سلام برادر محسن وزوایی. دارم 30 سال بعد از شهادتت به تو نامه می‌نویسم. اینجا پای زمین است. یعنی می‌رسد به دست آسمان؟ زمین بودی، الان پیر شده بودی اما در آسمان، دوست دارم بدانم 30 سال یعنی چند سال؟ شاید یک سال، شاید یک روز! اصلا شاید تو در بهشت، جوان‌تر هم شده‌ای! من که هیچ، دل ارتفاعات بازی‌دراز هم برای تو تنگ شده، یا دل آن جاده دور و دراز اهواز- خرمشهر که شما را از دل یک شب اردیبهشتی، برد بهشت. کمی از بهشت برای ما بگو. کمی از کربلا. اندکی از حسین. کربلا که نبارید، آیا در بهشت باران می‌بارد؟ هوای بهشت چند درجه بالای صفر است؟! بالای عشق است، پایین عشق است، خود عشق است؟! عالمی دارید شما شهدا به خدا. خوش‌سلیقه، شیک‌پوش، عین هم، بالایی، کربلایی.
برادرم محسن! تو با خون سرخت کربلایی شدی.
«10/ 2/ 61» چقدر نزدیک به «10/ 1/ 61» است. شمسی و قمری مهم نیست. مهم این است که هزار و اندی بعد از عاشورا، مقام تو از «حر بن یزید ریاحی» بالاتر است. تو آب نبسته بودی بر بچه‌های امام حسین. تو گناهی نکرده بودی توبه نیاز داشته باشی. توبه کار ماست از دست گناه جبهه‌ها. جبهه تو طفل معصوم شهادت بود. تو مطهری زمان خودت را هزینه صندلی هیچ مجلسی نکردی. ادب مرد، به ز مجلس اوست. «بهارستان» می‌دانی کجاست؟! «قطعه 26 ردیف 44 شماره 46» است. بهارستان مزار توست. مزار تو صندلی ندارد. جای نشستن نیست. جای ایستادن است. مزار تو زیباست. خیلی زیباتر از سیاست. یادت هست؛ تو از دیوار شیطان بزرگ، بالا رفتی. حالا یکی باید دیوار نفس ما را فتح کند! جبهه‌های امروز، بوی نفس می‌دهند، بوی گند نفس اماره. جبهه بازی‌دراز صندلی نداشت. جبهه تو، خرج اسلام بود. برای اسلام و علمایش هزینه درست نمی‌کرد.
برادرم محسن! تو در وصیتنامه‌ات نوشتی: «ما کربلا را برای خودمان نمی‌خواهیم، برای نسل‌های بعدی می‌خواهیم.» شهید مطهری به کنار، تو حتی کربلا را هم برای خودت نمی‌خواستی. برای ما می‌خواستی که امروز، راحت‌تر از مشهد، به کربلا برویم. خیلی گران است هزینه سفر به کربلا. کربلا به قیمت جان شهدای اردیبهشت تمام شد. به قیمت جان تو. بد شمرده‌اند اصحاب سیدالشهدا را. در مقاتل، تو را از قلم جا انداخته‌اند. بازی‌دراز قطعه‌ای غریب از خاک کربلاست. سوار بر اسب سفید بازی‌دراز، تو بودی. هر جا کربلا باشد، ذوالجناح در جناح شهداست. جبهه ما در جناح شماست. اسیر عراقی برای خودش کسی بود. یادت هست می‌گفت: هر چه ما طرف سوار این اسب، تیر می‌انداختیم، کارگر نمی‌شد! تو را می‌گفت محسن! راستش را بگو! آن روز در بازی‌دراز، چه بزرگی آمده بود کمک‌تان؟! امام زمان بود یا عمویش عباس بن علی؟! امداد غیبی کدام است، اگر جبهه در جناح شهدا باشد؟! تو خود امداد عینی خدا بودی. خون هر شهید، عینی‌ترین امداد خداست و مگر می‌شود توی محسن وزوایی، سرباز سیدالشهدا در جبهه غرب باشی اما علمدار باوفای حسین، یاری دست خالی‌تان نیاید؟!
برادرم محسن! سخنگوی جوانان انقلابی، بچه محل نظام‌آباد! شهادت، بخشی از زندگینامه تو نیست. زندگی، بخشی از شهادتنامه توست...
با شدت گرفتن آتش دشمن، زمین غرب کارون به لرزه درآمد و آتش منظم بیش از ده‌ها عراده توپ، صدها تانک مدرن و سایر سلاح‌های منحنی‌زن دشمن روی منطقه درگیری به صورت متراکم اجرا می‌شد. هلی‌‌کوپتر‌های توپدار ساخت شوروي و فرانسه و یگان هوانیروز سپاه سوم دشمن هم از آسمان خود را بر فراز مواضع رزمندگان سبک اسلحه ایرانی رسانده و بشدت آنان را زیر آتش گرفته بودند. در این لحظه نیروهای گردان میثم تمار به فرماندهی «عباس شعف» همرزم دیرینه محسن خود را به نزدیکی محل استقرار او رسانده بودند. محسن تمام‌قد ایستاده بر جاده بر سر نیروهایی که بدون کمترین سنگر و جان‌پناهی هنوز در غرب جاده می‌جنگیدند فریاد می‌زد، طوری که دیگر صدایش هم گرفته بود. او برآشفته می‌گفت: «برادرها! بیایید پشت جاده لااقل از رو به رو کمتر اذیت می‌شید». عباس شعف خود را به محسن رسانده، او را در آغوش کشید. آن دو لحظاتی در آن جهنم آتش و دود در آغوش هم آرام گرفتند. هنوز چند قدمی از هم جدا نشده بودند که ناگهان انفجار مهیبی در نزدیکی محسن رخ داد و بعد.. . هنگامی که عباس بالای سرمحسن رسید، او را دید که به همراه معاون دومش حسین تقوی‌منش و بی‌سیم‌چی‌شان به خاک شهادت غلتیده‌اند؛ سپس با ملایمت چفیه سیاه‌رنگ دور گردن محسن را باز کرد و با همان، صورت خاک‌آلود دوست و برادر شهیدش را پوشاند، گوشی بی‌سیم را به دست گرفت.
ـ احمد، احمد، شعف!
متوسلیان: شعف، احمد بگوشم!
ـ حاج آقا، خوب گوش کن؛ آتیش سنگینه؛ محرم بی‌علمدار شد... .
***
برادرم محسن! اگر هنوز هم تشنه لبی، «سلام بر حسین».