پراکنده شدن تمام کاغذرنگی‌های آبی در فضای ومبلی، آن تکل‌های فراوان جان اوبی میکل که مثل ستاره‌های راگبی بود، سر کشیدن جام توسط کاپیتان جان‌تری و آن الماس سیاه، دیدیه دروگبا که در قاب تصاویر تلویزیونی بی‌پروایی‌اش را نمایش می‌داد؛ تنها یک چیز را می‌توانست به شما بفهماند؛ «دی‌متئو» تلاش می‌کرد نقش یک مرد با «کاریزمای آرام» را ایفا کند و تا زمانی که او توسط پسرانش به رسم قهرمانان در فضای مولکول‌های هوای ومبلی به هوا پرتاب شد، یک مشخصه دیگر نیز به اثبات رسید و آن این بود که او «موفق‌ترین» است.
درست بعد از غلبه رویایی بر بارسا بود که دی‌متئو به خوبی دریافت می‌تواند چه دستاوردهایی را کسب کند.
او مردی است که همه چیز به شکل آرامی در اطرافش در حرکت است و به نظر می‌رسد دنیای اطرافش درست مانند او بی‌سر و صداست و سکوت اصلی‌ترین شاخصه او به حساب می‌آید و تا امروز جدا شدن او از محیط اطراف نشانه خوبی را به اثبات رسانده و آن همین تغییر و تحولی است که در چلسی به وضوح به چشم می‌آید.
البته همه این شاخصه‌ها تنها به فتح جام اتحادیه بازنمی‌گردد و او تنها مربی‌ای است که تفاوت عمده‌ای با دیگران دارد که می‌توان درباره‌اش حرف زد؛ احیای دوباره آبی‌های لندن و نجات دادن آنها از میان گل و لایی که تا 2 ماه پیش در آن دست و پا می‌زدند، انقلابی شگرف بود. حالا به خوبی می‌توان تفاوت او را با دیگران احساس کرد، دی‌متئو درست مانند آورام گرانت چلسی را به فینال برد ولی آن مربی کودن کجا و این جوان باهوش کجا! گرانت در حالی هدایت سکان چلسی را بر عهده داشت که دکمه «اتوپایلت» را زده بود و دی‌متئو دست به تعمیرات زده است! پا گذاشتن در مکتب مربیگری متد خاصی دارد که باید رعایت شود؛ از روش‌های تمرینی و مرور مسائل فنی گرفته تا گوش دادن به درددل‌های پسران تیم تا نکات ریزی که شما نمی‌دانید! اینها قوانین نوشته شده است و مرد جوان ایتالیایی بی‌عیب و نقص آنها را اجرا کرده و درست به‌خاطر همین مساله است که او به چلچراغ درخشان آبی‌های لندن تبدیل شده، کسی که وقتی به دارودسته او نگاه می‌کنید طراوت و شادابی خاصی دیده می‌شود.
عصر جديد در چلسي
فصل جاری لیگ جزیره برای چلسی بسیار متفاوت از گذشته آغاز شد و حضور مربی تیم قهرمان لیگ اروپا یعنی پورتو روی نیمکت مربیگری چلسی، خبر از آغاز عصری جدید در استمفوردبریج می‌داد، عصری که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان یادآور دوران حضور آقای خاص در چلسی بود. این امر آنچنان هم اغراق‌آمیز نبود چرا که آندره ویلاس‌بوآس به نوعی ادامه‌دهنده مکتب مورینیو در پورتو بود و از همه مهم‌تر، روزگاری نیز دستیار آقای خاص بود. حضور چندین ستاره از جمله خوآن ماتا، روملو لوکاکو، اوریل رومئو و رائول میرلس به نظر موفقیت آقای خاص دوم جهان فوتبال را تضمین می‌کرد. اما در کمال ناباوری خبری از موفقیت مورد انتظار از او در استمفوردبریج نبود و شیرهای آبی‌پوش لندن، با از دست دادن بسیاری از امتیازات در همان نیم‌فصل اول قافیه را باختند و پس از اندکی سایه سرد 2 تیم همسایه شهر منچستر را بر سر خود سنگین یافتند و با ناامیدی به استقبال آینده رفتند. با این حال شیرهای لندن که در لیگ جزیره بسان روباهی شکست‌خورده و مغموم بودند، توانستند از مرحله گروهی لیگ قهرمانان به سلامت عبور کنند و راهی مرحله حذفی شوند، مرحله‌ای که هر چه سعی کرد تا نام و نشانی از 2 نماینده پرقدرت شهر منچستر در خود ببیند نتوانست و در اینجا بود که چلسی بر رقبای خود در لیگ چیره شد و گوی سبقت را از آنها ربود. در این زمان بود که سران چلسی برای سروسامان دادن به خط دفاع خود تصمیم گرفتند تا گری کیهیل، مدافع اسبق تیم‌های استون‌ویلا و بولتون را به خدمت بگیرند.
در شانزدهم ژانویه سال جدید این انتقال رسمی شد و کیهیل رسالت سختی را پذیرفت تا در خط دفاع متزلزل چلسی نقش‌آفرینی کند اما او نیز گره‌ای از کار ویلاس بوآس باز نکرد و چلسی در دور رفت مرحله یک‌هشتم نهایی 3 بر یک مغلوب تیم ناپولی شد و در ادامه در لیگ جزیره با نتیجه یک بر صفر مغلوب وست‌برومویچ شد تا دوران مربیگری ویلاس‌بوآس با ناکامی به پایان برسد و عصری جدید و در عین حال تاریخ‌ساز آغاز شود، این عصر، عصر روبرتو دی‌متئوی ایتالیایی بود. او به عنوان مربی موقت مسؤولیت نیمکت چلسی را برعهده گرفت و توانست به افتخاری دست یابد که بزرگانی همچون مورینیو، آنچلوتی و حتی ویلاس‌بوآس در رسیدن به آن در چلسی ناکام بودند. گویی دی‌متئو اکسیری ناشناخته با خود به همراه داشت.
او چلسی را متحول و روح خفته شیرهای آبی را بار دیگر بیدار کرد. نتایج چلسی به یکباره بهبود قابل‌توجهی یافت و ستاره‌های با تجربه‌ای همچون دروگبا و لمپارد که مورد غضب ویلاس‌بوآس بودند بار دیگر در ترکیب تیم قرار گرفتند. دی‌متئو شاید بی‌حاشیه‌ترین مربی‌ای باشد که نیمکت چلسی تا به حال به خود دیده است. او بدون توجه به تصمیمات مقامات باشگاه، به کار خود و موانع پیش رویش می‌اندیشید. با وجود آنکه هر روز خبری از نام‌های بزرگ برای تصاحب نیمکت چلسی می‌شنید، بدون نگرانی و با امیدواری مطلق به کار خود ادامه می‌داد تا در نهایت توانست 2 فینال را برای چلسی به ارمغان آورد، فینال جام حذفی و فینال لیگ قهرمانان اروپا. دی‌متئو در کمال ناباوری این شانس را خواهد داشت که یک دابل تاریخی را در کارنامه مربیگری خود به ثبت برساند و به جرگه مربیان صاحب
کارنامه بپیوندد.