ولادت «زین‌الدین بن علی شامی» معروف به «شهید ثانی»، صاحب شرح لمعه (911 ق)
فقیه بزرگوار و دانشمند عالیقدر شیعه، زین‌الدین بن نورالدین عاملی پس از تحصیلات مقدماتی نزد پدر خویش، دروس خود را ادامه داد و یکی از مفاخر نامدار شیعه شد. او به منظور ادامه تحصیلات علمی، مسافرتهای متعددی به نقاط مختلف جهان اسلام آغاز کرد و به تحقیق و تتبع مشغول شد. وی در بعلبک مرجعیت یافت و شاگردانی فاضل را تربیت میکرد. زین‌الدین عاملی آثار تألیفی فراوانی را از خود به یادگار گذاشت که شرح لمعه معروفترین اثر او است. سرانجام بر اثر توطئهچینی که علیه زین‌الدین انجام شد، وی را دستگیر کرده و در 966 ق به شهادت رساندند. از آن پس، این عالم ربانی به شهید ثانی معروف شد.
رحلت مرجع بزرگ تقلید حضرت آیت‌الله العظمی «سیدحسین بروجردی» (1380ق)
مرجع بزرگ شیعه آیت‌الله العظمی سید حسین طباطبایى بروجردی در سال 1292 قمری در بروجرد متولد شد. وی فقیه بزرگوار و عالم وارستهای بود که زندگی خویش را در راه پربار ساختن مکتب فقهی اهل بیت عصمت و طهارت(ع) سپری کرد. در اصول و رجال از شاگردان حاج سیدمحمد شفیع جابلقی بود و ضمن آشنایى با تاریخ فقه، حدیث و تفسیر را از سیدجعفر کشفی دارابی اخذ کرد. آیت‌الله بروجردی به حدیث و رجال حدیث، تسلط کامل داشت. دانشور بروجرد در 28 سالگی راهی نجف اشرف شد و در مدت 8 سال از محضر عالمانی همچون آخوند ملامحمد کاظم خراسانی، شیخالشریعه اصفهانی و علامه سیدمحمد کاظم یزدی بهره برد و به مقامی عالی در علم دست یافت و طبقات روات و محدثین را کاملاً میشناخت. ایشان پس از آن ساکن بروجرد شد ولی به درخواست علما و فضلای قم، در سال 1363 ق راهی این شهر شد و زعامت حوزه علمیه را برعهده گرفت. این عالم برجسته شاگردان فاضلی را پرورش داد که حضرات آیات مرتضی مطهری، سیدمحمد حسینی‌بهشتی، جعفر سبحانی، محمدفاضل لنکرانی، ناصر مکارم‌شیرازی و... از آن جملهاند. در زمان این شخصیت، در اقصی نقاط جهان و ایران مساجد عظیمی بنا شد. از جمله مسجد اعظم قم و مسجد بزرگ بندر هامبورگ در آلمان را میتوان نام برد. تألیفات او عبارتند از: جامع احادیث شیعه، تعلیقه بر اسفار، طبقات رجال، رسالهای در منطق، حاشیه بر کفایه‌الاصول و حاشیه بر کفایه شیخ طوسی. ایشان سرانجام در 10 فروردین سال 1340ش در 88 سالگی در قم رحلت کرد و در حرم حضرت معصومه(س) مدفون شد.
تجزیه امپراتوری عثمانی در پی شکست در جنگ اول جهانی و نیرنگ استعمار (1920م)
پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ اول جهانی، طرفهای پیروز تصمیم به تجزیه این امپراتوری و الحاق متصرفات عثمانی به سرزمین خود گرفتند. در این راستا پیمان استعماری سایکس - پیکو که توسط وزرای خارجه انگلستان و فرانسه تهیه و امضا شده بود، شرایط سیاسی منطقه را برای تفکیک اراضی خاورمیانه و تجزیه مستملکات آسیایى امپراتوری عثمانی فراهم آورده بود. در قرارداد سایکس - پیکو که نوعی تبانی استعماری و توسعه‌طلبانه متفقین به شمار میآید، منطقه خاورمیانه عربی بین 3 کشور فرانسه، انگلیس و روسیه تقسیم شد. به موجب این پیمان بخشهای شرقی ترکیه در محدودهای به وسعت 50 هزار مایل به روسیه واگذار شد. فرانسویها هم قسمتهای دیگری از ترکیه همراه با خاک سوریه و لبنان را از آن خود ساختند و بالاخره انگلیسیها توانستند قسمتهای عمده سرزمین عراق و نیز فلسطین را صاحب شوند. فرانسه و انگلیس توافق کردند متصرفات خاورمیانهای خویش را به امیرنشینهای متعدد تبدیل کنند و در هر امیرنشین، احساسات قومی، نژادی، زبانی و مذهبی را علیه عثمانی تحریک کنند تا راه شکست نهایى عثمانی از این طریق فراهم شود. از سوی دیگر اشغال مناطق گستردهای از اراضی این امپراتوری توسط نیروهای روس، انگلیس و ایتالیا، باعث شد دولت عثمانی با عقد قرارداد سور در سال 1920م موافقت کند. امضای این قرارداد در واقع به معنای پایان امپراتوری عثمانی و رسمیت یافتن تجزیه آن بود. از این پس بود که بهرغم تجزیه و فروپاشی امپراتوری عثمانی، قیامهای مردمی در این نواحی علیه استعمارگران آغاز شد و زمینههای استقلال برخی کشورها از جمله ترکیه و عراق فراهم آمد.