانی می‌گذارند؟ نوشته‌های حسین از آ‌ن‌رو حتما «طنز» است که طنزپردازان پرمدعای دهه اول و دوم انقلاب، دست آخر نتوانستند نویسنده جوان ستون روزخند روزنامه «وطن‌امروز» را بایکوت کنند و گفتند و نوشتند که اگرچه حسین به مذاق‌شان نمی‌نویسد، لیکن قشنگ و همراه با نوش، نیش می‌زند. جادوگر کلمات، آن روزها و این روزها البته فقط طنز نمی‌نوشت و نمی‌نویسد. این سخن، نه از آن روح‌الله حسینیان به عنوان رئیس محترم مرکز اسناد و ناشر کتاب «آر.کیو ۸۸»، بلکه از آن احمد توکلی است که سایتش گاهی در نقد حسین، فحش و انتقاد را به هم می‌دوخت: «من هروقت متن «چهارشنبه اتوبوسی…» را می‌خوانم، ناخواسته اشک می‌ریزم». حسین این توانایی را دارد که در یک شماره روزنامه، هم مخاطب را بخنداند و هم بگریاند، توأمان روزخند و دل‌نوشت بنویسد و همان روز در دیگر روزنامه‌ها نیز مطلب داشته باشد! «پرسه در مه» ۳ کلمه بیشتر نیست اما برای حسین قدیانی، همین
۳ کلمه کافی است تا در نقد خواص بی‌بصیرت، جبهه تشکیل ندهد، قلم برقصاند!
سوم:
«آر.کیو ۸۸» در ردیف به‌روزترین کتب نمایشگاه، شاید به‌روزترین کتاب همایش اهل کتاب امسال باشد. این درست که طنزهای این مجموعه، معطوف به زمان فتنه ۸۸ است اما از همان چند طنز اول کتاب، خواننده گمان می‌کند حسین قدیانی در نقد زمان حال و آینده، یعنی انتخابات ریاست‌جمهوری پیش‌رو طنز نوشته است. کافی است اسامی سوژه‌ها را عوض کنید تا موضوعات مشابه، قصه طنز زمان حال و مضارع شود. در همین باره و به عنوان کسی که در جریان ویرایش اثر بودم، معتقدم
«آر.کیو ۸۸» از طنزهای خوبی شروع شده، و به زیبایی و با دقت خاص، نویسنده محترم، مطالب متعدد خود را برای این کتاب ارنج کرده است. شاید ۱۰ طنز ابتدایی کتاب، شما را جای آنکه وارد فضای فتنه ۸۸ کند، درگیر همین روزگار فعلی کند. این اثر از همین الان طنز روزهایی است که در آینده پیش‌رو شاهدش خواهیم بود! اینکه یکی برای حضور در انتخابات ناز کند و دیگری مته لای خشخاش بگذارد. برای صحت این ادعا که در بدو امر گل درشت به نظر می‌رسد، حتما کتاب را بخرید و بخوانید.
چهارم:
حسین قدیانی در «آر.کیو ۸۸» به خوبی ثابت کرده، دفاع از انقلاب اسلامی، نه فقط دست و پای هنرمند را نمی‌بندد، بلکه کمک حال او در خلق اثر هنری است. اتفاقا زاویه گرفتن از انقلاب اسلامی، آفت هنرآفرینی اهل هنر متعهد است و می‌بینیم که هست! حسین، بارها و بارها منجمله با «نه ده»، کتاب فاخر و نوستالژیکش، نشان داده خط مقدم دفاع از انقلاب اسلامی، بهترین مکان برای خلق هنر است. «آر. کیو ۸۸» در وهله اول یک کتاب طنز است، بعد یک کتاب «طنز سیاسی». طنز صادقانه این کتاب بر سیاست این کتاب غلبه محسوسی دارد و نوشش بر نیشش.
ادامه در صفحه 12