شاه از اندرون سراسيمه آمد، تعظيم كردم و گفتم مطلب محرمانه است و سواد مكتوب را به او دادم، با خود من مشورت كرد به علاوه فرمود چند ماهي است كه صدراعظم با اينكه تمام اختيارات را به او داده‌ام مرا مي‌خواهد وادار كند كه با دولت امپراتوري مخالفت كنم و شهرهاي ايران را واپس بخواهم و صاحب‌منصباني چند از فرانسه يا از انگليس خواسته، سرباز تربيت كنم و اسلحه جديد از دولت خارجي بگيرم و مدرسه چون فرنگيان باز‌كنم و مي‌گويد مبلغ گزافي هم دولت انگليس بلا‌عوض براي انجام اين كار خواهد داد كه تهيه اين كار را ببينيم. من متحير از صداقت او شدم با اينكه چند ماهي نبود كه من با او راه يافته بودم همه اسرار دولتي خود را به من گفت. عرض كردم بايد هر دو را از ميان بر‌داشت، فرمود قائم‌مقام را فردا به كيفر اعمال خودش مي‌رسانم ولي حكيم احمد بسيار مشكل است چون جنبه رو‌حانيت و ارشاد و بزرگي دارد. عرض كردم كار او به عهده من، از اين تعهد من بسيار خرسند شد و مرا بوسيد و گفت با‌رك‌الله، از وقتي كه تو مسلمان شدي به درد مسلمان‌ها مي‌خوري و يك انگشتری الماس بر‌ليان و يك انگشتری زمرد گرانبها به من مرحمت فرمودند.
من آمدم منزل، زهر قتالي تهيه کرده ميرزا حسين‌علي را خواستم، يك اشرفي فتحعلي‌شاهي به او دادم و آن زهر را به او سپردم تا هر طور ممكن است داخل گل‌نبات حكيم گيلاني کند و كارش را يكسره كند و به او گفتم براي آن است كه حكيم بيشتر متوجه من شده و مرا دوست بدارد. او هم به وسيله‌اي كه مي‌دانست در 28 صفر 1251 به حكيم خورانيده كار حكيم را يكسره کرد، شاه هم قائم‌مقام را كه در باغ لاله‌زار منزل داشت دعوت به نگارستانش کرد و كار او را هم در سلخ 1251 يكسره كرد ولي من زود‌تر از شاه انجام خدمت خود را کردم.شيون و هيا‌هوي غريبي در خانه حكيم افتاد و پس از مرگش 12-10 آبادي كه در اطراف طهران و مازندران داشت همه را دولت ضبط كرد و خالصه ديواني کرد و از اين جهت مردم فهميدند كه رحلت حكيم به وسيله محمد‌شاه شد. با‌ري پس از فوت قائم‌مقام در مجلس ديگر به خدمت شاه رسيدم، با اينكه چندين نفر مثل آصف‌الدو‌له و الله‌يار‌خان داعيه صدارت داشتند معهذا حاج ميرزا‌آقا‌سي ايرواني كه معلم وليعهدي او بود صدراعظم کرد و او كاملا مطيع و زارع‌منش بود. ميرزا‌آقا‌خان هم كه از دوستان بود وزير لشكر كرد و بي‌نهايت مرا از اين بابت خرسند کردند و به حدي من محرم اسرار شاه شده بودم كه سفير به من حسادت مي‌كرد و مرا دچار كشمكش‌هاي بيهوده کرد ولي از طرف ديگر روزگار من از اطراف رو به ترقي بود و اين ترقي مرا شيخ محمد استادم از قدم برادر‌زاده خود و علي فرزندم مي‌دانست. گفتم شيخنا! از بركت اسلام و نماز است، گفت چنين باشد فرزند، تو درست مي‌گویي. برادرزاده‌اش بي‌نهايت به من علاقه داشت و شب را هم با هم مشروب مي‌خورديم و رفتار من با او مثل يك زن و شوهر فرنگي به حدي نسبت به من جسور بود كه گاهي زن‌عمويش او را نصيحت مي‌كرد كه چرا چنين و چنان مي‌كني، من به زن‌عمويش مي‌گفتم من دوست دارم كه چنين باشد. هر‌چه مي‌خواست براي او تهيه مي‌كردم، چندين دست لباس زري و مخمل كاشي و ترمه كشميري و همه قسم جواهر داشت. اسباب خانه بي‌نهايت تميز و اعياني براي او تهيه كرده بودم ولي او به من بيش از همه اسباب، جواهر، اثا‌ثيه و پول بود و بي‌نهايت مرا دوست مي‌داشت و من هم بي‌نهايت به او اظهار علاقه مي‌كردم و هر روز كه من به سفارتخانه براي دادن راپورت مي‌رفتم، زيور هم منزل علماي معروف رفته از زندگاني آنها براي من كه به چه كسي علاقه دارند و با چه كسي بيشتر رفت و آمد مي‌كنند و به حرف چه كسي بيشتر گوش مي‌دهند و به چه چيز خيلي ما‌يلند خبر مي‌آورد و من پس از آگاهي از آن مراتب به فراخور حال هر يك طلا نيا‌زشان مي‌كردم و به وسايل مختلف محور ملا‌هاي طهران و اعيان و اشراف در دست من بود. هر وزير وطن‌پرست كه با رقيب ما آمد و شد داشت به وسيله ملا‌هاي معتبر گاهي تكفير‌شان مي‌كردم و گاهي چون قائم‌مقام به نگارستان مي‌فرستاد‌م‌‌شان. سياست من جلب ملا‌ها و شاهزادگان و اعيان و اشراف به وسيله پول بود و اين اول مرتبه‌اي بود كه به وسيله اين سياست بر رقيب خود غلبه كا‌مل کردم و باعث ترقي من در دربار شد.