میلاد حبیبی: چند روز پیش خبری روی خروجی رسانه‌ها قرار گرفت مبنی بر اینکه پادشاه عربستان لطف کرده‌اند و بعد از 25 روز نسبت به حوادث غزه و البته تحولات عراق چند جمله‌ای ابراز فرموده‌اند. واقعا باید به این همه بصیرت و واکنش بهنگام خداقوت گفت(!) تقبل‌الله یا شیخ(!) اجرکم عندالله(!) بیچاره حتما تصور می‌کند معادلات منطقه را به کلی تغییر داده است.
شنیده بودیم کافر همه را به کیش خود پندارد اما نمی‌دانستیم ساده‌لوح هم همه را شبیه خود می‌پندارد ولی یقین داریم که «غریق به هر چوب خشکیده‌ای برای نجات خود متوسل می‌شود». جملات پادشاه اگرچه به زبان عربی بود اما لهجه‌ای عبری داشت و از ادبیات آمریکایی استفاده کرده بود، ادبیاتی مبتنی بر تزویر و عوام‌فریبی. ادبیاتی از جنس ادبیات همیشگی سران دولت‌های غربی.
اما درباره موضع‌گیری جناب پادشاه نسبت به غزه اگرچه ابتدایی‌ترین دلیلی که به ذهن می‌رسد «فراموشی گرفتن» ملک‌عبدالله است اما آنچه وی را وادار کرد تا سکوتش را بشکند چیزی نیست جز اینکه «رژیم متجاوز مثل سگ پشیمان است» و پشیمانی او به اعوان و انصارش از جمله امرای شکم فربه عرب نیز سرایت کرده است. همین و دیگر هیچ! اگر نه شب‌هایی که موشک‌های اسرائیلی کودکان غزه را به خواب ابدی می‌برد ملک‌عبدالله در خواب غفلت بسر می‌برد و برای مسلمین خواب‌های تازه می‌دید. و صبح‌ها که رزمندگان مقاومت تک تک شراب شهادت می‌نوشیدند ملک عبدالله با خاطره شرابی که در کنار جورج بوش نوشیده است صفا می‌کرد و همزمان با هر وعده غذایی که حاکم ام‌القرای جهان عرب با مرغ بریان شکم نامبارکش را پر می‌کرد، کمی آنسوتر، نرسیده به نیل، مسلمانانی نان‌شان در خون خرد بود و نوشیدنی نداشتند جز خون دل. حال جهان چگونه باید باور کند که ظالم به دفاع از مظلوم برخاسته است؟ کسی که امروز به اصطلاح خادم‌الحرمین است،بارها و بارها ثابت کرده که یکتاپرست نیست، حتی نژادپرست هم نیست، فقط و فقط دلارپرست است. شاید اگر نژادپرست بود اوضاع مردم غزه از این بهتر بود. امرای عربی مدام می‌گویند «مساله فلسطین یک مساله کاملا عربی است» اما.... فقط باید خدا را شکر کرد که رهبری جمهوری اسلامی در دست مردی از جنس علی(ع) است، چرا که اگر قرار بود مقتدایمان امثال ملک عبدالله باشند امروز باید شادی روح شهدای اسرائیل(!) فاتحه می‌فرستادیم.
و اما درباره موضع‌گیری شاه سعودی نسبت به اقدامات تروریست‌ها در عراق آنچه می‌توان گفت این است که همه می‌دانند دولت آل‌سعود هرچه در توان داشت را به میدان آورد تا معادلات منطقه را به نفع اسرائیل تغییر دهد اما حال که خدای کعبه بر صورت خادم کعبه سیلی زد و مظلوم را یاری کرد، شاه سعودی چاره‌ای ندارد جز اینکه دست توسل به سلاح تزویر بزند و خود را مدافع مظلوم معرفی کند. دولت سعودی یکی از مهم‌ترین منابع درآمدش وارد کردن توریست مذهبی است و صادر کردن تروریست مذهبی هم مهم‌ترین منبع هزینه‌اش. ناله‌های کودکان عراق و شام برای ملک عبدالله حکم لالایی را دارد. ملک عبدالله از گریه زنان مسلمان لذت می‌برد. زمانی که مردم عراق تکیه‌گاهی جز خدا نداشتند ملک عبدالله به تختش تکیه زده بود و دستور کمک به داعش را صادر می‌کرد. حال چه شده است که بزرگ‌ترین حامی تروریسم در منطقه، علیه تروریسم موضع‌گیری می‌کند؟ جهان اسلام می‌داند. امروز راه گلوی کودکان موصل، به خاطر فتواهای شاگردان «بن‌باز» بسته شده است. چه منفورند مفتی‌های تک‌چشمی که تحت لوای آل‌سعود برای گسترش حکومت دجال تلاش می‌کنند اما خدا را شکر آتش فتنه تروریسم این روزها به قصد سوزاندن دامن خود فتنه‌گران شعله می‌کشد، این است معنای یدالله که فوق ایدیهم است. حکایت امروز داعش و عربستان حکایت چاقویی است که حتی دسته خود را هم تهدید می‌کند.
عجبا! هزاران مسلمان به دست اسرائیل و داعش کشته شدند و حکام عربی بلاد اسلامی را انگار نه انگار که اتفاقی افتاده است. دریغ از یک فشنگ که در اختیار رزمندگان مقاومت قرار بدهند. همه گزینه‌های روی میزشان همین چند جمله‌ای بود که از زبان ملک عبدالله شنیده شد، به هرحال آل‌سعود امروز در مسیر سقوط است. برای همین ملک عبدالله چاره‌ای جز فرار به جلو ندارد. بویژه این اواخر که شکست 3 باره اسرائیل در غزه جهان را انگشت به دهان کرده. غزه اسرائیل را شکست داد در شرایطی که سران اکثر کشورهای اسلامی در زمین اسرائیل نقش‌آفرینی می‌کردند. امروز بعد از کاخ سفید، سیاه‌ترین کاخ‌های دنیا متعلق به امرای دلارپرست عربی است. متعلق به کاخ‌نشینانی است که از ویران کردن کوخ‌ها لذت می‌برند اما ما همچنان پشتیبان مظلوم خواهیم ماند. خواه «ملک عبدالله‌ها» همراه ما باشند، خواه علیه ما. ما قدس را هم آزاد خواهیم کرد و ان‌شاء‌الله دیر نیست زمانی که رسانه‌ها اعلام کنند: «قبله اول مسلمین با گلاب ناب ایرانی شست‌وشو داده شد».