آخرین بازی لیگ اروپا (جام یوفای سابق) امشب (چهارشنبه) در ورزشگاه بخارست رومانی میان 2 فینالیست از سرزمین ماتادورها انجام می‌شود. اتلتیکومادرید و بیلبائو با گذر از مراحل سخت و دشوار، آخرین تلاش خود را در فصل جاری برای کسب مقام نخست این جام انجام خواهند داد. این پیکار در حالی انجام می‌شود که هر دو رقیب به علت انجام مسابقات رودرروی بی‌شمار در پیکارهای مختلف باشگاهی اسپانیا، کاملا به تاکتیک و ساختار بازی یکدیگر آشنا هستند. با توجه به شمار انبوه هواداران 2 تیم پیش‌بینی می‌شود بخش عمده ورزشگاه پایتخت رومانی در اشغال حامیان این 2 تیم باشد. رقابت‌های لیگ اروپا از ژوئن سال گذشته با حضور تیم هایی چون اولیسس، نیو سنتس و فوگلافیوردور آغاز شد و پس از انجام 202 مسابقه و حذف تیم‌های بزرگی چون منچستریونایتد و منچسترسیتی چهارشنبه‌شب در بخارست رومانی به پایان می‌رسد. آتلتیک‌بیلبائو در این فصل از رقابت‌ها عملکرد خوبی داشته چرا که در تاریخ 25 مه (5 خرداد) نیز در رقابت‌های جام حذفی اسپانیا در ویسنته کالدرون با بارسا دیدار خواهد کرد. حضور در دیدار پایانی لیگ اروپا مهم‌ترین مسابقه تاریخ باشگاه بیلبائو به حساب می‌آید. آتلتیکو هم 11 بازی خود در رقابت‌های لیگ اروپا را با برتری پشت سر گذاشته است. در این دوره از رقابت‌های لیگ اروپا 193 تیم از 52 کشور شرکت داشتند که در نهایت 33 تیم به مرحله پایانی راه پیدا کردند. اولین گل این رقابت‌ها را ایگور ورونوکف از تیم مینسک وارد دروازه المپیک سووالان کرد.
چه‌گوآرا در باسک
در فهرست نادیده‌انگاشته‌شده‌ترین تیم‌های تاریخ جام‌جهانی مجموعه‌های پر‌آوازه‌ای به چشم می‌آیند؛ از مجارهای جادویی گوستاوو سبس گرفته تا برزیل تله‌سانتانا، فرانسه میشل ایدالگو، هلند ارنست هاپل و کمی نزدیک‌تر آرژانتین مارسلو بیلسا. تیم‌هایی فاخر و پر‌هوادار، پر از چهره‌های همیشه ماندگار در تاریخ، پر از فرانس پوشکاش و ساندرو کوچیس، زیکو و سوکراتس، میشل پلاتینی و ژان پیر پاپن و ژان تیگانا، جانی رپ و روب رنسنبرینگ و آری هان و احتمالا گابریل باتیستوتا، آریل اورتگا و خوان ورون. آرژانتین 2002 آخرین مجموعه‌ای از بزرگ‌ترین ناکام‌های جام‌های جهانی به شمار می‌رفت. خاطراتی که می‌توانست به جای تصاویر قاب‌شده از اشک‌های ورون، سیمئونه و باتیستوتا، فتح شیرین‌ترین و دلچسب‌ترین جام‌جهانی فوتبال را در شرق دور به یاد آورد؛ تراژدی تلخی که به دست گروهی از بی‌سلیقه‌ترین‌های فوتبال رقم می‌خورد. از مایکل اوون و دایو منزجر‌کننده‌اش تا آن داور ایتالیایی با چشمان برآشفته از غضبش، پیرلوئیجی کولینای خاکستری و تصمیم پر از شک و تردیدش. از آندرس اسونسون نفرین‌شده تا مارسلو بیلسای دوست‌داشتنی! آقای دیوانه!
محبوب و شکست‌خورده
تا پیش از قهرمانی اسپانیا در آفریقای‌جنوبی جام‌های جهانی نوین به نوبت بین اروپا و آمریکای‌لاتین رد و بدل می‌شد. 1974 را آلمان می‌برد و 1978 را آرژانتین. 1982 را ایتالیا و 1986 را دوباره آرژانتین. 1990 را آلمان فتح کرد و 1994 را برزیل. 1998 هم سهم فرانسه شد.
و حالا 2002
زمانی که کمتر کسی برزیل فیل بزرگ را در حد و اندازه‌های قهرمانی می‌دید و همه چیز برای سومین رستگاری آلبی سلسته مهیا بود. با این حال در این باره تئوری جالبی وجود دارد، خبرنگاری در پایان فینال سایتاما گفت: «بیلسا مربی آرژانتین شد تا برزیل قهرمان جهان شود!» با این حال پس از پایان جام‌جهانی کمتر کسی بیلسا و سیستم‌های پر از اشتباهش را سرزش می‌کند (برخلاف مارادونا و تیم متبوعش در آفریقا)، کسی منکر توانایی‌های هرنان کرسپو و اشتباه بیلسا در بازی گرفتن از اریل اورتگای کم‌فروغ به جای او نیست اما مانوری روی آن داده نمی‌شود. کسی میلی به تخریب او ندارد. همان «آقای دیوانه» کافی است. در واقع تیم‌های بیلسا و در راس آنها آرژانتین 1998 تا 2004 همگی در یک اصل مشترکند، آنها محبوبند، حتی اگر شکست بخورند و سقوط کنند. خاویر زانتی، کاپیتان افسانه‌ای اینتر درباره او گفته بود: من از همه چیزهای زیادی یاد گرفتم اما بیلسا به من بهترین راه زندگی و تفسیر فوتبال را آموخت.
تئوریسین بالفطره
محبوبیت بیلسا در بین فوتبالدوستان و فوتبال‌نویسان در سراسر دنیا ریشه‌های بسیاری دارد. «لوکو» بیش از اینکه یک سرمربی فوتبال باشد، یک تئوریسین بالفطره است، شبیه هلینو هررا، رینوس میشل، ارنست هاپل، جیوانی تراپاتونی و آریگو ساکی؛ چهره‌هایی که بسیار بعید است کسی را پیدا کنید که از آنها به‌خوبی یاد نکند.
سوای نایب‌قهرمانی شایسته آنها در کوپا آمه‌ر‌یکای 2004 و نخستین قهرمانی تاریخ آمریکای لاتینی‌ها در رقابت‌های المپیک بعد از 76 سال در آتن، زمینه‌های آرژانتین چشم‌نواز پکرمن در جام‌جهانی آلمان هم با ابتکار او رقم می‌خورد. میراثی که شاید اگر خود او، نستور پکرمن یا حتی آلفیو باسیله را به جای مارادونا روی نیمکت آخرین رونمایی‌اش در آفریقای‌جنوبی می‌دید با یک تقریب خوب می‌توانست قهرمان جهان باشد. نمایش‌های درخشان شیلی در مقدماتی جام‌جهانی 2010 سال‌ها بعد از افول زوج طلایی ایوان زامورانو و مارسلو سالاس در 98 فرانسه بخشی دیگر از توفیقات تئوریسین بزرگ آرژانتینی است؛ جایی که شیلیایی‌ها نخستین پیروزی تاریخشان در رقابت‌های رسمی را برابر آرژانتین جشن گرفتند، بعد از 25 سال پرو را در لیما با شکست مواجه کردند، پاراگوئه را بعد از 30 سال در خانه حریف بردند و با ثبت نخستین پیروزی خارج از خانه تاریخ این کشور برابر کلمبیا با شایستگی محض گام به جام‌جهانی فوتبال گذاشتند و به مثابه 12 سال قبل و بعد از صعود شایسته از دور گروهی در تقابل با برزیل همیشه‌مدعی شکست خوردند و کنار رفتند.
نتایج 10 دیدار اخیر بيلبائو و اتلتيكو
برابر یکدیگر به شرح زیر است:
1- سال 2012: اتلتیکومادرید 2- آتلتیک‌بیلبائو یک
2- سال 2011: آتلتیک‌بیلبائو 3- اتلتیکومادرید صفر
3- سال 2011: اتلتیکومادرید صفر- آتلتیک‌بیلبائو 2
4- سال 2010: آتلتیک‌بیلبائو یک– اتلتیکومادرید 2
5- سال 2010: اتلتیکومادرید 2- آتلتیک‌بیلبائو صفر
6- سال 2009: آتلیتک‌بیلبائو یک– اتلتیکومادرید صفر
7- سال 2009: آتلتیک‌بیلبائو یک– اتلتیکومادرید 4
8- سال 2008: اتلتیکومادرید 2- آتلتیک‌بیلبائو 3
9- سال 2008: اتلیتکومادرید یک– آتلتیک‌بیلبائو 2
10-سال 2007: آتلتیک‌بیلبائو صفر- اتلتیکومادرید صفر