گروه ورزشي: مربیگری در استقلال و پرسپولیس برای مربیان ایرانی فلسفه خاص خودش را دارد، اگر از چند مورد خاص صرفنظر کنیم همواره مربیان داخلی این 2 تیم مردانی بوده‌اند که روزی پیراهن این 2 تیم را بر تن کرده‌اند. روی همین اصل بود که علی دایی موفق شد در عین ناباوری پس از حذف تیم‌ملی از راهیابی به جام‌جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی، به نیمکت پر طمطراق قرمزها برسد. او بازیکن پرسپولیس بود و سپس مربی این تیم شد اما همواره رفتار دایی با قرمزها به گونه‌ای بوده که روی تعصب او جای تامل بوده است. چه دورانی که او بازیکن بانک تجارت بود چه هنگامه‌ای که در روزهای پایانی فوتبالش با پیراهن سایپا به پرسپولیس گل زد و یک ورزشگاه را با شادی‌های عجیبش به واکنش وا داشت. حتی در دوران مربیگری و در زمانی که با سایپا و راه‌آهن رو‌در‌روی پرسپولیس قرار گرفت حرکاتی را از خودش نشان داد که باور کردنی نبود. چطور می‌توان باور کرد یک پرسپولیسی برای شکست دادن تیم محبوبش آنقدر عطش دارد؟ نکته جالب‌تر آنکه همواره پرسپولیس نگاهی مهربانانه به دایی داشته است اما مربی فعلی راه‌آهن همواره بر این باور است که در پرسپولیس به او اجحاف شده است.چه کسی به یاد دارد در باشگاه قرمزها به دایی اهانت شده باشد؟ در فصلی که او بیشترین اصطکاک را با کاشانی داشت شاید بهتر آن بود که خودش می‌رفت نه اینکه با رد کردن در‌خواست اولیه کمیته فنی موجب خروج به آن گونه مضحک شود. دایی حق دارد از شکست دادن پرسپولیس خوشحال شود، دایی می‌تواند خواستار پیروزی تیمش در هر دیداری باشد اما شادی عجیب او مقابل پرسپولیس نشان‌دهنده آن بود که او دست‌کم هیچ وقت عاشق این تیم نبوده است. دایی شامگاه یکشنبه پر از کینه بود؛ پر از درد از تیمی که او را در فوتبال ایران به بالاترین نقطه ممکن رساند و سپس از همین پرسپولیس به السد ترانسفر شد. یکی مثل محمد مایلی‌کهن، اسطوره‌ای مثل فرشاد پیوس، نابغه‌ای به سان ناصر محمد خانی و بزرگمردی به اسم عابدزاده و ده‌ها مرد دیگر در حسرت یک دقیقه سرمربیگری پرسپولیس ماندند و هرگز تاریخ این مجال را دست‌کم تا امروز به آنها نداد تا بزرگی‌شان را در نیمکت پرسپولیس ثابت کنند. با این وجود دایی به سادگی هر چه تمام‌تر و بدون داشتن هیچ کارنامه روشنی در مربیگری به این نیمکت بزرگ رسید. قصه دایی و پرسپولیس شفاف است شاید از این به بعد مدیران این تیم هستند که باید در انتخاب سرمربی هوشیارانه‌تر عمل کنند. اگر حضور روی نیمکت پرسپولیس برای یکی مثل او تبدیل به رویا می‌شد شاید حالا اینچنین علیه تیمی که خودش می‌گوید عاشقش است، از رو شمشیر نمی‌بست. شادی‌های علی دایی برابر پرسپولیس این حق را به هواداران این تیم می‌دهد که به مدیران فعلی و آتی پرسپولیس بگویند، لطفا نیمکت تیم را دست مربیانی بدهید که کینه‌ای از ما نداشته باشند.
دايي براي شكست پرسپوليس همه كار كرد
باخت پرسپولیس به راه آهن و سقوط این تیم به رده پانزدهم جدول لیگ برتر به همان اندازه تلخ بود که حرکات دایی در جریان مسابقه و اظهاراتش پس از آن. دایی که با 3 فصل بازی در تیم پرسپولیس و یک سال و نیم مربیگری در این تیم در اسطوره بودن برای پرسپولیسی‌ها پایین‌تر از بزرگانی چون پروین، خوردبین، باقری، عابدزاده و... است، روز یکشنبه ثابت کرد، بیش از پرسپولیس به تیمی که در آن حضور دارد، علاقه و تعصب دارد. دایی این را زمانی که در سایپا بود، ثابت کرده بود. هنوز فریادهای او پس از گلزنی به پرسپولیس از خاطر علاقه‌مندان واقعی پرسپولیس نرفته و بالا و پایین پریدنش پس از گلزنی به پرسپولیس در کسوت مربی. دایی اما بعد از ناکامی بزرگ با تیم ملی فوتبال ایران به پرسپولیس بازگشت و یک فصل و نیم روی نیمکت این تیم به عنوان مربی نشست. صرفنظر از نتایج بسیار ضعیف دایی با تیم پرسپولیس در لیگ برتر، 2 قهرمانی در جام حذفی برای او کارنامه‌ای قابل دفاع در تیم پرسپولیس ساخت. او که ظاهرا یقین حاصل کرده بود در تیم فصل یازدهم پرسپولیس جایی ندارد از هفته‌های پایانی لیگ دهم بنای ناسازگاری را با مدیریت وقت پرسپولیس گذاشت و از همان روز شروع به انتقاد کرد؛ انتقاداتی که تا به امروز هم ادامه داشته است. او که مدعی است برای احدی تا به امروز فیلم بازی نکرده، در دیدار با پرسپولیس هم همان دایی بود که از گذشته سراغ داریم، حتی اگر شادی‌هایش به مذاق هواداران پرسپولیس خوش نیامده باشد. شادی نامتعارف او بعد از گل‌های سوم و چهارم راه‌آهن، این باور را به وجود آورد که با این پیروزی تیمش به عنوانی رسیده و موفقیتی کسب کرده است. شاید او به ماندن در لیگ برتر راضی است اما کیست که فراموش کند، وعده‌هایش در زمان حضور در راه‌آهن را که می‌خواست این تیم دیگر در انتهای جدول نجنگد و مدعی باشد اما راه‌آهنی که دایی ساخت مانند گذشته در انتهای جدول جنگید و در هفته سی و سوم در لیگ برتر ماندنی شد. با این شرایط باید شادی کند و بالا و پایین بپرد. دایی درست می‌گوید؛ در این فصل هیچ وقت درباره پرسپولیس حرف نزد اما ظاهرا فراموش کرده حبیب کاشانی مدیرعامل پرسپولیس بوده، حمید استیلی سرمربی این تیم بوده، زادمهر، ذوالفقارنسب و پنجعلی از اعضای کمیته فنی باشگاه بوده‌اند و... . اینها عضوی از پرسپولیس بودند اما در فصل جاری هیچ وقت از گزند انتقادات علی دایی در امان نبودند. او تاخت چون مدعی بود که به او ظلم شده است. در این بین ظلمی که از جانب جنگ او و کاشانی به پرسپولیس و پرسپولیسی‌ها روا شد را چه کسی پاسخگو است؟! عزت و ذلت دست خداست اما پرسش اینجاست که آیا پرسپولیس فصل گذشته شما که 5 شکست پی در پی را متحمل شد، به ذلت رسیده بود؟ هنوز از خاطر فوتبالدوستان فراموش نشده ناکامی‌هایی که پرسپولیس با شما به آن رسید. باخت رفت و برگشت به استقلال، صبا، ملوان و باخت 4 بر یک مقابل سپاهان در آزادی. تیم شما هم باخت‌های چهارگله کم نداشت یعنی خدا آن روزها عزتش را از شما دریغ کرده بود؟ كسي شک ندارد که دایی برای رسیدن به پیروزی مقابل پرسپولیس همه کار کرد، چون او می‌خواست ببرد تا بازهم به مانند گذشته از جفایی که در ابتدای فصل از سوی مدیران پرسپولیس به او روا شد، گلایه کند. براستی تکرار این داستان چقدر اهمیت دارد آقای دایی؟ چرا دایی قضاوت درباره این بحث تکراری را به علاقه‌مندان واقعی فوتبال نمی‌سپارد؟ چرا نمی‌گذارد «آن بالایی» در محکمه خود قضاوت کند و حق را به حقدار دهد؟ دایی گفته مشکل از سکوها و لیدرهاست اما روزی که همین سکوها دایی را تشویق می‌کردند بدون مشکل بودند؟ در ابتدای فصل که همه جا دایی را تشویق می‌کردند حتی در سالن جودو و کبدی، سکوها مشکلی نداشتند؟ دایی درست می‌گوید. پرسپولیس بدون مربی هم می‌توانست آن بالا باشد. مثل دوران او که بعد از بازی برگشت مقابل راه‌آهن معلوم بود دیگر جایی در آن بالاها ندارد و زمانی که خبرنگاری به او گفت که قهرمان نمی‌شوید، او را «گالیور» خطاب کرد! اما اینجا یک سوال به وجود می‌آید، زمان دایی که تیم آرامش داشت، چرا چهارم شد؟ چرا 10 باخت متحمل شد؟ چرا در لیگ قهرمانان آسیا در گروه خود آخر شد؟ شادی کردن بد نیست و اصلا شیرینی فوتبال به همین شادی هاست اما کاری که علی دایی کرد آن هم مقابل تیمی که مدعی به تعصب به آن است، هیچ‌وقت از ذهن علاقه‌مندان واقعی پرسپولیس نمی‌رود. به نظر می‌رسد علی دایی هنوز دنبال تسویه‌حساب با برخی عوامل پرسپولیسی است و از هر فرصتی استفاده می‌کند تا خودش را محق در این تیم پرطرفدار جلوه دهد.