جیم کارلوس:
پس از 4 سال رئال‌مادرید قهرمان لالیگا شد تا 3 سال سخت را پایین‌تر از بارسلونا داشته باشد. از سال 2003 که دل‌بوسکه تیم را ترک کرد، رئال‌مادرید فاقد ثبات بود. درست است که در میانش 2 لالیگا برد اما واقعیت این است که کافی نبودند. در 9 سال اخیر باشگاه دوران زیاد خوشی نداشت، 11 مربی آمدند و رفتند و اکثرشان ناکام ماندند. با رفتن دل‌بوسکه، رئال سبکش را گم کرد و در نقطه مقابل، بارسا می‌دانست که چه مسیری می‌رود. کاپلو و شوستر سعی کردند شرایط را بهتر کنند اما این فقط یک سراب بود. این سدی کوچک در مسیر بهترین تیم تاریخ بارسلونا بود که خیلی زود خودش را بازیافت. اما بازگشت فلورنتینو، بازگشت به اصالت‌ها بود. همچنان در سال اول تیمش با انتخاب اشتباه یک مربی ضربه خورد. درست است که تیم در 2 سال بعدی با مورینیو فقط 2 جام برد اما شایستگی‌اش بیشتر از اینها بود. تیم توانسته بود شخصیتش را پیدا کند. رئال‌مادرید توانست با بهترین بارسلونای تاریخ کنار بیاید و مورینیو به عنوان یک حریف قدر کاری کرد که گوآردیولا که می‌دید دچار تکرار شده، تصمیم به رفتن بگیرد. مورینیو پس از 4 سال سلطه بارسا بر لالیگا را خراب کرد و در نوکمپ کاری کرد کارستان و حریف را شکست داد. به نظر می‌رسد قدرت‌ها کم‌کم در حال متعادل‌تر شدن باشند. بارسلونا بدون گوآردیولا هم تیم سرسختی خواهد بود اما رئال‌مادرید همچنان نیرومندتر هم خواهد شد. به هر صورت به نظر می‌رسد این قهرمانی معناهای خاصی داشته باشد؛ معناهایی که گذر زمان آن را نشان خواهد داد.